Hannah's weblog

ff schrikke

2012-01-22T14:09:00.000+01:00

Schrik ik toch wel even van: 'mijn' ABP haalt komend jaar 7 % af van mijn toch al jarenlang niet geïndexeerde pensioentje en in 2014 nog eens 8 %. En ik woon nu al boven m'n stand.
Waar ik erger van schrik is dat er geen enkele protestkreet te horen valt. Geen enkele bestuurder wordt hierop aangesproken. Kan dat zomaar? Korten op zaken waar je altijd voor hebt betaald?
'Rekenrente', zelfs mijn politiekeconomisch-afgestudeerde zoon snapt die niet.
Misschien is dát dan nog wel m'n ergste schrik.

*****************

engelen in uniform...

2012-01-05T18:50:00.003+01:00

'Misschien heeft ze het koud met die wind,' dacht ik toen mijn brommobiel-autootje Dushi (Antilliaans voor'schatje') een kleine kilometer van huis wat hortend aanreed. Op weg naar de tandarts aan het andere einde van de stad moet ik via de binnenstad, met héél véél stoplichten. Op het drukste kruispunt, hoek Emmasingel-Vrijstraat-KleineBerg, ook een stoplicht, spuugt de mortor ineens indrukwekkende rookwolken uit en ruik ik benzine.
Zie mezelf meteen levend verbranden.
Spring op de vluchtheuvel, achter me toeteren, middelvingers, zelfs scheldwoorden door opengedraaide raampjes.
Wat zie ik aan de overkant?
Engelen!

Een politiebusje, dat op mijn wapperende 'hallo!'-armen meteen het verkeer veilig klem zet. Twee blauw-geuniformeerde engelen. Hoe is 't mogelijk!
Eén ervan duwt me een trottoir op, naar een voetgangersgebied. Maar daar blijft het niet bij. Want natuurlijk had ik m'n mobieltje niet bij me. Dus Blauwe Engel telefoneert de ANWB voor mij, en belt zelfs de tandarts. Schat!
Nog geen half uur later de ANWB. Gele Engel. Wéér zo'n schat, die even meewarig naar m'n invaliden-parkeerpasje kijkt en dan onder het motorkapje duikt. Tsss. De aanvoerslang van de diesel naar de motor ligt er helemaal af. "Onlangs een grote beurt gehad?" vraagt m'n Gele Engel. Klopt. "Dan hebben ze die bout niet hard genoeg terug aangedraaid. Ik kan hem even provisorisch maken, maar u moet linea recta naar uw garage om de motor te laten schoonspuiten, anders vreet die diesel in." Schroef, draai, en een kannetje diesel uit zijn busje, want al mijn diesel ligt over het kruispunt.
En daar komt de brandweer voor aan. Zwaailichten, sirenes, al het verkeer uit de weg zwaaiend, spuit die het kruispunt schoon. Verlamd (ik) kijken Gele Engel ('weer 's wat anders') en ik naar de aanstormende Rode Engelen. Waw! Krachtwerk! Hier glibbert niemand meer op uit.

Rode Engelen houden zelfs het verkeer nog even tegen, zodat Gele Engel me aan kan duwen. Want ik moet nu in slakkengangetje naar mijn garage zien te komen, helemaal aan nog een andere kant van de stad, tegen Best aan.
Wat ik op de Provinciale weg tussen Eindhoven en mijn garage te horen krijg, vanwege mijn kilometertje of 30 p/u, ik wist niet dat er zo'n variatie in scheldwoorden bestónd!
Tegen dat ik daar ben, gier ik van de zenuwen. Zo strak gespannen, dat het hele apparaat daar meteen in het geweer komt, en de motor van m´n schatje accuut zo schoon spuit als ie nog nooit geweest is. Zo van in de begintijd. Donkerblauwe Engelen met olie onder hun nagels gooien er ook nog even een volle tank in.
Ondertussen bel ik daar m´n lieve tandarts, en ik mag toch even tussendoor.
Blijkt deze Witte Engel precies hetzelfde mee te hebben gemaakt na een grote beurt. Alleen hij in Freiburg en ik midden in Eindhoven. We zijn het erover eens dat midden in hartje Eindhoven erger is.
Thuis bibber ik uit. Dushi veilig beneden in haar garagebox. Hoe is het mogelijk? Dat meteen die Blauwe Engelen aankwamen, en dan die Gele en dan die Rode en dan die Donkerblauwe en dan die Witgejaste? Allemaal van die lieverds.
Zeg me niet dat ze niet bestaan.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

godgewijd misbruik

2011-12-20T09:42:00.001+01:00

Pedofilie.
Nooit mijn ding geweest. Ik vind dat je seksueel af moet blijven van kinderen en babies, doodeenvoudig omdat het nooit een horizontale evenwichtige relatie is. Blovendien wordt zo'n kind weggegooid als het geen kind meer is.
Dus Sytze en Kees en Martin mogen van mij op de vlucht.
Scherper dan scherp treft me het misbruik door R.K. priesters en paters en enkele nonnen. Immers zij leven in de pretentie dicht bij God te staan. De pretentie druipt ervan af. De hoogmoed van deze godgewijde personen, de arrogantie, waarmee de meesten van hen ons, zich boven het doodgewone lekenvolk wanen lijkt onuitroeibaar. En is nog een fors graadje erger als het om ontmoetingen met vrouwen gaat. Nooit heeft die kerk ook maar één stap gezet als het om respect t.o.v. vrouwen gaat. Vrouwen mogen nooit priester worden. Het celibaat voor mannen is heilig. En dan staan ze er -zo min mogelijk!- van te kijken als godgewijde mannen zich aan babies en jonge kinderen vergrijpen. Het verweer is dan: "in de gewone maatschappij gebeurt het toch ook?" Ja, maar 'gewone' pedo's hebben niet die godgewijde arrogantie en pretentie. En gebruiken God ook niet om aan hen toevertrouwde jongetjes te lokken.
Groot was mijn verbazing dus, en mijn bewondering, toen ik op het blog van een gerespecteerd CDA-raadslid in de Randstad, Aart Paardekooper, het volgende las:

Op bedevaart?
geplaatst op 18 december 2011 in de categorie Opinie
"Gisteren wilde ik bij Nieuwsuur wegzappen, maar bleef ik hangen toen ik Van Eijk in beeld zag tijdens een bijeenkomst met Deetman, slachtoffers en andere betrokkenen. Vanaf zijn tweede zin ging het m.i. mis. Hij dook de techniek van het rapport Deetman in. Een paar zinnen later zapte ik weg. Misschien heb ik het gemist maar hij had er maar één boodschap hoeven brengen: ik schaam me diep. Om daarna duidelijk te maken dat hij met de kerkelijke leiding alles zal doen om wat fout is gegaan, goed te maken en te helpen voorkomen in de toekomst. Nooit meer misbruik in de kerk. Dat had de boodschap moeten zijn. Mensen als Reagan, Kok en Blair verstonden de kunst om mensen in crisissituaties te raken met hun boodschap. Dit was voor Van Eijk c.s. zo’n situatie en hij miste deze kans. Vandaag werd in de mis van de Petrus- en Pauluskerk in Leidschendam een brief van alle bisschoppen voorgelezen. Met duidelijke spijtbetuiging. Helder. Laat, maar duidelijk. En nu? Ik bedoel na de compensatie en de onvermijdelijke maatregelen ter voorkoming van? Ter plekke schoot me de gedachte te binnen dat het goed zou zijn als de bisschoppen op pelgrimage zou gaan, Van Eijk voorop. Zonder zweepslagen op een ontblote rug of zo, dat was voor in de donkere middeleeuwen, maar minstens te voet. Stap voor stap. Dag voor dag. Week voor week. Naar Lourdes. Of Rome, dat moet men zelf uitzoeken. En idem weer terug. Ter boetedoening en vertoning van deemoed. Niemand kan dat zo goed als de kerk. Om te laten dat men toegewijd is aan herstel van de relatie met slachtoffers én (daarmee ook) de samenleving. Om de wereld te laten zien dat dat niet alleen vanuit met woorden beleden wordt, financieel getoond wordt (mede met mijn geld) en managementtechnisch onder controle komt, maar ook vanuit het hart gemeend is. Tuurlijk, een paar bisschoppen moeten achterblijven om de tent te runnen en de benodigde maatregelen te nemen. Maar alle schijnwerpers op de pelgrimage van Van Eijk c.s. Ouderwets? Ja. Maar behupzaam. Naast ratio wordt ook gevoelsmatig gedaan wat gedaan moet worden. En voel ik me behalve boos op degenen die deze wantoestanden hebben veroorzaakt, ook geraakt door wat ik ervaar als vereist moreel leiderschap van degenen die het nu voor het zeggen hebben. In de wetenschap dat het makkelijk is om anderen te vertellen wat ze moeten doen en moeilijker om zelf te doen wat nodig is, dit advies aan Van Eijk c.s.
http://www.aartpaardekooper.nl/

stok oud

2011-12-13T15:38:00.002+01:00

Hot item: ouder worden.

Om nog maar niet te spreken over oud worden zonder -er.
Golf van begrafenissen lijkt even voorbij, dus de golf van afscheids-droefenissen ook. Véél daarvan zou er ook niet meer bij kunnen.
Op 't ogenblik lijkt het wel alsof alle conversaties waar ik in tuimel over oud(er) worden gaan.
Al langer bestaat natuurlijk dat idiote statement van een deel van de jongeren dat ons verwijt op hun kosten te leven, als er op onze hoofden zilv'ren draden tussen 't goud verschijnen. Net alsof wij niet driftig meedoen aan de consumptiemaatschappij waar zij hun brood en huis en auto mee verdienen. En alsof wij niet driftig meebetaald hebben aan onze pensioenen die nu gekort worden. Nee,laten we het dáár maar niet weer over hebben.
Kwalen. Dat wel. Tja, en dát is niet misselijk. Sinds enkele maanden hoor ik bij de rollatorerenden in dit ouderencomplex. Wel blij dat ik dat ding heb, want ik beweeg tenminste. Alleen gaat je gevoel van zelfwaarde daar niet mee omhoog.
Wel met wat ik zojuist gekocht heb: een speciale wandelstok met ergonomische houdgreep. Voor de heel korte eindjes neem ik m'n rollator niet mee in Dushi2, de 2e versie van m'n schatje van een brommobieltje. Met als gevolg dat ik korte eindjes meed. Lukt niet altijd. Auwauwau dan, mijn versleten rug.
Zag een wandelloopstok bij 'n vriendin (die ook een rollator heeft, geen Dushi, maar wel weer een elektrische fiets,- ja je krijgt een heel assortiment hulpmiddelen als je ouder wordt!).

Laat er nu hier in mijn Eindhoven een Ouderenwinkel gekomen zijn! Vlak bij het centrum. Waw! Wat je daar niet allemaal ziet!
Een schat van een oudere heer snapt mijn korte-stukjes-probleem helemaal en meet mij een wandelstuk aan (met ergonomische houdgreep dus). En dan geschiedt het Wonder.
Wat mijn Dushi2 niet vermocht, en wat mijn rollator niet vermocht, dat vermag mijn wandelstok meteen! Hij geeft mij zwier.
Binnenin mij staan, denk ik, alle oude baronnen op, en alle oude gravinnen, en mijn oude vader die aan stijl hechtte, en mijn overgrootvader die inlanders als slaven hield, en mijn betovergrootmoeder die bedienden met de stok placht te geven als ze niet vlug genoeg waren met het opvolgen van haar orders,- kortom, mijn rug recht zich in zelfrespect. Ik bèn er weer. Als een seigneur, of toch minstens als een grande dame, schrijd ik naar de parkeerplaats. Mijn humeur op slag verheugd, mijn houding waardig, bijna flanerend. Zoekend naar wie ik genadig kan toewuiven met mijn vrije hand.
Het enige wat ik nu nog mis is een flambard of een andere, maar wel flamboyante hoed.
Maar daar waait het nu te hard voor.

hoe kan dit? waarom?

2011-10-29T17:37:00.002+02:00

===

Mijn Friese vriend schrijft:

Het boek waarover ik het met je wilde hebben “Bezield leven” van Pamela Kribbe (in mijn ogen een fantastisch boek met doorgevingen van Jeshua (Jezus) schrijft in een hoofdstuk over overwicht van vrouwelijke macht en energie (periode voor Atlantis) in een regressie naar een vorig leven:
………… Via een soort martelmethode worden ze gedwongen zaad te produceren. De bedoeling is dat zij tot een zaadlozing komen zonder daarbij lust en plezier te ervaren. Ik zie daarbij beelden voor me van een man die is vastgebonden in een soort machine waarbij zijn geslachtsdelen gestimuleerd worden tot een zaadlozing te komen, terwijl hij tegelijkertijd pijn ervaart in de rest van zijn lichaam. ……….
En ik ben tot in mijn celkernen geschokt. Niet eens omwille van de inhoud, maar omdat ik het 2 jaar geleden zelf zo ervoer, er toen helemaal door van m'n sokken werd gemaaid, en nu weer. Afgelopen zomer publiceerde ik deze ervaring in Poort's Tijd-Schrift:

"...............2e ervaring
Deze bekijk ik vanuit schuin omhoog, maar vaak ook erin.
Weer einde Atlantis.
Het is in een bos. Een vrij schoon bos, veel diverse begroeiing.
Een tengere bleekhuidige jongeman ligt op een open stuk van het bos. Hij lijkt op de tengere jongemannen die ik ken van de oud-Kretenzische kunst, die over stieren sprongen. Maar deze springt niet meer. Hij ligt met handen en voeten wijduit vastgebonden aan paaltjes die in de grond zijn gedreven. Hij ligt op zijn rug. Zijn ogen zijn half dicht. Het zand is bleek geel. Het is dag.
In een kuil onder zijn lendenen is een machinerie met een soort elektriciteit. Die machinerie prikkelt iets in hem boven achter de anus. Telkens wordt zijn penis daardoor gevuld met zaad, en richt zich op. Onmiddellijk komt er dan iets vrouwelijks toegesneld om hem te verkrachten. Vaak ook tappen ze het manueel af.
Hij (ik?) wil niet meer. Zijn hele lichaam schokt. Maar telkens opnieuw laden ze hem op. Hij kreunt en smeekt om de dood. Dit is geen lust meer, hoewel het daar wel mee begon (gisteren/? enkele dagen geleden, vóór ze hem vingen?).
Iets vrouwelijks stelt de machine af. Nu met iets langere tussenpoos, maar altijd nog om de paar minuten. Steeds mòet hij ejaculeren. Steeds opnieuw. Zijn zaad gaat niet verloren.
Ook hier de jongere vrouwen die het doen, en het zaad op vangen, in hun mond, in kommen, in hun wanstaltig-wijde vagina’s.
Vanwaar ik zit, begrijp ik: zij, de vrouwelijken, zijn al gedeterioriseerd, tot diersen vervallen. Maar mannen die dit nog niet zijn, hebben in hun zaad iets dat hun verval kan uitstellen, of zelfs ongedaan maken. Daarom dwingen ze zulke mannen tot onophoudelijke zaadvorming en -lozing. Oudere vrouwen, onder bevel van de godin, manen jongere vrouwen tot de jacht op jonge mannen die nog niet diers geworden zijn. Deze hier is een pracht-exemplaar. Kommetjes zaad worden doorgegeven naar achteren (?) waar vrouwen het drinken, bij elkaar inbrengen, of elkaar ermee insmeren rond vagina en mond.
De oude vrouwen staan rond een houten beeld van de godin. Het is primitief, gulzig, lelijk, een oude lelijke vrouw, een soort Kali.
De man zijn hoofd staat binnenin in brand. Hij kàn niet meer. Met een laatste schok geeft hij op, en valt bewusteloos (?).
Morgen zullen ze terug komen.
Deze keer krijg ik toelichting van een Wezen achter mij, ongeveer als zo:
“dit gebeurt nog steeds met mannen, maar op ander niveau. De prestatiemaatschappij waarin jij leeft is niet enkel een uitwas van het patriarchaat, maar eveneens van deze fase. Presteren, presteren, en niet enkel met zaad, maar met de geestelijke equivalent van zaad; viriel bewustzijn.
Jullie, vrouwen, hebben generaties lang mannen gepusht en gepusht tot hogerop. Zonder de vrouwelijke prikkel die de man als een soort werksoldaat inzette zou deze maatschappij nooit zo prestatiegericht geworden zijn. Jullie jagen mannen op; jullie putten mannen uit, tot ze niet verder meer kunnen. Jullie maken een held van elke viriele en kansrijke man. Maar nu op psychisch niveau. Tegelijk maken meisjes zich tot zaadobject, waarbij ze zelfs hun eigen vagina niet ontzien.
Jij dacht dat jouw feminisme een stap vooruit was. Het is echter hoofdzakelijk een echo van wat je gezien hebt: vrouwenmacht op mannelijke viriliteitsnormen.
Jouw feminisme met nadruk op gelijke kansen is een zwakke afschaduwing van het zelf man willen zijn met dit bewustzijn van mannen die het goed hebben en het maken in de maatschappij. Nog steeds willen jullie zijn bewustzijnszaad, hoe dan ook. Jullie willen zelf zaad zijn.
Jullie laten je besmetten, jullie zijn al vergiftigd door wat je zag.
Zo zitten echter mannelijk en vrouwelijkniet in elkaar.
Evolutie heeft telkens een mannelijke prikkel nodig die ontvangen wordt op vrouwelijke continuïteitsbedding. Maar dan uit vrije wil toegevoegd. Mannen zijn nu echter totaal niet vrij. Overal trachten jullie hem te vangen.
Let wel: dit is geen oordeel: dat jullie dit doen, komt voort uit een diepe gewondheid, opgelopen in ditzelfde tijdperk. Ook jullie wisten dat jullie bewustzijn daalde, afzakte en verdierlijkte. Jullie enige redmiddel, tijdelijk, was zijn zaad, als hij nog gezond was in jullie ogen. Maar jullie voelden jullie bewustzijn net zo goed zakken als hij dit voelde. Toen het patriarchaat aanbrak en de vreselijke wraak van mannen eruit bestond om op hun beurt júllie te misbruiken, onteren, mishandelen, en te zien als een stuk vlees zonder echt bewustzijn, werd dit door jullie, vrouwen, ervaren als een wond òp een wond. Veel van jullie ervoeren het als een straf, een vergelding, onbewust. In jullie maatschappij hebben jullie, samen met machtige mannen, een net over het bewustzijn gespannen. Laat het net los. Laat hen vrij!
Pas als de vrouw zichzelf herkent zonder op de man als prooi gericht te zijn, en als de man zichzelf herkent zonder als fokhengst (op welk niveau ook, van zaad tot en met top van bedrijfsleven of priesterschap) gebruikt te worden en dus ook daarop gericht te zijn, dán kan het Gouden Tijdperk aanbreken.
Maar daar waar één van de seksen, zij het mannelijk, zij het vrouwelijk, de andere zonder respect bejegent en misbruikt, deterioriseert een hele mensheidsgemeenschap, vervalt een beschaving, en wordt zij uiteindelijk door Ons vernietigd, zoals deze.
Het verval tot dierlijker bewustzijn ligt altijd op de loer. Het kan bij beide seksen beginnen, maar na één of twee generaties ligt het dan al bij beide seksen.”
Van schrik viel ik uit de hoge palmachtige boom waarin ik me, naar ik nu zag, verscholen had. Hevig transpirerend kwam ik tot mezelf.
Nu moet ik zeggen dat ik altijd al een vermoeden had dat matriarchaat en godinnencultus niet zo madeliefjesachtig waren geweest als ze heden afgeschilderd worden. Maar dit had ik nooit verwacht.
3e ervaring
Ik zat in een witte neerslag; het was geen sneeuw, maar ook geen regen. Pas na enige tijd zag ik dat het witte tranen waren.
Mannen en vrouwen in lange rijen tegenover elkaar, bewust samen wenend over wat hun was aangedaan tegenover elkaar.
Slachtoffers en daders van alle tijden in lange rijen tegenover elkaar, bewust samen wenend over wat hun was aangedaan tegenover elkaar.
Er was een stem die zei dat vergeven mooi was, maar dat het pas was opgelost als je er als partijen, ooit tegenover elkaar, samen over kon wenen.
Het storten van witte tranen ging eindeloos lang door.................

Wat ik nu begrijp is dat de rampen die wij verwachten vóór of in of rond 2012 nog het minste van alle rampen zijn als ze met water of vuur te maken hebben. Dat de diepste van alle rampen voortkomen uit het menselijk onderbewuste, wonden die zo diep geslagen zijn, en zo vaak herhaald en opnieuw geslagen, in lange reeksen van levens, dat ze niet anders dan geheeld kunnen worden dan in dromen van mensen, of daden van mensen, die onbegrijpelijk zijn. Dat sommige mensen ervoor kiezen om daar uitvoerders van te zijn in hun ‘psychosen’, en anderen in hun onbegrijpelijke daden. Maar dat hoe dan ook het duister eruit moet.
Het oude modderwater uit de collectieve herinneringen gaat nu al en binnenkort nog veel sterker zo hoog stijgen dat het collectieve psychische angsten (en dus stagnatie en kans op omkeer en destructie) oproept. Dat kun je maar beter nu weten. Want dan kun je wellicht, als je wilt, een helper, een duider, en heel misschien een heler worden binnen een strategie van steun. Want ja, het mag losgelaten worden, maar pas nadat de dwingende klemmen van de collectieve herinnering zijn losgehaakt. Anders gezegd: deze herinneringen -en geloof me, wat ik die nachten meegemaakt heb wil ik geen mens aandoen- zijn zo dwingend dat ze smeken om adekwaat begrepen te worden. Ja, zelfs liefgehad, maar dan met liefde op nieuwe wijze: mededogen.
Het gevaar is nog niet geweken: het grote collectieve is nog aan het komen.
Dit troosten en ont-angsten kan alleen maar als de mens wegklimt uit het dualiteitsbewustzijn, en met de vorming van eenheidsbewustzijn begint. Angst bestaat namelijk alleen maar in dualiteitsbewustzijn.
Daarom: als het je overkomt, zoek niet om het kwijt te raken. Nee, het is een deel van je leven, en je hele leven ben jij. Jij bent jouw hele leven, ook deze (soms traumatische) stukken. Zoek desnoods psychisch-professionele hulp! Maar laat het je niet afpakken of ondervegen.
Zie het! Zie het als een deel van jou en omarm het.
Zie het tevens en tegelijk als een vorm van helend mededogen van de vele krochten in het collectieve onderbewuste.
Je bent er niet alleen mee.
Liefdevolle ogen slaan jou gade, iedere tel van je bestaan.
Liefdevolle ogen zie hoe jij, of je nu dit soort dromen hebt of dat je aan de moordenaar op Utøya denkt, de heelheid nadert, juist hierdoor....."

Hoe kan dit? Hoe kan Pamela doorgeven wat ik exact zo twee jaar geleden doormaakte, ervoer, en nooit meer los kan laten? Wat is de zin hiervan? Waarom moeten twee vrouwen in hetzelfde taalgebied ongeveer gelijktijdig hierover publiceren?

angst? liefde?

2011-10-21T16:57:00.003+02:00

De tentjes van Occupy in Amsterdam nemen in aantal toe. ABP gaat m’n toch al kleine pensioentje korten. We maken wat mee tegenwoordig!
Afgelopen dagen kwam ik in vrije val, met een heel stuk bewustwording als uiteindelijk resultaat. Soms moet dat zo.Aanleiding was het lezen van een binnenkort te verschijnen boek van de auteurs van ‘Het Elfde Licht’, dat ik in vorig POORT-bericht promootte. Sta ik nog steeds achter, want het is onthullend en dus de moeite waard. In dat toekomstig boek (ik las het in manuscript) wordt het nader uitgewerkt, in een totaal andere sfeer. Wat daarin koudbloedig vermeld wordt is dat we nog eerst eeuwenlang enorme dikke lagen van negatieve astraliteit moeten door- en omwerken, waar we 'nog geen enkele kaas van hebben gegeten', en dat we daar ieder in moeten duiken en het licht in moeten brengen. De Hel genaamd. Gesproken wordt over een duizend incarnaties om dit transformatieproces te doorwerken. Niks geen ascentie binnenkort, alleen maar hellevaarten. Want eigenlijk hebben we met ons allen als mensen niks goed gedaan, en slechts akelig-criminele wolken van helse astraliteit voortgebracht.

Mijn aanvankelijke entoesiasme verkilde tot op het bot. Waarom die denigrerende toon? Waartoe dat promoten van doorwerken en wederom doorwerken? Waarom steeds weer dat hameren op wat we verkeerd zouden hebben gedaan, en geen enkele notitie van wat het grote gros van de mensheid -ook in Atlantis, jawel!- oprecht in liefdes' en vredespogingen heeft uitgewerkt voor een betere wereld? Kan best wezen dat dit kinderlijke pogingen waren, maar mensen hebben ervoor geleefd en zijn ervoor gestorven,- en dat maakt voor mij alles ‘goed’ en zeer bewonderenswaardig. Dan maar in de dualiteit met dat woordje ‘goed’.....Ik ken de hel. Twee maal eerder was ik daar, en afgelopen dagen voor de derde en laatste keer. Diep genoeg om helemaal van de sokken te gaan, letterlijk en figuurlijk. Puurmenselijke liefde om mij heen helpt mij er nu weer bovenop, al kan ik aanstaande zaterdag niet de POORT-dag geven die ik uitgeschreven had. Ik ken de hel, en weet dus dat hij bestaat.

Maar ik ken ook de poort daartoe, en die heet angst. Als ik die poort niet in me had gehad, was ik er, boek of niet, nooit door binnen kunnen gaan. Die angst zit in de meesten van ons. Daar wordt mee gemanipuleerd. Op die poort wordt nu gebonsd, met harde bonzen, opdat wij erin zullen schieten.

Frank Hoogerbeets in Ditrianum van oktober (gratis te verkrijgen bij Ditrianum Nieuwsbrief nieuwsbrief@ditrianum.orgn ) en David Wilcock (http://www.wanttoknow.nl/overige/disclosure-in-volle-gang-jouw-keuze-angst-of-liefde ) wijzen met grote kracht op een andere poort die we allemaal in ons dragen: die van de liefde.Jaap Hiddinga schreef over hetzelfde onderwerp als dat van genoemde auteurs in 2006 al ‘De verwarde mens’, maar met hoeveel meer respect, met hoeveel meer tederheid, en met hoeveel meer zieleliefde!

Dan bedoelen Hiddinga, Wilcock, Hoogerbeets heus niet de liefde die toedekt, maar een heel aards en gefundeerde liefde: de liefde die ziet. Die van mens tot mens kijkt. Die de oprechte overtuiging ziet, waarmee mensen afgelopen zaterdag 15 oktober overal op de wereld in menigten zijn samengekomen om te roepen dat het nu genoeg was. De Occupy-beweging. Vreemd genoeg weinig aandacht daarvoor in onze media. Het andere is er al, en het groeit.

Lynn McTaggart schrijft daar over in haar laatste boek ‘De Verbinding’. Wij hoeven er niet naar te zoeken, wij leven daar al in. We hoeven het enkel nog maar iets helderder waar te maken. Sterker nog: wij hoeven enkel en alleen maar te beseffen dat we het zìjn, die liefde! Dat die poort de belangrijkste in ons leven is, hoe we ‘liefde’ ook invullen. En dát, ondervond ik nu, is verschrikkelijk moeilijk. Want hoe spiritueler we willen worden, hoe meer ons aangepraat wordt dat er nog heel wat door te worstelen valt aleer we Licht mogen zien en zijn. De poort van de liefde staat recht tegenover de poort van de angst. De poort van de angst staat nu wijd open, en heel veel mensen zullen -onder economische of spirituele pressie- niet anders kunnen dan daarmee in aanraking te komen. Des te sterker de noodzaak voor iedereen die maar het kleinste flintertje bewustzijn ontwikkelt om resoluut op de andere, grootsere poort van de liefde te wijzen.

De liefde die er al is, omdat wij er zijn, geboren uit die liefde. Allemaal, geen mens uitgezonderd, zijn we uitgestuurde vonken van de God/in die Liefde is. Allemaal zijn we aan deze incarnatie begonnen uit liefde. Om een plek in deze tijd in te vullen vanuit een specifieke vorm van liefde.Hoogerbeets, Wilcock en anderen hebben het over de ‘gewone’ angsten, waar we nu (financieel, economisch, militair en politiek) mee geconfronteerd worden, opdat we klein zouden blijven. Maar minstens zo destructief zijn de spirituele angsten die ons op het lijf worden geschoven. Vooral omdat die gericht worden op de goedwillenden onder ons, die er toch al mee worstelen of ze wel goed genoeg zijn.

Geloof me: ik heb een enerverend leven gehad, en navenant veel fouten gemaakt, maar ik zal er niet op worden afgerekend, want ik heb veel liefgehad. En dit, lieve mensen, geldt voor ons allemaal! Er valt nu, einde 2011, niets meer door te werken. Die tijd is voorbij. Zelfs voor ons die ‘aan Atlantis meededen’! Als er toen iets ‘fout’ is begaan, is dat niet het technische stuk, maar het krachtdadig ontkennen van de wezenlijke liefdesmacht van elke mens.Heel andere tijden breken nu aan, nog nauwelijks zichtbaar aan de oppervlakte.
Occupy.
Tijden van grote verantwoordelijkheid ten aanzien van onze zelfscheppende vermogens. Als wij onszelf en anderen angst aanpraten, openen wij de poort van de hel. Dan houden wij onszelf en anderen vast in de krimping. Ik spreek uit ervaring. Enkel geloven in dat je niet/nooit goed genoeg bent, opent de deur van je angst. Dit is het werktuig van de spirituele angst-aanjagers: appelleren op je neiging dat je niet en nooit goed genoeg bent. Van daaruit is het maar één stapje door de poort van de angst, de hel in.

Wij hoeven geen enkele hel meer in, want wij zijn die andere poort: van de liefde. Hóe wij ook hebben liefgehad, wij hebben liefgehad, eeuwen en eeuwen lang hebben we liefgehad, en we gaan nog veel en veel meer liefhebben in de zeer nabije toekomst waarin erbarmen, hoop, ‘nee tegen manipulatie’, en wederzijdsheid in vreugde een rol gaan spelen. Als bewuster mens heb je de keuze. Je kúnt op meerdere manieren kijken en zien. Met de ogen van de liefde speur je naar het constructieve in je ontmoetingen. Of, als je dat niet lukt, kijk dan naar het totaalplaatje waar zelfs een Kaddafi zin heeft gehad voor de ontwikkeling van duizenden. Je hebt de keuze tussen dualiteitsdenken en holistisch denken, waarin je elke mensenbeweging ziet in een grotere context, net zoals je ziel dat doet (zie hiervoor het genoemde boek van Hiddinga).
Je kunt het zelfs voelen: zit je in je angst, dan ontstaat er druk op je hart- en maagstreek. Zit je in je liefde, dan opent zich in diezelfde streken je adem, wijd en ontvankelijk. Denk niet: ‘oh, dat moet ik nog leren’, want je kunt het doordat je het bent. Sta het jezelf toe! Vertrouw op jezelf, in jezelf, in je draagkracht. Veel mensen om je heen zullen je zeer binnenkort als zodanig nodig hebben.Geloof me: geen doorwerken meer, maar vertrouwen op onze liefdeskrachten, en de grote inventiviteit en creativiteit daarin.Geloof me: geloof in jezelf als deur van liefde, en je staat versteld van jezelf.

***********************************************

omringd door dood verinnigt 't leven

2011-09-20T15:18:00.006+02:00

Toen ik nog doceerde op de lerarenopleiding Nederlands, had ik een lievelingsstudent: een zeer eigenzinnig persoon die deswegen door de meesten uitgekotst werd. Juist daarop sloten wij vriendschap, en die verdiepte zich met de jaren, zeker al 25 jaar lang als het niet méér is.
Hij heeft een partner, een zeer eigenzinnige vrouw, die deswegen ook in mijn hart woont, al die jaren. Afgelopen zomer kocht ik een schilderij van haar 'nu het licht wordt'. Stierf vorige week.

Charles Henry Brent :
...and just at the moment when someone at my side says:
'There! She's gone,'
there are others watching her coming,
and voices ready to take up the glad shout
'There she comes!'
And that is dying.

Morgen crematie.

Op diezelfde opleiding had ik een lievelingscollega. Schitterend in ons vak. Menselijk bewogen, en altijd zorg voor de studenten. Vandaag aan z'n laatste overtocht begonnen. Al m'n kaarsen branden. En steeds hoor ik een van ons beider lievelingsgedichten, zo van rond 1400:

Egidius waer bestu bleven
Mi lanct na di gheselle mijn
Du coors die doot du liets mi tleven
Dat was gheselscap goet ende fijn
Het sceen teen moeste ghestorven sijn

(Egidius, waar ben je gebleven?
Ik mis je zo, mijn kameraad.
Jij koos de dood, liet mij het leven.
Je vriendschap was er vroeg en laat,
maar 't moest zo zijn, een van ons gaat, vertaling Willem Wilmink)

Dood omringt mij.
Het woord 'uitvaart' krijgt nieuwe betekenis en gevoelswaarde:
een haag van levenden, rondom de vertrekkende, een haag van levenden,
in laatste saluut
aan vrienden, aan vriendschap
voor 't leven.

anderen over.....

2011-09-05T15:31:00.002+02:00

t.a.v.de 2 volgende blogs (en die weer in omgekeerde volgorde):

http://www.unplugfromthepatriarchy.com/blog/

http://ascension101.com/index.php?option=com_content&view=article&id=144:spaceship-earth-and-you-are-the-captain&catid=45:august-2011&Itemid=4

en toch en toch en toch.........

2011-09-01T15:00:00.006+02:00

(vervolg op het vorige blog, hieronder, 'iets voltrekt zich')

......is niet lang elke instorting wat je denkt. Dit n.a.v. de vorige weblog ‘Iets voltrekt zich’.
Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, maar ik weet dat meerderen van de zomergroep (en ook daarbuiten) stille lichtwerkers zijn, toe aan transformatie in hetzelfde gebeuren als waarin deze gehele planeet zich nu naar toe werkt naar transformatie, dus het einde van een ziele- cyclus binnen het einde van een hele planeet-cyclus.
Pamela Kribbe legt dat zo glashelder uit in haar boek ‘Gesprekken met Jeshua’. Had ik dat boek maar eerder onder ogen gekregen....
Heel herkenbaar: er zijn enkele stadia (die natuurlijk niet precies zijn af te grenzen):
* ontevreden met het leven in een louter ego-gericht bewustzijn,- begin van het einde;
* bewustwording van je ego-gebonden patronen herkennen, in emoties en gedachten; midden van het einde;
* sterven aan je oude ego-gebaseerde energieën; einde van het einde;
* ontwaken van hartgedragen bewustzijn, gebaseerd op liefde en vrijheid; anderen helpen met deze overgang.

En ik herinner me inderdaad de leegte die ikzelf maar ook velen rondom mij voelden in de jaren ‘80, dat gevoel van ‘is dit het nu?’ Het was deze onvervuldheid die ons op zoek duwde naar vervulling, spirituele vervulling welteverstaan, want van de buitenkantvervulling hadden we al genoeg gekregen. Duizenden mensen hier, en honderdduizenden in Amerika begonnen aan wat New Age zou gaan heten: absoluut buiten-kerkelijke spirituele bronnen van heel verschillend kaliber en heel verschillende entourage, maar allemaal met de overtuiging ‘hier ligt het, hier wordt mijn dorst gelest’.
En van daaruit vrij vlot in stadium 2: alle patronen waaraan we gingen werken, die we gingen uitwerken, die we wilden loslaten, wat nog niet zo eenvoudig was, maar wel haalbaar. Honderdduizenden boeken verschenen en verschijnen hier dan over. Honderdduizenden lichttherapieën morrelden aan onze vastigheid, en wij lieten het graag toe. We ontdekten karmische draden om door te knippen, vorige levens om nog eens aan te snuiven, patronen van afhankelijkheid, van macht, van gebrek aan liefde.
Zonder het bewust te beseffen naderden we de diepste wonden in onze ziels-herinneringen. Maar het is wel dáár dat de meesten van ons stagneerden. Want het vervolg was niet duidelijk. In wezen was het vervolg wel duidelijk, zo duidelijk dat we het meestal niet zagen.
Wat weer een vorm van wrevel en onvervuldheid veroorzaakte natuurlijk. Maar ach, dat was dan wel weer zo,- we ‘moesten’ ook leren accepteren dat we niet volmaakt waren, niet waar? Liefde voor het zelf.
Ik herinner me nog dat ik dit twee jaar geleden voelde en de toverwoorden uitschreeuwde: “breek mij open!” Ik was niet de enige.
Op het scharnierpunt van individuele transformatie en planetaire, een zeer gelukkige energetische samenval voor wie er gebruik van wenst te maken, dreven en drijven onbekende zielestukken omhoog. In mijn geval de diepste wonden tussen vrouwen en mannen. Ik vertel daarover in het laatste nummer van ons Tijd-Schrift. Er spoten oude ervaringen omhoog waarin vrouwen mannen uitzogen tot op het bot, ik dus ook. En mannen vrouwen ruïneerden tot op hun laatste psychische draadjes, ik dus ook. Maar ook de mogelijke verzoening:

“Ik zat in een witte neerslag; het was geen sneeuw, maar ook geen regen. Pas na enige tijd zag ik dat het witte tranen waren.
Mannen en vrouwen in lange rijen tegenover elkaar, bewust samen wenend over wat hun was aangedaan tegenover elkaar.
Slachtoffers en daders van alle tijden in lange rijen tegenover elkaar, bewust samen wenend over wat hun was aangedaan tegenover elkaar.
Er was een stem die zei dat vergeven mooi was, maar dat het pas was opgelost als je er als partijen, ooit tegenover elkaar, samen over kon wenen.
Het storten van witte tranen ging eindeloos lang door.................” Tijd-Schrift 2011, nr. 3.

Deze opkomende aanstormende ervaringen ontregelden mijn leven nogal. Ze sloopten me. Goddank dat ze met tussenpoos van een half jaar kwamen, maar dan nog heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mij aangeboden deels-deskundige hulp. Deels deskundig doordat degenen die me hielpen psychologisch uitermate deskundig waren, maar de spirituele component niet in zich droegen. Toch voel ik mij door hun warmte en aandacht elke dag gedragen, tot op de dag van vandaag. Voor hen ben ik natuurlijk ook geen doorsnee hulpvrager.

De laatste maanden echter was het alsof ik stervende was. En vanaf dat ik dit uitsprak ontmoette ik er meer die dit ondergingen. Echt alsof je stervende bent, alsof de draden van je leven loslaten, alsof er geen energie meer doorstroomt, alsof het licht in de dingen die je zo graag deed en doet uitdooft. Stadium 3 van Pamela Kribbe dus. (Nlogmaals: had ik dat boek toen al maar gelezen!).
Maar ook nog iets anders: alsof er schuin achter mij een witte wezenheid voelbaarder en voelbaarder werd. Díe herkende ik: de engel die mijn ziel is. O, hoe diep verlangde ik ernaar om mij met die witte wezenheid te verenigen, mij eraan over te geven. Maar ik had slechts overgave geleerd aan het naar voren vallen in iets of iemand. Of desnoods naar boven vallen in iets of iemand. Niemand had me ooit verteld dat dè overgave naar achteren vallen is. Dus ging het maar door met de wachtende witte wezendheid achter mij, en het gevoel van stervende te zijn.
Zo liep het dus in de zomerschool. Met alle inzet van al mijn kundigheid had ik die opgezet. Met alle inzet van een levende te willen zijn kwamen de deelnemers. Duizenden witte engelen hadden zich verzameld. Twee engelmensen deden mee, onafhankelijk van elkaar. Een Veld stond gereed. En nam ons. (Zie vorige log: ‘iets voltrekt zich’). Bij het begin van de 2e dag kon ik niets anders doen dan mij, en dus ons, in het witte diepe te storten; er was nog geen woord dat meer gepland kon worden, er was geen enkele ervaringsoefening meer waarop kon worden teruggevallen.
Wij kantelden.

Ooit was gezegd, ook door Jeshua, maar dan via Mária Hillen:
"op dat laatste plateau wacht de engel je en neemt je bij de hand, omdat wat daar op het laatste plateau ligt, nog niet in het menselijk bewustzijn aanwezig is." Vergeten.

Over de anderen, en over enkelen die ‘in de geest’ met ons meededen mag ik niets zeggen natuurlijk; de meesten zijn nog bezig.

Maar ik had me overgegeven, gigantisch, en besefte het niet. Dus stortte ik me bij thuiskomst in het vertrouwde gezwoeg om allerlei POORT-werk op tijd de deur uit te krijgen: Tijd-Schrift, Maandduidingen, honderd en één emails, enz. Twee weken waarin ik mijn eigen vijand werd. Mezelf uitputte. Zweet uren lang van mijn rug en hoofd gutste. Te moe om te eten, en zeker te moe om te slapen.
Goddank logeerde ik toen een week bij mijn liefste Fryske vriendin, die zich rot schrok van mijn uitputting, en me alle ruimte gaf om alleen maar te ademen, alleen maar te ademen. En me te laten voelen hoe geliefd ik was vanuit gene zijde.
Dat laatste was/is zó nodig. Want juist door het doorwerken van de wond (stadium 3 dus) kan je jezelf erg verworpen en zwart en schuldig tot aan de dood toe gaan voelen; je hebt immers aan alle kanten meegedaan? En toch weet je dat het dan niet om oplossing van schuld gaat, maar om te durven zien, zien, en nog dieper zien......

Ik vocht tegen mijn uitputting. Maar dromen kwamen er dat ik een tempel (mezelf natuurlijk) herbouwde,- alleen het sluitstuk ontbrak nog.
Ik vocht. Ik deed alles om normaal te worden, en niet zoveel rust nodig te hebben. Ik ging zelfs, wanhopig geworden, op resonantietherapie. Dom, dom, dom, omdat deze soort therapie gebruik maakt van dezelfde golven als waar een bewustzijn uit bestaat. Voor lichamelijke oppeppers wellicht heel weldadig, voor mensen van stadium 1 en 2 misschien ook wel, maar voor bewustzijns die onze gang tussen 3 en 4 doormaken een bombardement dat enkel destructie veroorzaakt. Op het moment dat ik m’n afspraak afzegde, en de flesjes Rejuvenation (duur!) door de gootsteen spoelde, kantelde er iets in mij. Ik had mijn laatste draad ‘afhankelijkheid van mensen die het beter weten’ doorgeknipt.
Die nacht heb ik mij bewust en vrijwillig achterover laten vallen, de witte aanwezendheid in. De witte aanwezendheid ving me op, en zei: “vanaf nu acteer je niet meer tégen, maar méé”.
“Mee”werd het woord.
Ik ben een ander geworden.
Ik adem vanuit mijn Ander.

Daarin ben ik niet de enige.
De stille ruimte achter mijn hart geeft aan wat goed is nu, en wat niet. Daar woont iets zo zachts nu als ik in mijn hele nogal hard- en fel-gekleurde leven nooit heb ervaren. Het wolkt nu en dan door mijn lichaam, dan geeft het me hernieuwde levenskracht. Maar héél zacht.
Van dat doordringende zachte.

de afbeeldingen zijn schilderijen van Paul Klee

iets voltrekt zich............

2011-08-30T12:09:00.003+02:00

Het startte onverwachts tijdens Poort's zomer'school'week einde juli.
Vier en twintig zeer gemotiveerde deelnemers.
Máánden had ik over de voorbereiding gedaan, telkens weer ontevreden en opnieuw beginnend. Eindelijk tevreden, papers gemaakt voor elke dag, alles intens door me heen laten gaan. Gekauwd, herkauwd, alles tot eigen ervaring verteerd. De eerste dag verliep dan ook voor-bééld-ig.
's Avonds reikte ik naar het schema voor dag 2. Maar het wilde niet. Wat doe je dan als spiritueeltje van het Hier en Nu? Gewoon een nachtje slapen.
De volgende ochtend reikte ik .... het werd blanco. Maar ik moest wel 'optreden'. De ruimte zat vol deelnemers, en ontelbare witte engelen. Daar wierp ik me maar in; er zat niks anders op.
Het woord dat gesproken diende te worden diende zich pas aan op het moment dat ik m'n mond -hulpeloos- open deed.
De 'oefeningen' die gedaan moest worden, ervaringsoefeningen, niets anders, dienden zich pas aan in de stilte waarin we er eens goed voor gingen zitten, en dan nog maar stap voor stap. Het werd één wit zinderend Veld. Er was geen ontkomen aan. Ik, die toch al een kleine 20 jaar Aanwezigheid in het Hier en Nu praktiseer, kwam samen met de 24 in een egoloos collectief Veld terecht dat zich via ons wilde uiten. Zó ontzagwekkend Hier en Nu dat we nadien geen van allen meer wisten wat er gezegd was en wat er ervaringsgewijs geoefend werd. Het tastte vanaf dag 2 al onze cellen aan. Niemand kan het tot nu toe beschrijven. Eenieder van ons werd tot op het bot geraakt. Al die dagen.
Wat is er gebeurd?
Met velen van de groep hield ik kontakt, zij zijn, net als ik, allemaal bezig met een patroon uit te werken dat zich alf in het persoonlijke, half in het collectieve Veld bevindt. Iets waar we eerder geen idee van hadden dat het bestond, bestaat. Het voelt alsof delen van je ziel waarmee je in dit leven totaal geen kontakt hebt gehad, zich naar boven wringen om gezien te worden. In het spirituele wereldje wordt gesproken over 'zielestukken ophalen', een m.i. ongelukkige term, want wij haalden en halen niks op, die stukken halen òns op.
Het voelt ook als een liefdesdaad tegenover het Geheel, het Geheel in jezelf, maar vooral ook in de mensheid van Nu. Ik krijg dromen waarin ik heel veel marmeren stukken van één tempel zie, maar het sluitstuk is nog niet aanwezig, dat is nog 'onderhanden'.
Fysiek is het moordend.
Na de zomer'school'week maak ik de grove fout dit te onderschatten: ik haast me om nog gauw Tijd-Schrift de deur uit te doen en de maandduiding voor MAAGD. Dom, dom, dom, want veel te stresserig. Op vakantie bij Friese vriendin stort ik in. Kan niet meer lopen, niet meer zitten.
Nu, thuis, dank zij haar in-goede zorgen, maak ik kleine sprongetjes, afgewisseld door grote perioden van rust.
En uitwisseling met dierbaren, vooral met die van de zomergroep.
Iets voltrok zich aan ons.
En het is nog niet klaar.......................

sjagrijning

2011-07-14T10:38:00.004+02:00

Altijd al vermoed, en altijd al gezegd: al dat overvloedige water drinken, altijd dat gedoe als iemand zo'n flesje te voorschijn pakt en drinkt, terwijl jij tegen hem of haar praat, het is ongezond, voor lijf, en voor communicatie. Nu bewezen: http://bit.ly/nPP3LC . Gezond, jawel, voor de commercie.
Kijk, en daar word ik nou sjagrijnig van, van m'n opstapelende wantrouwen. Zoals mijn lieve poets het uitdrukt: 'je kunt niets of niemand meer vertrouwen, behalve de Heer'. ('En zelfs die niet helemaal', denk ik dan maar hou het vóór me.

Zoals afgelopen week. Calvé Lichte Citroenmayonaise. Verpakt in van die plastic flesjes die je ondersteboven kunt wegzetten in je koelkast. Maar de helft blijft binnenin aan de wanden van dat pflesje hangen. Met een mes kun je daar, door de nauwe opening, niet bij. Dit plastic is ook te hard om door te snijden, wat ik bij tandpasta-tubes wel eens doe,, om de restjes eruit te halen en op te gebruiken. Met wat ik nu weet weet ik dat Calvé dit expres zo doet, opdat we gauwer weer een nieuw flesje mayonaise kopen. Héél doordacht.
Zoiets kan me dágen lang irriteren, en leiden tot wekenlange citroenmayonaise-abstinentie.

Heel vroeger, heel heel heel vroeger was de klant koning, en werd alles bedacht om de klant te gerieven. Maar ja, toen was ik nog een kind. Nu ik volwassen en rijper ben, geldt dit niet meer. Vis ik ernaast.
Net als bij opstaan in bus of trein voor ouderen. Deed ik heel heel heel vroeger grif. Is er nu niet meer bij, terwijl ik het zelf nu eindelijk nodig heb.
Kan nog wel even zo doorgaan.
Sjagrijn.

on the road!

2011-07-03T14:39:00.002+02:00

Vandaag weer sinds maanden op m'n Pleintje gelopen. De laatste keer dat ik daar liep, krimpend van de pijn, was met zoon Aart op onze heerlijke moeder-zoondag. Sindsdien nooit meer lopend. Wel met bromautootje Dushi, wat natuurlijk idioot is, want m'n oergezellige Pleintje, vol heerlijke Brabantse kleinbedrijfjes en -winkeltjes, èn een AH+HEMA+Blokker+Kruidvat ligt maar een kleine 150 meter van m'n Hof. Alleen: na 25 meter lopen slaat de ijzeren klauw in m'n rug toe, waarvoor -echt waar- een kruid bestaat dat toepasselijk Duivelsklauw heet. Alleen helpt dat niet genoeg. Zelfs naar de huiarts, op misschien ruim 100 meter kwam ik niet meer zonder Dushi.

Vrijdag de grote stap gewaagd: op advies van huisarts naar de Welzijnswinkel getogen, en daar een rollator aangeschaft. Ik kreeg er les in: "U moet tùssen de handgrepen lopen, met uw rug recht, anders bent u net een oud dametje!" Oeps, dat laatste kwam goed binnen.
Gisteren durfde ik nog niet, liet het gevalletje nog ff in m'n kofferbak liggen.
Vandaag. Dapper de wieltjes uitgeklapt, en erop los.
Lopend naar m'n Pleintje. Daar remmen erop gezet en zittinkje uitgeklapt. Wat een weelde!
Er was braderie daar, niet mijn smaak, met veel jonge knullen die het zalig vinden als tussen de muziek door hun aankondigende stem door luidsprekers luid en duidelijk wordt versterkt. En lang. En iedereen interviewend die passeerde luid en duidelijk, zijzelf dan, de geïnterviewde niet, zodat ze ook nog dat wat die gezegd had nog eens luid en duidelijk over het pleintje kunnen laten schallen. Maar wat een weelde om daar gewoon te zitten. Weer helemaal onder het Volk.

Thuis hoefde ik niet eens uitgeteld te gaan zitten, snakkend naar een pijnstiller.
Pijnloos is het nog niet, wel draaglijk.
Het heet Elephantje (Light), die naam kreeg ze van de fabriek. Nu kan ik met Elephantje in Dushi weer naar het Philips de Jong Park. Eindelijk weer onder de bomen.
Vrijheid.........

En de rug recht!~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Paula's texturen

2011-06-29T15:57:00.003+02:00

Helemaal onverwacht blijkt de Openbare Bibliotheek van Mierlo een fraaie lichte en zeer toegankelijke expositieruimte te herbergen. En daar hangt Paula van Noordenne (nog tot 21 juli).

Zij ontleedt de texturen die zo kenmerkend zijn voor leven tot op het bot. Bij voorbeeld: een boeket zonnebloemen dat ze tegen de buitenmuur hangt, waar ze verleppen en verdorren. Dáárdoor komen hun texturen bloot. Die schildert zij, maar op zo'n manier dat de texturen weer vollopen van geheim leven en dan expoderen.

Bij die explosie vloeien de geheime sappen eruit.

En Paula vangt die op haar doek.

Het raakte me tot op m'n botten, míjn textuur.
Zó gaat het leven, schoot door me heen, zó gaat het.

Ofschoon gestold op doek tintelt het van leven.

Net zoals ik zelf in mijn ouderdom: hoewel nu en dan verstijfd, tintelt het van leven. Geheim leven zelfs, diep in oude botten verscholen.

Dit is Paula's laatste expositie.

dameszakdoekjes

2011-06-27T12:37:00.001+02:00

Ging naar de HEMA om (stoffen) dameszakdoekjes.
Trof daar een middle age medewerker die me sjokkend de weg wees.
Achterin: 7 (zeven!) verschillende soorten en dus ook rekjes vol herenzakdoeken. "Nee, dan hebben we ze niet," mompelt middle age medewerker.
"Geen dameszakdoekjes?!!!?"
"Nee."
Pruttelend om zoveel onrecht bots ik bijna tegen een medewerkster op. "Niet eens dameszakdoeken!"
Zegt ze: "Zal ik achter nog even kijken?"
Komt terug met twee pakjes vol van mijn líevelingsdameszakdoekjes: "alleen deze".
Juichend eigen ik me beide pakjes toe.
Denk dat ik maar weer feministe word.

!!!!!!!!!!!

krrr-Rr

2011-06-16T10:13:00.006+02:00

'krrr-Rrr '
"Vader, schei uit. Je hebt dat spleetje in de verduistering nog niet gemaakt. Als ze het zien...."
'Ze' zijn de Duitsers, door ons 'moffen' genaamd. 'Verduistering' is een kartonachtig donkerzwart bedeksel voor de ramen. Vanaf zonsondergang verplicht, opdat de vijand (van de Duitsers, niet die van ons) de stad niet kunnen zien liggen. Als ze je betrappen, trappen ze je deur in en sleuren ze je mee. En 'vader' is de vader van mij, zesjarige, met grote ogen de oorlog (WO II voor de jongeren onder ons) ondergaand. Waar vader mee moet uitscheiden is de knijpkat, een zilverkleurig doosje met een handeltje, dat je ritmisch met je duim in moet duwen, uit welker handeling dan licht ontstaat. Krrr-Rr.
Vader scheidt uit. Trouwens, met een knijpkat in je handen een spleet repareren bij donker, is toch niet erg handig. Dus verhuizen we allemaal maar vroegtijds naar de achterkamer, waar de verduistering wel lichtdicht is.
Daar zitten en liggen we op matrassen, zó dicht op elkaar dat er geen spleetjes tussen zijn (alles boven al kapot gebombardeerd). Oma is er ook, en nog een ongetrouwde tante die tot grote vreugde van mijn zusje en mij blootbils de wc uit rent bij het gekluid van een naderende V1. We wonen tussen Antwerpen en Rotterdam in, en het is najaar 1944, vandaar. Deze keer was het een echte V-1. Gisteren maakten mijn zusje en ik het geluid na, ze trapten er allemaal in, hetgeen ons op heel wat klappen stond.
Krrr-Rr.
Vandaag, 2011, zoek ik bij het ijzerwinkeltje op het pleintje vóór mijn Hof naar een zaklamp voor als de stroom zou uitvallen. In de aanbieding, ik geloof mijn ogen niet, krrr-Rr, een knijpkat. Met een modern snufje: nadat je ge-krrr-Rr-t hebt blijft ie nog even, opgeladen door de beweging, verder branden.
'Net als in de oorlog,' zeg ik tegen de eigenaar. Die knikt wat wazig. Te jong.
Ik ruik ineens de eigengeteelde tabak van m'n vader, de geur van blikjesmelk, de zweetlucht van oude oma, en van mufgeworden matrassen (boven alles al kapotgebombardeerd). En vóór mijn ogen rijst het beeld van mijn moeder, zwanger, op een fiets met houten banden de boer op voor een paar eieren. En van mijn vader, met onze radio onder de snelbinders achter op z'n fiets, somber de straat uit trappend, omdat alle radio's ingeleverd moesten worden. Maar ook dat ene kleine radiootje dat in de brievenbus verstopt zat, en onze onwaarschijnlijk-lange nekken als we dát eens aan durfden te zetten. Alleen als er stroom was natuurlijk.
O, krrr-Rr.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

voiles d'été

2011-06-03T17:03:00.000+02:00

ja! blaadjes!
klein vliegtuigje ronkt in de verte,
zie het niet, maar wel weer die opbollende vitrages,
voiles d'été.................

inspiratiekaarten

2011-06-03T14:45:00.007+02:00

Zo lekker: elke dag een kaartje trekken.
Het begon met de engelenkaartjes indertijd & heel vroeger.
Maar nu kocht ik een set kaartjes, bijna te mooi om waar te wezen:
Over de Goddelijkheid in de mens.
Combineert Genieten met Groeien!

te koop op www.openbaringen.com

uitlaat

2011-05-31T18:17:00.003+02:00

Als een Harley Davidson.
Deed niet onder voor het geluid van een startende Hell's Angel.
Mijn nieuwe Dushi.
Ineens.
Wist ik veel wat het was. Ik dacht: 'gewoon een beetje erg lawaaierig.' En zat van binnen grapjes te maken over m'n Harley D. op m'n ouwe dag.
Toen greep mijn auto-engel fors in: spijker in m'n achterband. Een lieve meneer aan het station, waar ik een heel lieve vriendin naar weg bracht, zei: "Mevrouw: uw achterband links is langzaam aan het leeglopen."
In dezelfde vaart als waarmee ik knallend optrok reed ik regelrecht naar mijn garage. Die natuurlijk metéén wist wat het was: m'n knalpot, m'n uitlaat. Wat goed, die spijker in m'n achterband! Anders was ik gewoon daverend door blijven rijden. En godweet wat dat aangericht had.....
Weetikveel, ik rij pas vanaf m'n 60e.
Dank je, engel van dit autootje, dank je van ganser harte.
Er wordt echt goed voor mij gezorgd......

broembroem.....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

waarom waarom nu?

2011-05-16T17:48:00.002+02:00

De laatste weken obsederen me twee vragen:
- waarom kent de bestaansgeschiedenis van trits jodendom-christendom-islam zoveel agressie, bloedvergieten en moord?
- en heel anders (of niet): wat betekent het als een mens een lichaam aanneemt; wat IS een lichaam?
Ik weet het niet.
Met deze twee verschillende (of niet) vragen kom ik, voel ik, op een cruciaal punt, waarlijk, hoe ironisch, cruciaal.
Ik las natuurlijk 'De Da Vinci Code' vele malen. Ik ken nagenoeg ieder boek over het Vrouwelijk Aangezicht. Ik zag dezer dagen de Da-Vinci-film, voor de tweede keer. En ik zie mezelf nu huilen en huilen.
Waarom?
Waarom pas nu?
Ik weet het niet.
Daarom blijf ik vragen.
Vragen openen de ziel.
Waarom?
Waarom nu?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

herdenken gedenken gedacht

2011-05-05T09:07:00.004+02:00

Nee, 4 mei doe ik niet aan mee. Al die woorden, niets echts vloeit eruit voort. Zowat iedereen wordt herdacht, maar de wereld zit nog even vol barbaarse toestanden als in de 20e eeuw en daarvoor, zoals de dood van Osama Bin Laden weer eens heeft doen inzien. 4 mei is voor mij een gratuite vertoning geworden, en het 8-uur-nieuws pas om vijf voor half negen kan me steeds meer irriteren. Wind! Aangebakken lucht!
5 mei dan? Ook niet. Bevrijdingsdag. Bevrijd waarvan? Kijk, daar heb je het weer. Ook aangebrande lucht.
Wat ik dan zou willen?
Een jaarlijks terugkerende dag om het Leven te Vieren. Dat. En hoe dan ook. Het Leven in al z'n diepten en hoogten. Zoiets zou mij nou echt iets doen.

*****************

zoevende Paas

2011-04-26T13:28:00.005+02:00

~
Het was een zoevende Paas. Op paasZaterdag zoefden twee van m'n kinderen met hun lief langs. We lunchten op het oude pleintje hierachter. Oudste stadskern van Eindhoven, daar waar het allemaal begon met Philips. De zon scheen. De auto's toeterden. Vreemde talen mengden zich met echt brabants, en er waren asperges. Wat wil een mens nog meer!

Zondag had ik een engel op bezoek. Nou even serieus, want menselijke engelen bestáán. Hoewel zeldzaam. Deze was er een met volle vleugelkracht. Dus ook zoef!

Maandag een vriend bij wie ik 'zo maar' in nog geen twintig minuten m'n verleden openlegde.

Maar vandaag, op 3e Paasdag, zoefde ik over mezelf heen, en ik tril er nòg van.
Mijn brommobiel-autootje had sinds donderdag een gebroken chauffeursstoel. Helemaal naar achteren en dan ook nog schuin geschoten. Doodeng, want ik moest heel ver met mijn benen strekken, en dan rem je moeilijk, dus gevaarlijk. Het bleek vanochtend moeilijk repareerbaar (lees: duur). Dit wist ik eigenlijk al de laatste tijd. Dushi, want zo heet ze en dat is Antilliaans voor 'schatje', werd oud. De laatste weken had ik al vaak op internet gekeken voor een nieuwe 2e hands. En eigenlijk wist ik vanochtend ook dat ik zonder Dushi thuis zou komen. Maar ik wou het niet weten, want ik had er na afbetaling van m'n verhuizing het geld niet voor. Toch, ik had het kunnen weten, gebeurde het.
Maar de engelen waren met mij: mijn garage had een heel scherp geprijsde 2ehands staan. Een prachtig dingetje. Vanuit de garage mijn lieve Friese vriendin gebeld om een forse lening; die gaf ze meteen. Ik weet nog niet waar ik die moed vandaan haalde......
Dus eind van de week heb ik een nieuwe Dushi. Maar ondertussen kreeg ik een leen-brommobiel, en die nieuwere zijn veel sneller van reactie dan mijn oude lekker slome. Dus ik reed zowat de garage omver, en ben verder met horten en stoten naar huis gereden. Peentjes gezweet, want telkens ging ie mij te hard. Auto’s achter me, vreselijk. Ook die nieuwe 2e hands zal sneller reageren, dat wordt dus eerst wat rondjes rijden om eraan te wennen. En dit op mijn leeftijd. Ik tril nog na, wát een beslissing..........
Hier op mijn hof is het stil.
Hier op mijn hof fluistert het nieuwe groen: 'nou heb je weer geen spaarpotje meer, dus blijf maar lekker bij ons deze zomer.' Blijven, ja, maar ook veel rijden, want mijn nieuwe zoevertje is ook groen, zij het blauwgroen.

Dit is ze. Voelt zoevend goed.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"wil je met me spelen?"

2011-04-23T10:17:00.004+02:00

Margaux Fragoso had vanaf haar 6e een relatie met een pedofiel. Die relatie is ze zelf aangegaan met het zinnetje "wil je met me spelen?" In het zwembad. Hoe pikt een kind precies zo'n man eruit? Zij schrijft er machtig mooi over in "Tijger, tijger!"
In de bieb lag het boek te lonken naar mijn nieuwsgierige vingers. Met dubbele gevoelens -afkeer en me schamen over mijn misselijkmakende heftigheid van die afkeer- trok ik het toch uit de kast en nam het mee.

Is mijn zeer besliste oordeel over pedofilie ('ongeoorloofd, want het is geen horizontale relatie waarbij het kind altijd de mindere is') nu veranderd? Niet echt.
Wat ik wel inzag: de kinderen krijgen bij zo'n man -soms vrouw- een mate van aandacht die ze thuis niet krijgen. Iets in hen bloeit op door die aandacht. En raakt eraan verslaafd. Margaux heeft ene psychopatische moeder en een onverschillige vader. Bij pedofiele Peter krijgt ze onvoorwaardelijke aandacht, reden te meer dat ze ook na haar vrouw worden met hem in relatie blijft, ook al vrijen ze niet meer. Je kunt zelfs stellen dat haar hart door die aandacht verder geopend is dan bij die moeder en vader het geval kon zijn.

Als dit boek íets is -en het is mooi, eerlijk en genuanceerd geschreven- , dan is het een pleidooi naar ouders toe: vul de aandachts- en liefdesbehoefte van je kind toch alsjeblieft zelf en royaal in! Niet door eindeloos verwennen wat vaak een vorm van makkelijke onverschilligheid is, maar door je kind echt het gevoel te geven dat jij het ziet, dat het jou raakt, en dat jij het (aan-)raakt........

2011-03-28T16:36:00.003+02:00

O, dit licht, dit heerlijke licht van zon in mijn loggia.
Maar wel scherp, want jong.
Maakt m'n ogen rood, soms huil ik lentetranen..........................

getroffen

2011-03-12T15:29:00.004+01:00

diep getroffen door volgend gedicht uit Walsh': 'Als alles verandert, verander dan alles'

Wat is het dat je hebt ontvangen?
Ik bedoel: vanuit het verlies.
Na wat je werd afgenomen.
Dat ene waar je nooit
zonder kon.
Die persoon, die plek;
dat geheim, of die omstandigheid-
nu dat verdwenen
of ontmaskerd is,
en je het niet langer je fundament
kunt noemen,

wat is het dat je hebt ontvangen?

Jij weet en ik weet, dit:
we worden uitgehold.
Er komt iets en het opent je

precies
in
het
midden

en vanaf dat moment
ben je niet langer immuun
voor deze wereld.

Je ontwaakt, je gaat op reis,
al het bekende wordt je vreemd.
Je waadt als door water
tot je weer in je bed ligt
en ten slotte, zelfs daar-
je lakens, zelfs je eigen kussen ruikt anders,
alsof iemand iedere dag je kamer schildert.
of anders inricht,
een gekoesterde herinnering verstoort.

Weet je,
soms worden we geleegd.
Geleegd omdat
het Leven ons

zoveel
meer
Licht
wil leren kennen.

Em Claire

blij?

2011-02-18T10:07:00.003+01:00

En toen zag ik het filmpje waarop kinderen uitspraken van Wilders herhalen,- dit om de kiezer te bewegen niet op PVV, CDA of VVD te stemmen op 2 maart.
En ja, het schokte me om die Wilders-slogans uit de mond van kinderen te horen. 'Ergens' ervaar ik zoiets als kindermisbruik. Maar niet om de redenen waarop CDA en VVD -opportunistisch- nu hoog van de toren blazen 'omwille van het onschuldige kind'. Dat komt hun te goed uit.
Wat me schokt is dat makers van kiezersfilmpjes dezelfde (of ergere) grofheid gebruiken om oppositie te voeren.
Krijg ik uit hun spots te horen waar de oppositie wèl voor staat? Word ik entoesiast gemaakt voor aanspreekbare en menselijke items in andere dan regeringspartijen? Ga ik nou de straat op om te demonstreren-vóór?
Ligt er nog iets in de oppositionele aanbieding waar ik blij van kan worden?

~~~~~~~~~~~~~~~~

"de liefde die ik ben"

2011-01-30T13:56:00.002+01:00

“Maar,” zegt een serieuze man, als ik huppelend mijn groep-van-de-dag bezweer dat zij liefde zijn, liefde en niks anders, “maar ik voel me toch altijd vlug zo schuldig.” De groep valt stil, en mijn gehuppel ook.
Want hij legt precies zijn werkmansvinger op de cultuurkloof die ons bewustzijn splijt. Opgevoed in, doordesemd en doordrenkt van kleinheid, van móeten leven in plaats van mogen leven, van verplichtingen achter voor onder boven links en rechts van je, van het nooit daaraan kunnen voldoen, van immer tekort schieten, van klein kleiner het kleinst, en noem maar op, dát is nog steeds ons aller achterland. Dit zit in je cellen. Dit wasem je uit. Een cultuur maakt en breekt je.

Toch weet ik het, diep van binnen: ‘de liefde die ik ben’. Ik ben niet tot geboorte gekomen omdat er nog anderhalve kilo karma op me lag te wachten. Of opdat ik een voorbeeld van heiligheid zou moeten worden. Ik ben tot geboorte gekomen, omdat ik er in deze tijd wilde zijn en iets aan mijn tijd wil kunnen toevoegen, hoe stil en klein ook. Liefde dus. De liefde die ik ben.

“Maar,” zegt een vrouw van achter in de zestig, “ik kan soms zo boos worden, zo vreselijk boos!” Ze zegt het verontschuldigend met dat toontje van ‘ik ben er nog lang niet, ‘t is maar dat je het weet.’ Goddank, mens, denk ik dan, er leeft nog kracht in je. Verder vragen biedt uitzicht op iets wat ook al zo cultuurbepaald vastligt in onze maatschappij; slachtofferschap. Schuldgevoel en slachtofferschap zijn familie in de reeks uitwassen van onze cultuur. Bijna iedereen voelt zich wel ergens slachtoffer van: van God, van de regering, van de ziektekostenverzekering, van de spoorwegen, van hun ouders en/of kinderen..... Slachtofferschap maakt jengelend en doet krimpen. Slachtofferschap komt voort uit je klein voelen, en je klein voelen komt voort uit het niet weten van je grootsheid waarmee je jezelf in dit leven begaf Grootsheid van liefde. Want dit leven ís niet altijd een lolletje, en je moet behoorlijk wat liefde in je wezen hebben liggen alvorens dit weer eens aan te gaan.

En je moet behoorlijk wat manteltjes af halen van wat we 'liefde' noemen, onwerkbare manteltjes meestal.

Schuldgevoel en slachtofferschap staan regelrecht tegenover verantwoordelijkheid nemen. Maar hoe kun je verantwoordelijkheid nemen als je niet eens van jezelf weet hoezeer je van dit leven houdt? Als je er eigenlijk bang voor bent?

En daar staat ze dan: de negatieve drie-eenheid van onze cultuur: schuld- en plichtsgevoel, slachtofferschap, en angst. Wrange vruchten van duizenden jaren mannelijk monotheïsme en levensontkenning.

Er zijn er al die deze trits vruchten vlakaf weigeren. Ik heb ze gezien. Bij het Glazen Huis. Bij het menselijk schild rondom het Oudheidkundig Museum in Caïro. In de ogen van een vrouw die haar geleidehond omarmde.

Het is net als dat asfalt, dat, bevroren in de winter, scheuren vertoont. En onmiddellijk wringen zich dan groene ietsjes eruit op, plantjes die als het ware op die barsten gewacht hebben om óp te schieten. Die plantjes kennen de kracht die ze zijn, levens’ kracht.
Wij binnenkort ook: levens’ kracht, de liefde die wij zijn.
Het barst al overal!

watch my daughter!

2011-01-19T15:57:00.002+01:00

Loop naast mijn oude schoenen van trots:
http://t.co/7A7sUm2

Mijn dochter dus!

jullie zijn er.......................

2011-01-03T16:53:00.005+01:00

Het werd al een tijdje lichter.
Bezielder om me heen.
Niet meer zo 'alleen gelaten'.
Maar wie dan, wie dan zou me alleen hebben gelaten, of beter 'ons alleen hebben gelaten?'
Soms had ik dromen, dan was ik weer even terug thuis, bij mijn 'familie'. Werd dan wakker met zo'n scherp heimwee, zo'n godverlaten gevoel van ooit ergens neer gezet te wezen, alleen gelaten, om werk te doen.
De laatste weken van het afgelopen jaar werd ik steeds opmerkzaam gemaakt op de oude Sumerische, later ook Hebreeuwse letter Daleth (zie afbeelding hierboven) = 'poort'. Ik voelde dat er een kosmische poort open aan het gaan was. Dat levende wezens, of je die nu engelen noemt, of goden, of gewoon wetende wezens in de kosmos, onze aarde naderen. Ik kreeg het gevoel dat we niet langer alleen waren.

Of wellicht anders: dat ze er al lang zijn, maar dat we ze nu pas kunnen gaan ervaren. En met 'we' boedoel ik niet NASA, maar wij, gewone zoekende mensen.
Vandaag echter stuurt mijn dierbare grote grijze wolf-vriend Guido een eerste WantToKnow van 2011 met waarachtige films over de maan. Over wat we niet mochten weten.
http://www.wanttoknow.nl/overige/we-zijn-bedonderd-met-alle-informatie-over-de-maan/

En daar zie ik ze.

Terwijl de tranen onstuitbaar over m'n wangen rollen, kan ik alleen maar herhalen: "jullie zìjn er, goddank, jullie zìjn er".
Tot in het hart geschokt.
Die òpluchting..............
Hier heb ik kennelijk levens lang op gewacht.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

licht sneeuw licht stil .....

2010-12-19T10:48:00.004+01:00

Vandaag is het wit en stil. Ik heb op mijn Hof alleen mijzelf buiten gezien, verder nog geen mens. Vandaag ben ik blij met deze witte stilte, morgen waarschijnlijk minder.
Het was hard werken, mooi werken, intens werken de afgelopen weken.
In de wereld, de maatschappij, op tv, het was één en al chaos en (opgeklopte) ongerichte bozigheid. Het is net of mensen uit hun veilige denk- en handelhuizen worden opgejaagd. Ze schuren nog even langs muren van morele verontwaardiging, maar het is niets méér dan schuren, want die muur voelen ze ook al omvallen. Het weer, gladheid, gesloten wegen, treinen die niet gingen, auto's die wegschoven van de weg, en die dwarrelende, aanhoudend dwarrelende sneeuw, ook dat haakt mensen los van hun veilige wortels. Je vóelt het.

'Mijn' mooie lichtdag gisteren kreeg maar de helft van de aanmelders binnen. Sommige die hards hadden er vier uur of langer over gedaan. En óók op de lichtdag brak de warrelige wereld in: een vraag over kindermisbruik zette ons in één tel op scherp: 'o ja, dat gebeurt er nu ook om ons heen, het is niet alleen gouden vleugels van licht, maar nu ook verpletterend veel onthulling van 'duister'. Het was goed dat het zo liep. Bracht ons op de noodzaak van eigen kwaliteitsverhoging, van eigen verantwoordelijkheid voor zuiver-gericht licht. Wij kunnen de wereld niet veranderen buitenom, zij moet haar proces van afkalving helemaal door. Buitenom liggen de wegen ter wereldverbetering nu afgesloten, voorgoed.
Maar de deur naar de vanbinnenuit-weg staat wijd open: het stáán in licht, het weten dat je zout der aarde bent om het maar eens archaïsch te zeggen, het deelnemen aan een kiemproces vanuit je diepste grond.

Middenin een tijd waarin meer duister onthuld wordt dan we ooit hadden gedacht, midden in die tijd leven ook de zachte lichte warme dingen: lieve kleine kerstlichtjes van een liefste vriendin, mensen die stralend afscheid nemen om wéér het weer te trotseren, een prachte You*niversal uit Zeeland, een verrukkelijke WantToKnow uit Haarlem, en boeken, veel boeken die me wachten op zo'n stille tedere zondag als deze....
.

‘Zegeningen van een dunner wordende huid',

2010-12-01T11:13:00.002+01:00

zo voelbaar voelde ik mijn hart vroeger nooit
kloppen. ik leefde voort. het leven liep als een trein.
nu stap ik tussentijds soms uit. een stationnetje.
-op een bankje schuift men plaats voor mij,
zwijgend, zonder op te kijken-
mijn blikken stuur ik naar passerende gezichten.
wat zijn er veel! en zo verschillend allemaal!
als ik wil, zie ik ze zelfs drie-dimensionaal.
niet altijd. soms heb ik daar geen zin in
of staat zo'n lolbroek van een conducteur me in de weg
-welke aansluiting zoekt u mevrouwtje? mevrouwtje,
gáát het? stik!- in zo'n geval
laat ik die gezichten plat. maar als ik ze wel hoogte gun
in mijn gezichtsveld, en breedte, en vooral ook
diepte, als ik dát toelaat, ach, mijn hart,
het klopt zo voelbaar dan. ze komen zo dichtbij. mijn
leven strekt zich plots óver alle horizonnen.
het knettert als een gek. de seinen slaan op tilt.
-draadbreuk, mevrouwtje, u kunt zo niet naar huis-

*******

antwoord

2010-11-21T11:54:00.003+01:00

O nee! de toppen van berken neigen niet uit eenvoud,
hun blaren ruisen géén hommage aan het licht,
nee,
hun wiegen en hun wuiven is puur antwoord.

O nee! zon zon zon zon, je ketst niet op de stenen
in koninklijke wil tot warmen, je schicht niet water
blinkend blauw in koninklijken bloede,
en koninklijke beschijning is niet wat je met bloemen
doet, noch schenk je gunsten aan vuursalamanders,
nee,
je rijzen en je dalen is puur antwoord.

O nee! mijn liefste lief, ik min je niet uit liefde,
en ook niet om de zoelte van de avond, noch
is het wijn die mij beweegt als berkentakken
te neigen en te wuiven in je wind en blaren
woorden te laten lispelen, beginnend met een ‘l',
nee,
mijn min is enkel antwoord.

O, waarom ontkennen wij zo dodelijk wat ons drijft?
Waarom maken we alles zo ingewikkeld moeilijk?
Zo bijna als een mens?
Waarom zien wij niet hoe overgave aan de dans van lucht
de berk beweegt, en niets dan overgave?
Hoe overgave aan de dans van ruimte, pure dans van ruimte,
de zon verlokt, en niets dan overgave?
O nee, mijn lief, ik min je niet uit liefde die ik koester,
en ook niet om de zoete zoelte van de avond, noch
is het donkerrode wijn die mij beweegt als berkentakken
te neigen en te wuiven,
te trillen als een blad,-
mijn min is enkel antwoord
op het bestaan van mij, van jou,
en van die dans.

~~~~~~~~~~~~

laatste licht.....

2010-11-15T08:34:00.004+01:00

Van ondergaande zon ligt mijn kleine tuin verzadigd,

oranje o oranje vuur.
Ik aarzel nog een tel vóór ik gordijnen sluit.
Eén tel, dan staat elke plant
zijn licht af èn zijn kleur,
hult zich in donker grijs.

Gemelijk rekt zich nu het rechte hek.
De roos staart boos en donker. Dorheid
verwijt hij mij.

Wat had ik anders kunnen doen?
Die gloed mij laten bespringen tot in mijn binnenste?
Mij geven aan dat vuur tot heel m’n loggia
laait van brand?
Vleugelen tot aan de franjes van de zon,
haar dwingend om te blijven?
Zoenend verzengen?

De buren hadden me áán zien komen!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

geen wonder

2010-11-01T12:10:00.003+01:00

Geen wonder dat berken glanzen in het licht van late late herfsten:
hun stammen en hun nerven kennen het leven, en de schoonheid
van voltooiing.

Geen wonder dat het licht het uitbundigst breekt als het sterft:
het kent de daad van het breken en van
het teruggeven.

Geen wonder dat de sage rept over de zwaan die alleen in zijn laatste uur
zing en zingt en zingt: sagen kennen de waarheid van binnenuit,
en weten dat wat terugneigt naar de oorsprong
het volste is.

O, waarom ontkennen wij zo koortsachtig
onze herfstige levensspanne vóór onze dood?
Waarom bezingen wij enkel het ontluiken?
Zijn wij zo ver weg gegleden van het leven
van zwanen, van berken, en van het licht?
Zo bang van vol-wassen?

islam...........

2010-10-20T11:23:00.005+02:00

Het begon met een rondzendbrief van Marianne Raemaekers die mijn mailbox binnenfladderde:

"Dhr.Wilders doet uitspraken over de Islam ( zeker in zijn verkiezingsretoriek) in termen van :" ïk spreek DE waarheid over DE Islam" met jammer genoeg een achterliggende visie en uitstraling van : ‘ik beschik over de volledige kennis en waarheid van DE Islam’.
En deze waarheid zou algemene en specifieke aannames omvatten van DE Islam als uitsluitend een politieke radicale en fascistische religie ("ideologie"), louter gehanteerd als politiek instrument....
Maar zie de Mystiek van de Islam. Niet alleen geniet ik van de prachtige, wijze en wonderbaarlijke poëzie (en andere kunstvormen zoals danscomposities : denk aan de klassieke Derwisjen van de Mevlevi orde) van mystici als o.a. Rumi en Kahlil Gibran, maar b.v. ook, met ingehouden adem, naar de bevlogen en geïnspireerde vertalingen van schitterende Islam-poëzie ....Het gaat mij erom dat in deze uitzonderlijk mooie en bewogen poëzie de pure Islam, de absolute waarheid omtrent de KERN van de Islam, tot expressie komt, d.w.z.een Islam die doordrenkt is van Vrede, van Liefde en van Compassie. Van hunkering naar een diepgaande persoonlijke relatie met God-Allah, om van daaruit tot een fundamenteel positieve levenshouding te komen."

Zij breekt een lans voor opwaardering van de Islam, op grond van Islamitische mystieke poëzie en kunstuitingen. Àls een godsdienst een mystiek verleden heeft, wil dit echter nog niet zeggen dat die godsdienst geweldloos is. De mystieke eeuwen in het Christendom waren ook de eeuwen van de behoorlijk agressieve kruisvaarders, en de eeuwen van tot op het bot uitgebuite en verkrachte lijfeigenen. Ik bedoel maar. Maar Mariannes bedoeling luidt goed, want brengt nuances aan.

Ineens en niet toevallig dwarrelt er in dezelfde week een tekst van Rud, Minister-President van Australië, in mijn mailbox. Realiteit tegenover mystiek:
"IMMIGRANTS, NOT AUSTRALIANS, MUST ADAPT. Take It Or Leave It. I am tired of this nation worrying about whether we are offending some individual or their culture. Since the terrorist attacks on Bali , we have experienced a surge in patriotism by the majority of Australians. ..
We speak mainly ENGLISH, not Spanish, Lebanese, Arabic, Chinese, Japanese, Russian, or any other language. Therefore, if you wish to become part of our society . Learn the language!...
Most Australians believe in God. This is not some Christian, right wing, political push, but a fact, because Christian men and women, on Christian principles, founded this nation, and this is clearly documented. It is certainly appropriate to display it on the walls of our schools. If God offends you, then I suggest you consider another part of the world as your new home, because God is part of our culture. ‘We will accept your beliefs, and will not question why. All we ask is that you accept ours, and live in harmony and peaceful enjoyment with us...
This is OUR COUNTRY, OUR LAND, and OUR LIFESTYLE, and we will allow you every opportunity to enjoy all this. But once you are done complaining, whining, and griping about Our Flag, Our Pledge, Our Christian beliefs, or Our Way of Life, I highly encourage you take advantage of one other great Australian freedom, ‘THE RIGHT TO LEAVE’. ‘If you aren’t happy here then LEAVE. We didn’t force you to come here. You asked to be here. So accept the country YOU accepted."
Tsss.

In de Volkskrant Femke Halsema:
"Er woedt een hard debat over het wezen en de positie van de islam, dat zich weinig aantrekt van abstracte principes over godsdienstvrijheid en gewetensdwang maar heen en weer slingert tussen de dagelijkse ergernis over een zichtbare islam in Nederland en de angst voor politiek jihadisme. Dit debat, aangezwengeld door Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders, geeft veel progressieve en linkse politici een diep gevoel van ongemak, en leidt dikwijls tot verlamming.
Er lijken namelijk maar 2 smaken te zijn. Je bent anti-religie en dan wil je godsdienst, de islam, weren uit de publieke sfeer en het liefst uit Nederland. Je bent pro-religie en dan ben je ook ‘een moslimknuffelaar’ en ‘een relativist die de sharia wil invoeren’.
Godsdienstvrijheid betekent juist dat je gelovige kunt zijn én praktiserend homoseksueel op een reformatorische school. Het betekent ook dat een jonge islamitische vrouw, zonder hoofddoek, niet vernederd mag worden of thuisgehouden omdat ze volgens islamitisch gezag onrein zou zijn.
Hoewel de harde kern klein is, hebben veel salafistische, orthodoxe opvattingen bredere steun in de Nederlandse islamitische gemeenschap. Dat zijn opvattingen over een theocratie, over de ongelijkwaardigheid van man en vrouw en van hetero’s en homo’s. Deze opvattingen worden van bovenaf dwingend opgelegd en ondermijnen de vrijheid van vrouwen en homoseksuelen.
Uiteindelijk ligt mijn solidariteit niet bij geloof of ongeloof. Ze ligt bij het 13-jarige meisje. Welke keuzes zij ook maakt in haar leven – of zij een overtuigde en misschien gesluierde moslima wordt, van haar geloof afvalt of een middenweg zoekt –, het maakt niet uit. Zolang zij die keuzes maar in vrijheid kan maken.
Als haar ouders haar dwingen thuis te blijven en af te zien van een carrière, dan kunnen zij op mijn harde kritiek rekenen. Als Geert Wilders haar wil verbieden te geloven, haar wil verbieden een hoofddoekje te dragen, dan is mijn kritiek even hard."

Ik heradem.
Denk tegelijk: 'Femke, als dit je stand- en strijdpunt is, waarom heb ik je dan nog niet gehoord over het katholicisme dat vrouwen toegang verbiedt tot het priesterschap? Erger nog: dat mannelijke macht en supprematie uitbuit in het misbruik van kinderen? Waarom heb ik je nog niet gehoord over het vieze feit dat de Commissie-Deetman een katholiek priester in z'n gelederen heeft, en de gedupeerde slachtoffers samenroept in nota bene een klooster? Keuzes in vrijheid? Kom nou.....'

In die richting opponeert dan vervolgens André Rouvoet, ook in de Volkskrant:
“Als een hoofddoek voor een meisje van 13 jaar problematisch is, is een keppeltje of een besnijdenis dat dan ook voor een Joods jongetje? Of een kind van christelijke ouders dat wordt gevraagd iedere zondag mee te gaan naar de kerk? Wie zou moeten bepalen wanneer er sprake is van vernedering of dwang? Volgens mij zou Halsema als direct betrokkene, als buurvrouw of als familielid, dat kunnen bepalen, maar niet als politica.
Het argument van emancipatie, hoe legitiem ook als doelstelling van politieke partijen of van overheidsbeleid, is onvoldoende legitimatie om vanuit het politieke domein te interveniëren in het door de grondrechten afgebakende privédomein.”

In dezelfde Volkskrant Brechtje Paardekooper:
Tegen Rouvoet:
“ gaa(n)t voorbij aan de groepsdwang die in religieuze gemeenschappen kan heersen. Dan hebben we het niet alleen over de psychologische dwang die kan worden uitgeoefend door religieuze leiders en die zeer sterk kan zijn – denk aan sekten als die in Waco, Texas of die van Jim Jones in Brits Guyana waar men zelfs overging tot collectieve zelfmoord. Momenteel worden we ook geconfronteerd met negatieve gevolgen van instituties, groepsdwang en hiërarchie. De afgelopen tijd zijn velen ontzet geweest over het wijd verspreide verschijnsel van misbruik in de instellingen van de katholieke kerk. Wat we daarvan kunnen leren, is dat totalitaire macht, die over alle aspecten van het dagelijks leven gaat, kan leiden tot gebrek aan zelfkritiek bij de groepsleiding en vervolgens tot zeer ernstige grensoverschrijdingen.” En:
“Het is niet zo vreemd dat Links zich nauwelijks roert in het debat over godsdienstvrijheid. Links moet overal tussendoor laveren: mensen die godsdienst überhaupt al achterlijk vinden; mensen die redelijk onverschillig staan tegenover de kwestie en die vinden dat religieuze groepen zelf moeten weten wat ze doen zo lang zij er maar geen last van hebben; en tenslotte mensen die solidair willen zijn met een islamitische minderheid die zich verdrukt voelt. Die laatste komen vaak met de retorisch bedoelde vraag “maar als die vrouwen dat nu zelf willen?” Daarmee gaan ze echter voorbij aan het gegeven dat er voor deze vrouwen vaak geen alternatief is, waarbij ze tegelijkertijd het respect van de religieuze gemeenschap behouden. Want wat als je laag opgeleid bent, en je man je geld beheert, je bewegingsvrijheid beperkt en daarmee je toekomst in zijn hand heeft, uit angst zijn 'eer' te verliezen? Dan heb je echt geen alternatief, ook al wordt je misschien strikt genomen niet eens iets verboden.

Hetzelfde 'maar-als-ze-het-nu-zelf-willen' -argument hanteren ook de verdedigers van de SGP-lijn. Maar als SGP-vrouwen nu werkelijk graag achter het aanrecht blijven, waarom dan toch het recht van de SGP verdedigen om vrouwen in hun partij passief kiesrecht te ontzeggen? Dan is er tòch sprake van een poging om vanuit religie de grondrechten van een groep mensen in eigen kring in te perken en hen het recht op eigen afwegingen vanuit hun geloof te ontzeggen. Daarmee is er ook sprake van inperking van individuele geloofsvrijheid. Het ' als-ze-dat-nu-zelf-wil' -argument komt in wezen neer op onverschilligheid. Onverschilligheid voor de meer of minder subtiele mechanismen van groepsdwang en onderdrukking waarmee vrouwen in religieuze groeperingen vaak te maken hebben.”

En nee, voeg ik aan dit heldere betoog toe: ze kunnen er niet zo maar uitstappen. Want veel mensen die een godsdienst aanhangen hebben bewust of onbewust de angst dat eruit stappen tegelijk inhoudt: hun band met hun God verbreken. Ik moet je eerlijk zegen: de band met mijn God verbreken zou ik ook niet kunnen. Maar ik heb die verbinding in mijzelf, dan ligt het toch anders.

Kortom: van Marianne tot en met Brechtje: het blijft voor mij verwarrend met Islam. Niet ten aanzien van Islamitische personen die ik ken. Hun God is de mijne, mutatis mutandis. Wel met die uit het Noord-Eindhovense buurtje waaruit ik min of meer ben gevlucht. En ook met een herinnering:
ik zou op bezoek bij mijn nu al tien jaar gestorven zusje. Zit in de tram in Amsterdam als enige blanke. Draait zich een (Turkse? Arabische?) vrouw naar mij om, maakt een gebaar naar het Damplein, zegt: “Binnenkort is dit allemaal van ons.”
‘Die is gek,’ dacht ik toen.

Nu denk ik:
Van huis uit christenen (zoals wij allemaal eigenlijk zijn in deze cultuur) beperken hun geloof tot de zondag, hooguit twee uurtjes. Léven naar hun geloof is er op werkdagen niet bij. 'Verdeel uw bezit onder de armen en volg Mij',- zie ik nergens (zelfs in het Vaticaan trouwens niet dat wel full time gelooft). Maar dat soort Islamieten waar we bang voor zijn, doet dat wel. Die trekken de Koran door tot in hun dagelijks leven en beleven.
Zou het kunnen dat daar een ongemakkelijkheid bij ons uit voortkomt: iets als 'zij brengen hun geloof in praktijk en wij zijn te opportunistisch om dat zelf ook te doen?' Ongemakkelijkheid leidend tot verwijderingslabels plakken?

Iemand die hier zaterdag jl was vertelde hoe de ouders van degenen waar we angst voor hebben de Koran lang niet zo letterlijk nemen. Het zijn vooral de jongeren die de Koran, soms angstwekkend, letterlijk nemen. Ik zou willen weten waarom de jongeren wel. Zoektocht naar identiteit in den vreemde?

zie voor wat abstractere zienswijze op www.stichtingpoort.nl : de BINNENKANT van RACISME

lang & breed

2010-09-28T15:09:00.005+02:00

Het is weekend en ik tank bij een benzinepomp. Dushi heeft drinken nodig.

Binnen bij de kassa staat breeduit een brede jongeman, met veel breed goud behangen, daarachter wacht een oude man op z’n beurt, en daarachter ik. Jonge man nemt breed de tijd om te klagen dat er twee keer van z’n rekening was afgeschreven (het meisje achter de kassa is jong en aantrekkelijk).
Dat gaat maar door, tussen opvrijende kwinkslagen door, dat gaat maar door met allerlei zijwegen, B-wegen en provinciale wegen, een hele hoop aandachtslurpend gedoe. Eindeloos. Zegt de oude man voor me uiteindelijk: “Er staat hier nóg een klant.” Val ik gretig in: “Zelfs twee!” Antwoordt de goudbehangen jongeling: “dan zal ik hier nog eens lekker extra de tijd voor nemen, ouwe tuttebellen!” En dit doet hij.

Oké, eindelijk klaar, oude man schuift aan en jongeling wil weg. Ik sta links tegen de muur geleund, rechts naast mij een ruimte waar hij zelfs twee keer tegelijk door kan. Zo niet het geval: hij wil waar ik sta. “Ga opzij!”
Ik gebaar hoffelijk naar de ruime open ruimte naast mij.
“Nee, ik wil jou rechts passeren!” “Nou,” ik niet te beroerd om daar vals op in te haken: “passeren doe je meestal links”.
Hij nog een paar keer, borst en buik breed makend, hanenkam hoogrood opgezwollen: “Ga opzij, ik wil hier!” Ik maak mijn buikje ook maar eens breed en mijn ogen onschuldig standvastig. Uiteindelijk loopt ie langs de gewone loopruimte weg, sissend: “Dit onthoud ik!”

Al mijn vriendinnen zeggen dat dit onverstandig is. ‘Hannah, echt, je kunt beter zeggen: nou, als u zo graag wilt, dan ga ik wel voor u opzij, hoor. Godweet wattie ooit met je doet!’
Nee.
Terreur doe ik niet aan mee.
Misschien dattie zich dit over tien jaar herinnert, als een kind van hem gepest of geterroriseerd voelt.
Maar ik weiger, als ik maar enigszins kan, toe te geven aan botheid en lompe arrogantie.
Daar hebben we al genoeg van.

IK WORD ENG

2010-09-23T13:55:00.003+02:00

Met een stuk of zes auto's wachten voor het stoplicht.
Uit één van de auto's schalt keiharde 'islamitische' muziek. Althans: ik dènk dat het islammuziek is, omdat ik die meen te herkennen uit Turkije en moskeeën. Achteraf merk ik dat ik geen ogenblik denk: 'Arabische muziek'. Maar ter plekke voel ik me accuut boos worden, zo boos dat ik verdorie nog an toe bij het stoplicht de verkeerde afslag neem. Kost me kwartier omrijden.
Waarom word ik zo boos?
Járen lang ben ik naar Turkije en aanverwante landen gegaan, en heb ik genóten van hun muziek.
Waarom word ik nu zo boos?

Daar moet ik van mezelf wel grondig naar kijken.
Ik ben er nog niet uit.
Eén ding weet ik vandaag al wel: met de dreiging van een rechts kabinet, gedoogd door PVV, is de angst voor de islam in ons land opgefokt en hand over hand toegenomen.
Maar ik ben niet bang, dat weet ik zeker. Mijn boosheid kwam niet voort uit angst.
Wat ik wel weet: als mensen met angst bejegend worden, bv islamieten, dan kan één van de effecten zijn : macht. 'Ha, ze zijn bang voor ons! Wij hebben de macht!'
Onze collectief steeds nijdiger opgevoerde angst lokt zo'n soort macht uit.
Misschien raakte ik wel boos, omdat ik juist tegenover zo'n soort macht on-macht-ig sta.
Godweet.

VRIENDSCHAP .....

2010-09-19T09:50:00.003+02:00

.... ......is machtig.

Dank zij zo'n twaalftal vrienden bij voorbeeld die elke maand met een -voor hen- kleinigheid bijspringen, kan ik op deze plek wonen, die niet alleen mij rust & ruimte biedt, maar ook elkeen die binnenkomt, zelfs aan spannende Poort-Ronde-Tafelgroepjes. Een plek waar engelen dag en nacht verblijven. Zij zijn ook mijn vrienden, al spreek ik ze aan met 'Geliefden'.

Gisteren ook weer: een plukje vriendinnen rond mijn Ronde Tafel om samen te bezinnen op ons diepste wezen en wat Het nodig heeft. Hun vriendschap maakt het mogelijk om zo intens naar ieders diepte te gaan dat ze oog in oog komen met wie ze zijn. Dieper nog: met wie ze wezen-lijk voor elkaar betekenen. Nu en dan daalt er onder ons gesprek een Stilte neer, die indringender is dan woorden. Een Aanwezigheid. Wellicht wel de Geest van hun vriendschap, de Engel die overkoepelt.

Ik realiseer me dan dat vriendschap de komende jaren belangrijker gaat worden dan partnership. Er zitten minder verwachtingspatronen in vriendschap dan in intiem partnership. Men wil veel minder van de ander. Neemt de vriend(in) zoals die is, en juicht dat juist toe. De Eros van vriendschap stroomt bijna zonder enige bezitsdrang helemaal richting onvoorwaardelijke liefde.

Toen zij naar huis gingen, zag ik ze gaan, vier-inéén, de ruggen dicht naast elkaar. Ze keken niet eens meer om om nog even te wuiven.
En ik dacht aan mijn kostbare vriendschappen, aan T en aan C en aan C en aan M en aan L, en aan degenen die deze woon- en werkruimte mogelijk maken. En ik hoop dat zij beseffen wat voor grote schat ze voor Poort en mij betekenen. Want in vriendschap loopt ook alles door elkaar: werk en wezen en noden van een levende persoon, en die van de deva's van een Plek.

kwan yin

2010-09-06T08:07:00.003+02:00

In gesprek met vriendin M kwamen we erop dat er nog maar heel weinig 'spirituele aanvoerders' waren die zich primair bezig houden met ons etherisch veld, het etherisch lichaam. En dat dat allemaal vrouwen waren. terwijl de meeste spirituele aanvoerders nog steeds op de toer zitten van persoonlijke verlichting of persoonlijke afweer tegen kwaad e.d.'
"Tuurlijk," zei vriendin M spontaan, "dat is ook typisch mannelijk, hier zo snel mogelijk zo hoog mogelijk presteren en dan eruit."
Zo'n zinnetje.
Snap.
Etherisch lichaam 'loopt op' verbindingen. 'Loopt op' ook verbinding met alle aardewezens, en aarde zelf. 'Loopt op' voortdurend zoeken naar mogelijkheden om aan te raken en te laten bloeien, wat en waar maar bloeien kan. 'Loopt op' wat er hier is en hier kan, en geeft daar alle belangeloze liefde aan.
'Loopt op vrouwelijk'.
Het nieuwe vrouwelijk welteverstaan.
Niet dat van gelijke rechten in mannenmaatschappij.
Wel dat van de verweving, aanraking, voeding.
Godin.

GROEPJES ROND M’N RONDE TAFEL

2010-09-02T11:47:00.002+02:00

Eigenlijk is hij ovaal, m’n ronde tafel. Daardoor kunnen er tot 6 mensen aan.
Het ligt dus niet aan m’n tafel wat er gebeurt. Aan de tafelaars? In ieder geval voor een heel stuk. Toch....
Twee dagen voordat zo’n groepje komt voor een Gesprek rond m’n dus-niet-helemaal-ronde tafel leg ik hun voornamen neer, in het midden. Op datzelfde moment overhuift Iets die tafel. Mijn woning ís stil, maar over die tafel huift een levende stilte, een stilte van hogere frequentie waarvoor ik diep ontzag voel. Geen kranten meer lezen aan die tafel, wat ik zo graag doe, àfblijven.
Dan komen ze, de mensen die voor deze middag hebben afgesproken bij mij. Heel simpel. Lunchpakketjes mee, ik draaf met koffie, thee, water. Ondertussen, en dat is zo wonderlijk, heeft die overhuivende stilte absoluut geen invloed op het gekwek vóór de start. ‘Heb jij een ei?’ ‘O, lekker!’ ‘Mag ik nog wat koffie?’ ‘Heb je gewoon water?’

Maar ondertussen is die overhuiving wel hard bezig geweest, want als we ervoor gaan zitten, zijn àlle muurtjes weg, en alle maskertjes afgedaan, en communiceren we met elkaar tot op het bot. Ieder komt meteen ter zake. Wordt er veel gehuild? Dat valt reuze mee. Wordt er veel gelachen? Goddank wel. De overhuiving echter werkt rücksichtslos. Ze zijn hierheen gekomen (veel met lange reistijd, uit het Noorden of uit de Vlaamse kusten), en plòns! Het is niet zozeer dat ìk veel doe, o nee, dan had ik net zo goed met ieder een apart consult kunnen houden. Het is dat wij sámen dit doen. ‘Het’ gebeurt aan ons bij oproep, kennelijk.

Vannacht lag ik er weer over na te denken. Over M die -anders zo gesloten- onomwonden over een diepe genade vertelt bij een meditatie. Over H die ineens de wortel van zijn eenzaamheid ontdekt, en ook wat die wortel voor kansen biedt. Over G die uitkomt voor haar diep verlangen. Over K die zo’n pijn heeft aan zijn zelfverraad. Mijn hemel. Wat een levens. Aan tafel openen ze zich helemaal, zich tonend, vragend om aandacht en liefde. Levens zijn vormen in de tijd, zij hebben koestering nodig. Maar wie koestert nu z’n levensgang?
Buiten mijn slaapkamerraam joeg een vlucht vogels door de nachtlucht. Dat zoevende geluid, alsof je een grote stofdoek uitklopt.
En toen wist ik het ineens. Natuurlijk!
Wat zich over die tafel huift is wat wij vroeger de Heilige Geest noemden. De Vertrooster. De Geest die alles Nieuw maakt. De Geest waardoor alle talen elkaar verstaan. Pinkstergeest.
Zo simpel, zo eenvoudig. Aan tafel, met lunchpakketjes en drinken.
Meer niet.
Maar wel alles.

drogende knokkels

2010-09-01T15:55:00.002+02:00

Oh, zo heerlijk in de zon gezeten.
Felle septemberzon, dringt door tot binnenin je knokkels, die door de oerregens de afgelopen dagen deerlijk waren gezwollen. Nu, op mijn best grote loggia, handen uitgespreid in ‘t licht, was het net alsof ze het regenvocht eruit wasemden. Broze knokkels op je ouwe dag is helemáál niet erg, als het maar dròge knokkels zijn.

Het ergst was het afgelopen zondag. Lieve vriend haalde me op bij Den Haag CS voor een graancirkelmiddag ergens boven Hoofddorp, georganiseerd door Guido Jonkers van Dolphins&Whales.
Verrukkelijke bijeenkomst. Hartelijke zielsverwanten. In een prachtige omgebouwde boerenschuur, heerlijk.
Maar terug! Vanaf Utrecht reden maar 2 van de drie treinen die normaal in een half uur richting Den Bosch gaan. En die 3e stond bij Geldermalsen meer dan een uur stil: seinstoring. Hij zat prop- en propvol. Dank zij een nog jonge middelbare heer kon ik nog zitten. Maar gewone jongelui, vooral bruingetint, kijken je dan, gerieflijk zittend, breed aan met zo’n uitdrukking: ‘Wâh?’ Om uit je vel te springen. Ik kon het niet nalaten om in het Nederlands ‘schande’ tegen hen te sissen, voor de zekerheid ook in ‘t Engels.
Er was geen airco in die dubbeldekker. Naar mijn gevoel duurde dat traject dagen. Steeds maar die oerregen. Daverend op het treindak. Van station naar parkeerplaats, mèt plu, raakte ik nòg doornat. O, wat was ik blij dat ik thuis was. In warm ponnetje en met een goed glas wijn naar het nieuws gekeken, en toen naar bed. Heb 12 uur geslapen.
Dan denk ik: kan ik dit eigenlijk niet meer? Stel ik me aan? Maar maandag zeurt het lijfje zo hard van pijn dat ik toch niet geloof dat ik me aanstelde. Dan is het dus dat andere. Droef.
Maar vandaag: zon! Prachtige wolkenstoeten met daartussenin fel blauw met felle zon. O lieve loggia van mijn nieuwe huis. O lieve vriend(inn)en die me dit mogelijk helpen maken. O lief àlles!

**************************************

helemaal wit

2010-08-12T15:26:00.002+02:00

Er vliegen eten pikken koeren altijd wel duiven op het plein tussen de parkeergarage en mijn bieb.
Op de meeste pleinen van de zuidelijke binnenstad waar ik woon trouwens.
Vandaag echter, toen ik nog gauw even boeken weg ging brengen, gebeurde iets wonderlijks.
De zon brak door, en in die baan van licht vloog een duif voor mij uit, helemaal wit, helemaal wit, en rank.
Helemaal voor mij uit.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

spirituele toeleveranciers

2010-08-07T20:23:00.004+02:00

Het begon met een 'beginnende' man van 40 zoals hij zich omschreef, die Manuela van der Knaaps artikel over 2010 bij I. op de website had gelezen.
Dit las hij:
"… het is heel goed mogelijk dat de vernieuwing ontspoort in chaos en anarchie. In het heetst van de strijd kunnen mensen dan naar eigen recht grijpen…. Het proces dat dit kan veroorzaken begon in september 2009, heeft zijn hoogtepunt op 26 juli 2010 en wordt afgerond in juli 2011"

Dus mailt hij naar I:
"Bovenstaande is dus precies wat Jaap Hiddinga in zijn boeken voorspelt, hij schrijft het toe aan de Schaduw…. Mijn vraag!…. Er wordt weer maximaal moeilijk gepraat in die mail maar ik kan daar niks mee!….." En verder: "Kun jij dit uitleggen in gewone straat-taal? Iets waarmee ik in de praktijk aan het werk kan? Mindfulness?"

I stuurde door naar mij, om verklarenderwijs op te treden. Nee dus. Want een tekst van een ander 'verklaren' is onzuivere onzin. Manuela is nog niet dood zoals Jezus. Bovendien: alssie de vergelijking met Hiddinga kan trekken, kan hij de rest ook wel zelf begrijpen. Met enige moeite.Ik stuur dus weer door naar Manuela, en die haast zich om te antwoorden.

Tsja, en daar gaat het nu om.

I, M, ikzelf laten ons veel te vaak verleiden tot de rol van spirituele toeleveranciers. Vooral makkelijk, alsjeblieft. Meteen antwoorden, en graag in straattaal.
Spreken de engelen straattaal?
Sprak Jezus straattaal? Of de Boeddha?
Hun woorden vragen diepe, diepe bezinning.
Niet dat ik I, M, en mijzelf met deze groten wil vergelijken, maar werkt enig nadenken over een tekst juist niet verdiepend? Moet er meteen respectloos worden geëist ('maximaal moeilijk') dat het ondubbelzinnig, diepteloos 'straattaal' moet wezen?
Waarom gaan I en M (en ik) meteen op zo'n respectloze eis in?
Hebben wij zelf niet weken en weken erover gedaan om iets te formuleren wat eventueel spirituele aanraking zou kunnen betekenen? Met weken en weken liefde en aandacht?
Waarom gaan I en M (en ik), ondanks de respectloze formulering meteen op zo'n respectloze eis in?
Omdat we worden beschouwd -alleen al door het feit dat we dingen formuleren waar we wéken over gedaan hebben om ze naar woorden toe te brengen- als toeleveranciers.
Spirituele toeleveranciers.
Voor spirituele consumenten die geen moeite willen doen.
Zo werken wij met al onze goede en nobele bedoelingen spiritueel consumentisme en spiritueel materialisme in de hand.
Schaam schaam schaam.

owowow

2010-08-02T16:43:00.000+02:00

owowow, wat regent het!
bellen op mijn terras

jongelieden

2010-07-30T10:56:00.002+02:00

Vandaag een fikse aanvaring gehad met mijn kantoorboekhandel Viking, Office Depot. En met besteldienst GLS.
Ik woon aan het hof. Dat betekent een grote glazen hoofdingang, waar je op een bel drukt, en als jij de bewoner aanstaat, dan mag je door naar de echte voordeur. De post komt met pakjes altijd aan mijn voordeur, ik laat hem dan door de hoofdingang het hofje op.
Had papier besteld (dat is zwáár!). Zij bij Viking Office Depot gebruiken tegenwoordig niet de TNT, maar GLS. Die jongen wilde niet verder dan de hoofddeur ‘mag mijn auto niet in de steek laten’. Hij kan vanuit mijn voordeur zijn busje heel goed zien, maar heeft natuurlijk geen zin om dat -net als de post- af te sluiten. Ik zoek mijn stok en steekwagen en ga naar de hoofddeur. Weg wassie, duurde te lang. Paar uur later: weer. Ik ook: weer. Weer weg.
Ik boos bellen, zowel naar GLS als naar de kantoorhandel. krijg je zo'n jong ding aan de lijn, die je verhaal kortaf onderbreekt met: 'mag ik uw klantnummer?' Goed, geef ik (moest wel even zoeken). Ga door met mijn verhaal, jong ding kortaf: 'postcode?' Ik: '5616 NG, alstublieft', zo leerde mijn moeder het mij.
Kan het donderdag? Nee, wel vrijdag. Vrijdag staat genoteerd. Zou die dus vandaag komen, tussen 8 en 6, geen tijdsindicatie mogelijk, maar wel aan huisdeur.
Sleur mezelf vanochtend vroeg uit bed (mijn gewone tijd is tegen negenen), sta klaar tegen achten. Kijk even in m’n brievenbus: issie tòch donderdag geweest (toen ik weg was, en tegen de afspraak met Viking en GLS in), en ik mag het komen ophalen in Den Bosch.
Jawel, ophalen, en binnen 5 dagen.

Sprong uit m'n ouwe vel. Papier retour laten gaan. Heldere brieven naar directies van de kantoorhandel en de GLS, en op internet bij een ander besteld, nog goedkoper ook.
Ik laat niet meer met me sollen, ik laat me ook niet meer van kastje naar de muur sturen, KPN heeft een goede leerling aan me gekregen met die 46 dagen zonder vaste telefoon en zonder internet.

Maar wat mij steeds meer verbaast, en eigenlijk ook wel wat pijnlijk treft, is de toon van die jongedingen en jongelingen achter zo'n helpdesk van zo'n kantoorhandel, of veroersbedrijf, of -indertijd- van de KPN. Met twee woorden spreken verwacht ik al lang niet meer. Maar dat onderbreken zonder 'sorry mevrouw, kan ik even iets tussendoor vragen?' of 'mag ik uw postcode en huisnummer, alstublieft?' en dat toontje van 'daar hèb je weer zo iemand, waar is m'n kluitje?',- zonder enige empatie,- ik wen er nooit aan.

Goddank schijnt vandaag de zon extra warm, niet te heet en niet te koel, in mijn loggia. Ik reik mijn gezicht met genietende gesloten ogen naar boven, en open mijn handpalmen voor haar licht. Dat stroomt zo hartelijk naar mijn hart.

zijn ze nou helemaal van 't wijwatervat gerukt?

2010-07-17T12:46:00.004+02:00

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ongelooflijk!
Een vrouw wijden tot priester is even kwalijk als pedofilie. Slècht! Zondig!
Een priester die midden in het leven staat en met oranje z’n kerk enthousiast vol krijgt, geschorst!
‘Niet heilig genoeg’!
Maar priesters, bisschoppen en kardinalen die zich vergrepen aan kinderen, met de scharlaken mantel der liefde bedekken en in de luwte houden, dàt wel!
Vaticaan scherpte deze week de normen en waarden eens eventjes goed aan.
Zijn ze nu helemaal van het wijwatervat gerukt!

O, ik droom van een ‘kerk’ die al haar schatten verkoopt, en de opbrengst aan de armen geeft, zoals hun Jezus-evangelie preekt in de parabel van de rijke man waarover Jezus weende.
En van een ‘’kerk’ die de levensnabijheid van vrouwen inzet voor betrokkenheid bij àlle leven op deze heilige planeet.
En van een ‘kerk’ waarbij men kinderen respecteert in de zin van ‘Ik zeg u, als gij niet wordt als kinderen, zult gij het Koninkrijk niet binnen gaan’.
En van een ‘kerk’ die al haar fluweel, en scharlaken, en satijn, en goud, afwerpt van haar bleke huid.
Ik droom van iets waar Jezus waarschijnlijk van heeft gedroomd.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

te nauwer nood ontsnapt, waaraan? deel 2

2010-07-10T10:15:00.002+02:00

Veel reacties op m'n blog 'Te nauwernood ontsnapt' (deel 1)

Eén viel op: een zeer agressieve, waarin me gevraagd werd of er een baksteen (uit de ontzette muur) op m'n kop gevallen was dat ik zo'n fantasierijk blog geschreven had. Nou nee. En reacties met grove taal geef ik sowieso geen plaats. Kan m'n tere ziel niet tegen.
Bovendien wassie anoniem, totáál anoniem.

Ondertussen ontmoete ik wel een ex-buurvrouw, die erover klaagde dat op die stellages plotseling werklui voor je raam staan. En dat haar kind, dat zich toch al niet lekker voelt op de flat, daar onbeheersbaar bang van werd. Wat blijkt? Woonbedrijf heeft op de balkons alle tussenschotten weg laten halen om het de werklui te vergemakkelijken van balkon naar balkon te lopen. Want die balkons moeten worden schoongespoten, opgeknapt, en wat dies meer zij.
Maar òp die balkons komen de grote ramen en de deur uit, en dat is allemaal in de meeste gevallen maar enkel glas. Daar ben je zo doorheen. Toen ik indertijd nog in de huurderscommissie zat, werd ik daaromtrent telkens met grove kluiten in het riet gestuurd.
Ramen en deur open met dit weer,- dan staan 'ze' al zonder dat ruitje in te drukken bij je binnen. Ramen en deuren dicht,- dat is nu bloedheet, en bovendien helpt het niet veel, want een enkel-glas-ruitje indrukken zonder lawaai te maken is zo moeilijk niet. Iedereen alert dus, waakaam, onrustig. Alleen de meeste kinderen vinden het geweldig: die rennen van balkon naar balkon....... Andere kinderen, zoals die van buurvrouw, worden daar weer doodsbang van.
Je zal er maar (moeten) wonen.......
Met of zonder bakstenen op je hoofd............

Wie zou toch die anonieme reageerder op m'n blog zijn, en zou hij of zij er echt wonen, of zou zij of hij soms iets toegeschoven hebben gekregen van Woonbedrijf?

Mens, wat ben ik blij dat ik dáár weg ben.
En ik ken nog zo iemand.....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

'werken is voor de dommen'

2010-07-09T13:40:00.003+02:00

Hitte maakt meer auditief.
Merkte ik vanochtend, sloffend van winkel naar winkel, buitentemperatuur al boven de dertig. Wat je al niet hoorde!
"Drie-nul, wee'k seker!"
"Doe mij maar twee ijsklontjes in m'n koffie!"
"Dâ windegij nooit nie, een lulletje wordt nooit geen kwartje!"
"En ook nog drie kleinkinderen overreden!"
"Vier-één!"
"Die scheids is een rottige, hoor!"
"Vergat ik toch de pils!"
"Kom hier maar sitte, dan valde nie om!"
"Waar gáát het nou om? Huh?"
"En mevrouwtje Eurlings? Is die al in verwachting? Nee? Nou dan weet je het wel, hè."
"'t Is al twee en dertig."
"Schijnt onweer te komme. Kan zo'n megascherm daar teuge?"
"Haartje in m'n oog."
"Man, schei uit, drie-nul. Sei die inktvis self!"
"Smolt ik gister in de filee."
"Hedde gij vrij dan, moettegij nie werke?"
"Werke is veur de domme."
"Nog maar twee zoons over."
"Nul-drie zulde bedoele."
Tsss.

Fantasie kookt over.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

zon? zon!

2010-07-05T15:47:00.003+02:00

"Kijk die vrouw daar beneden, die zit in de zòn!"
Aan het woord: oudere heer aan de overkant van mijn lustplein, hij heeft het tegen zijn astmatische dame.
Ik weet wat hij bedoelt: 'zon is ongezond'. Het Rode Kruis o.i.d. adverteert zelfs met gratis zonnebrandcrème. Zon ligt al maanden in het beklaagdenbankje.
Ik geloof het niet. Alternatieve sites maken ons erop opmerkzaam dat we een hele shot vitamine D missen, als we níet in de zon komen. Als dàt waar is, is het te gek voor woorden: van buiten smeren en van binnen bijvoeden met D.
Die 'vrouw daar beneden' blijft nog even lekker in het zonnetje zitten dat haar loggia met weldadige straling besproeit. Gosh, wat ìntens vurrukkulluk!
't Is dat we hier aan 't hof niet in bikini of anderszins schaarse kleding op onze loggia's mogen verschijnen............
Hoewel ... de mannen hier mogen nu wel met korte broeken lopen, en ik heb echt goed gekeken, maar nog geen enkel fraai mannenbeen gezien!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

2010-06-24T12:27:00.004+02:00

Toen ik vanochtend m'n vuilzak -vol vuil van afgelopen levensjaar- naar de container bracht, was de lucht al zoel en strelend langs blote armen en benen. Mèt kus van zon zelf.
Alles licht. Alles lichtvoetig en vriendelijk. Alles zo van kom maar.
72 worden op deze manier is hemel.
Is wijd open witte roos, vooroorlogs geurend.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Staat na een paar uurtjes de kamer vol bloemen. Eén bloemenman kwam zelfs met drie boeketten teglijk aan. "U bent heel erg geliefd, zo te zien," glimlachte hij.
En brievenbus vol kaarten.
Ik ga de mooiste periode van m'n leven in, zeker weten!

*****************************************

rond de ronde tafel

2010-06-19T16:13:00.003+02:00

Wonderschoon.
Groepsgesprek rond de Ronde Tafel.
Heel anders dan een consult. Totaal anders dan een workshop of lezing. Hier, rond de ronde tafel, vibreert een Veld van mensen die er -in vriendschap- voor gekozen hebben om nu hier samen een gesprek aan te gaan. Over heling bij voorbeeld. Over samenhang. Over pijn.
Dat Veld van vriendschap en opzettelijk samengaan op zo'n middag is zo'n sterk liefdesveld dat ieder van ons dieper gaat dan ooit vermoed. Ieder draagt, en wordt gedragen. Liefde op z'n actiefst.
Zó diep gaat het vertrouwen van vriendschap.
Zó helend.
Wondermooi.
Tussen de woorden: zo stil.

________________________________________

te nauwer nood ontsnapt aan, ja wááraan?

2010-06-14T15:30:00.009+02:00

Op de ochtend van mijn laatste uren in de Echternachlaan reikten de steigers precies tot mijn balkon. Het was alsof er een monster naar boven kroop dat de hele torenflat opslokte. Enkele dagen later was dat inderdaad het geval (foto 1).
Een half jaar van te voren, nog in 2009, was mij een paniek bekropen die elke maand sterker werd. Maar die ik niet kon benoemen. Natuurlijk was ik 'bang' voor de aangekondigde renovaties: drilboren om de trappenhuizen te vernieuwen, muurboren voor isolatie, balkon boren voor renovatie, deur- en raamboren voor dubbel glas, en grondboren voor een nieuwe entree. Ik die heel slecht tetgen geluidsoverlast kan, had alle reden om bang te zijn voor wat kwam. Maar was het dat? Ik kon mij toch goed vermannen? Zoals een buurvrouw mij vermanend over mijn teergevoeligheid toevoegde: "je moet het nemen zoals het is."

De benedenburen klaagden al steen en been, en het ging alleen nog maar om steigers. Maar het werd duister in hun flat. En elke dag, vanaf 06.15, begon de herrie, alleen nog maar van het klingklang-optrekken van metalen steigers. Nu werd ook de ingang helemaal ingepakt. Als een grot (foto 2 en 3, nr. 3 laat ook de vuilnis zien die in deze buurt altijd náást de containers gekwakt wordt; wie dat netjes doet wordt lastig gevallen of minstens argwanend aangekeken: 'uitslover!'). Als een heel duistere grot.
Degenen die konden, ontvluchtten de torenflat. Bij die gelukkigen was ik ook. Zoals gezegd; op de ochtend van mijn vertrek..... O, engelen!

Het wàs al een flat met veel gebreken. In de verhuur-advertentie stond hij -ineens €60,- duurder) aangeduid als gehorig. Dan weet je het wel. Echter, wat niemand toen nog besefte, was dat de scheur in mijn werkkamer, die opgetreden was bij de badkamerrenovaties een paar jaar terug (ook drilboren, máánden lang) iets betekende. Bij mij was de scheur 8 mm breed. Bij anderen nog breder. Ook in slaap- en badkamer scheurden er scheuren. Hoge heren van Woonbedrijf kwamen kijken, en verzekerden ons dat het niks was, echt helemaal niks. We moesten er maar een beetje stuc of zo op doen. Nee hoor, de flat was onder architectuur gebouwd, 40 jaar geleden, en kon best een stootje velen.

Eervorige week begon de inbreek-ellende. Steigers zijn leuk om te beklimmen, en als de ramen slechts van enkel glas zijn, liggen de pc's en juwelen zo voor het oprapen. In de tijd dat ik nog dacht dat in een huurderscommissie zitten iets opleverde, had ik al gepleit voor dubbel glas. Onze flats heetten toen niet voor niets 'doortochtflats'. Zijn ze nu nog.

Maar vorige week, vorige week stokte de renovatie. Wat bleek: de binnemuur van de torenflat bleek gevaarlijk ontzet. Precies op de hoogte van mijn appartement (ik woonde ongeveer in het midden) het allerergste. De scheur in mijn werkkamer..... Koortsachtig overleg tussen Woonbedrijf, Gemeente Eindhoven, en Ballast-Nedam. Nee hoor, geen gevaar voor de bewoners. Alleen is het hele terrein nu voor auto's en elk ander verkeer hermetisch afgesloten (foto 4). Het boren is absoluut stopgezet. De renovaties uitgesteld. Er heerst stilte op het terrein. De Poolse werknemers komen niet meer. Het blijft absoluut rustig om 06.15.

Vraag ik mij af: die toenemende paniek vóór mijn verhuizing,- wist mijn onderbuikje toen al wat er kon gebeuren?

Nu, enkele weken later, krijg ik een schunnige reactie van iemand die vraagt of ik dit soms verzin, en of er een baksteen op m'n hoofd is gevallen of zo. Kennelijk gesponsord door Woonbedrijf. Want wat blijkt?

Ik ontmoette begin deze week één van m'n vroegere buurvrouwen, die erover klaagde dat op die stellages plotseling werklui voor je raam staan. En dat haar kind daar doodsbang van werd. Wat blijkt? Woonbedrijf heeft op de balkons alle tussenschotten weg laten halen om het de werklui te vergemakkelijken van balkon naar balkon te lopen. Want die balkons moeten worden schoongespoten, opgeknapt, en wat dies meer zij.
Op die balkons komen de grote ramen en de deur uit, en dat is allemaal in de meeste gevallen maar enkel glas. Daar ben je zo doorheen. Ramen en deur open met dit weer,- dan staan ze al zonder dat ruitje in te drukken bij je binnen. Ramen en deuren dicht,- dat is nu bloedheet, en bovendien helpt het niet veel, want een enkel-glas-ruitje indrukken zonder lawaai te maken is zo moeilijk niet. Iedereen alert dus, waakaam, onrustig. Alleen de kinderen vinden het geweldig: die rennen van balkon naar balkon....... Je zal er maar (moeten) wonen.......

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

eindelijk!!!!!

2010-06-09T11:49:00.003+02:00

Eindelijk,
communicatie!
Sinds 10 mei zat ik zonder. Je leeft maar half, zo zonder.
Had enkel de Hofpoes hier, waarmee ik via de ether kon communiceren.
En mijn engelen natuurlijk.
Maar geen mènsen!

XS4ALL heeft me aangesloten. Ik heb nu eindelijk legaal email, en internet, en ik kan al bellen, maar nog niet gebeld worden want m'n nummer houdt de KPN nog 'even 'vast, hoewel ze zelf op 30 mei (zelf!) m'n abonnementen hebben beëindigd. Kweetnie waarom, het lijkt wel of die jongetjes achter de helpdesken achter de achterliggende helpdeksen (hier zit dus 35 belminuten op 0900 tussen) achter de achterachterliggende helpdeksen (hier zit dus 45 belminuten op 0900 tussen) achter de achterachter achterliggende helpdeksen (hier zit dus 65 belminuten op 0900 tussen) enz. er alles aan doen om KPN een kwade naam te bezorgen. De overblijvende inkomsten komen dan waarschijnlijk van die 0900 nummers waar ze je dwingen naar toe te bellen, en eindeloos te wachten, terwijl het wel doortikt natuurlijk......

Alle ellende op een stokje! M'n wasmachine doet het weer, schoon goed aan vandaag, hoera!
M'n nieuwe tv, cadeau van lieve vriendin die de ouwe waar we vaak samen naar keken, niet meer áán kon zien, dóet het, en wel zo goed dat ik niet wist dat de wereld zulke mooie kleuren had, hoera!!
Tijd-Schrift is aan het lukken! Nieuwe postzegels kopen vandaag, hoera!!!
Èn verkiezingen vandaag. Politiek dus weer actief vandaag, hoera!!!!
Hoewel dat laatste hoeraatje er wel wat benepen en geknepen uitkomt, want Rutte is helemaal niet lief voor ouderen en zorgbehoevenden, en dat ben ik natuurlijk wel, zelfs allebei.
Kijk ik vanavond, of wend ik me af met de nieuwste Mankell, kan het echt nog niet zeggen.

2010-05-25T08:58:00.005+02:00

.......... en Rina, en Esther, en Lieneke, en Anne Marie, en Annemarie, en Will, en Marianne, en Coby, en Catharina, en Marijke, en Wil, en Jeppe, en Pieternel, en Henk, en Cornelia, Nelleke, en Marie-Louise, en Sophie (2x), en Tjitske, en Maria (3x), en Jean, en Matthijs, en Alice en Rob, en Corrie, en Han, en Riekie, en Els (2x), en Jeanne, en Ine, en Helma en Peter, en Ruud, en Carla (2x), en Ati, en Yvonne, en Anita (2x), en José, en Annemie, en Cocky en Jaap, en Johanna,en Margriet, en Ank en zoveel lieve anderen die met kaarten, bijdragen, mails ons, POORT en mij, verwelkomden op de nieuwe plek, hof van vrede, licht en inspiratie:

DANK!!!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

verhuisd vermoeid verrukt...................

2010-05-23T13:54:00.005+02:00

‘s Ochtends vogels die zingen dat de zon al lang op is, slaapkopje op nummer ~189-17...

Absolute rust waarin m’n ziel weer kan indalen in het lieve lijf. Niet zoals in de Echternachlaan (staat al weer te huur, Woonbedrijf heeft er meteen €60,- bovenop gedaan. Bij de beschrijving staat ‘gehorig’!) waar ik vanaf half zeven buurvrouw hakjestikkend door de slaapkamer hoorde gaan, buurman van andere kant hoorde douchen, jongetje daarnaast hoorde gillen omdat het níet wilde douchen, broodtrommels en ijskasten hoorde open- en dicht gaan, overal ochtend-tv-nieuws hoorde, en vooral: vanaf zes uur het renovatieverkeer op gang hoorde komen,- niets van dit alles en nog veel meer hier aan ‘t Hof.
Zoals gezegd: kalm wakker worden, kalm de dag in ‘t lieve gezicht zien, kalm de komst van mijn goudhandige doch ietwat wispelturige en onvoorspelbare klusjesman tegemoet zien, want er moet echt nog verschrikkelijk veel gebeuren.

Het is hier in één woord zalig.
Rust. Netheid. Respect. Schoon. Behulpzaamheid. Grote sociale controle onder de oudjes, hetgeen weer tot verrassende tips lijkt als "mevrouw, we zagen u met verhuisdozen sjouwen, u kunt a.s. vrijdag uw oud papier op straat kwijt, hoor!"

Er woont hier ook een statige Hof-poes. Zij steekt regelmatig de hoven (binnenplaatsen, keurig aangelegd, veel groen en bankjes) over om mij, ongegeneerd in de ogen starend, in de gaten te houden. De gordijnen zijn er nog niet, dus zij/hij kan dit nu nog onbekommerd doen.

De verhuizing op zich ging goed, in aanmerking genomen dat die geheel en al door amateurs (verhuisbedrijven niet te betálen!) werd uitgevoerd,- een heel stuk goedkoper, maar ook een stuk ruwer, onbeholpener, verspreid over meer dagen, enz.
Mijn klusjesman met gouden handen werkt soms wel soms niet (ligt eraan of 'die teef van de balie' zijn auto sommeert te verzetten, goddank treedt ze lang niet altijd op), ongeveer half half. Hij houdt wel goddank altijd tegen vieren op, want na die tijd kàn ik niet meer. De geest is blij, het lieve lijf over- en oververmoeid.
Dus er moet nog een heleboel gebeuren, maar ik ben van de Echternachlaan af, waar mijn goudhandige klusjesman alle vloerbedekking moest slopen (zonde zonde!), gaten moest dichten, slimme Hannahconstructies moest afbreken, enz. Alles daar prima gegaan, dus ik ben van hen af, behalve de stookkosten (die na de koude winter wel hoog zullen wezen).
Kortom: de staat van zijn is nu dat ik hier al een paar dagen steeds gerieflijker bivakkeer.

Er moet altijd toch iets tegenvallen, natuurlijk, anders is het beeld te glad.
Daar leende de KPN (‘sluit u aan’, haha!) zich voor. Ik probeer altijd dit blog netjes en koeltjes te houden, maar nu moet me het toch even van het hart: ‘wat een ongelooflijke respectloze arrogante bende is het daar!’ U ziet dat ik het k-woord niet gebruik.
Natuurlijk konden ze mij verhuizen! En wilde ik soms meteen een voordeelpakket: bellen+internet+tv inéén voor een half jaar halve prijs?
Ik natuurlijk pakken, die prijspakker!
Op 10 mei zou de Echternach vanuit de centrale afgesloten worden, en op dezelfde dag zou ik ‘s middags op mijn Hof weer kunnen bellen. Zou... je voelt het al.
Niks.
Geen geluid. Oké, ik hàd luidkeels de rust in mijn Hof geprezen, maar zó rustig hoefde nou ook weer niet.
Vervelend dat je voor storingen bij KPN een duur 0900-nummer moet bellen met je mobiel, want je gewone telefoon doet het dus niet. Maar zo’n 0900-nummer kost op je mobiel €1,32 per minuut. En ik weet niet of jij wel eens met KPN hebt moeten bellen, maar eerst zijn er vele wachtenden (dus vele minuten) vóór u, dán weet het jongetje dat eindelijk opneemt het zelf niet en verbindt je dus door naar een achterliggende afdeling waarbij je in de wacht wordt gezet met weer vele wachtenden dus belminuten vóór u, en als die eindelijk eindelijk opneemt, dan willen ze dat je het hele probleem opnieuw uitlegt, waarbij zij er zelf niets aan kunnen doen, maar een dáárachterliggende afdeling wel, dus wordt je doorverbonden naar die afdeling, hetgeen betekent weer ettelijke wachtenden dus belminuten vóór u......
vaak loopt dat op tot meer dan halve uren tussentijd,
en zelfs heb ik één keer meer dan een uur moeten wachten (60 x €1,32!!!!)
kortom...........
tussen 10 mei en nu, deze mooie pinksterdag, heb ik tegen de zeshonderd euro verbeld aan een KPN-probleem dat tot op heden niet is opgelost.
Hetgeen betekent dat KPN via dat 0900-nummer al €600,- extra aan mij heeft verdiend. Met als bron van inkomsten: wanprestatie wanprestatie wanprestatie.
Dit was nog niet eens het topje van de ellende-vulkaan: ik kreeg een brief of ik op 19 mei ‘s middags thuis wilde blijven voor een monteur. Ha, monteur,- het was alsof god zelf even door de wolken brak. Ik kleedde me extra mooi aan, waste mijn haren en voeten, mascaraadde m’n oogjes voor een extra warme blik, maar wie er ook kwam, geen monteur.

Om 5 uur ging ik dus maar weer nulnegenhonderden. Om half zeven (ja, 90 belminuten wegens onophoudelijk doorverbonden worden = wachten in de leegte) bleek: KPN had alles geannuleerd. Geannuleerd? Waarom? Daar kwamen ze zelf ook niet achter, bleek na nog een uur wachten (60 belminuten), maar alles was echt geannuleerd door henzelf, zonder mij ook maar ergens van in kennis te stellen, en dus moest de hele procedure van begin af aan opnieuw worden opgestart. Eerst 5 werkdagen centrale, dan 5 werkdagen aansluiting in pand, dan 5 werkdagen bellen plus internet, en dan 5 werkdagen tv. Plus monteurskosten die dan naderhand wel weer vergoed zouden worden, maar wie vertrouwt KPN dan nog?
Ondertussen geeft mijn nummer voor ieder die belt de in-gespreks-toon. KPN heeft niet eens de moeite genomen om er een interne melding op te zetten in de trant van ‘dit nummer is door technische moeilijkheden tijdelijk buiten gebruik’.
Op geen enkel moment heeft KPN van hun uit met mij gecommuniceerd, behalve dan die brief van 19 mei met een belofte die ze niet nakwamen en hen weer een slordige 150 euri opleverde aan het mobiel nulnegenhonderden.

Ben maar naar xs4all gegaan. Een mens moet toch wat! Die hebben me provisorisch op internet aangesloten, maar bellen en zo kan pas over drie weken. Want eerst moeten zij mijn telefoonnummer los weten te krijgen van KPN die daar heel moeilijk over doet. Xs4all heeft goddank geen 0900-nummer, maar een gewoon interlokaal. Ook duur, als er iets mis loopt (en er lóópt natuurlijk altijd iets mis), maar betaalbaar per mobiel.
Nee, je kunt me nog niet bellen. Ook niet voor meeleven. M’n mobiel nummer raad ik je niet aan: duur. Maar vooruit, omdat je het zo dringend vraagt, en dit hele blog tot op deze laatste punten
~

Ondertussen weet ik wel hoe het komt.
Het is de schuld van de knin.
Zei die niet in haar laatste Boodschap hoe verschralend onze contacten en communicatie geworden zijn sinds we internet, email, e.d. gebruiken? Zij is de knin. Zij weet het. Zij mag dit ook zeggen.
Het Hof volgt natuurlijk.................

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

NEDERLAND HEEFT GÉÉN VOLKSLIED

2010-05-05T09:28:00.003+02:00

Valt elk jaar rond deze tijd weer meer op:
Nederland hééft geen volkslied.
Eén familie met nog geen kwart Neerlands bloed heeft hier 'n eigen-familielied. Over Dietsch bloed en trouw aan Spanje en zo, zo dubbel als maar kon in die tijd, en nog....
Maar de inhoud daarvan geldt niet ons volk, noch ons vaderland. Toch wordt en blijft dat familielied ons onverbiddelijk opgedrongen;
één van de redenen waarom ik me republikein voel, in hart en nieren,
en ook niet oranje, maar grasgroen, o heerlijk grasgroen........................

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

hof's horoscoop

2010-05-04T13:04:00.003+02:00

Hèt moment van tekenen van de huurovereenkomst + sleuteloverdracht,
horoscoop voor de combinatie Hannah & Hof & POORT, 27-04-2010 14:20 , Eindhoven

overal waar 'je' staat, lees je 'jullie'

Zon
De zon staat in de astrologie voor het ego van de mens. De zon is de wil, het diepste wezenlijke van de persoon. Het is vaak ook iets waar we naar toe willen groeien in ons leven, het is een held of ideaalbeeld in onze ogen. We kunnen de zon ook vaak associëren met kracht, ik-beeld, assertiviteit en groei. Er is een analogie naar het teken Leeuw.

Voor HHP staat de Zon in Stier
Je bent een geduldige harde werker. Je werkt het liefst in een rustig tempo dat je lang vol kunt houden en wat je doet, dat doe je goed. Andere mensen kunnen je soms wat traag vinden, maar jouw zorgvuldigheid kost nu eenmaal tijd. Als andere mensen dingen sneller kunnen dan jij, betekent dat waarschijnlijk dat ze minder zorgvuldig zijn dan jij. Stieren staan nu eenmaal bekend om hun zorgvuldigheid en nauwkeurigheid.Je bent gemakkelijk in de omgang met andere mensen. Je bent een gevoelig mens met een evenwichtig karakter. Je bent niet gemakkelijk boos te krijgen, maar ben je eenmaal boos dan ben je ook een echter stier! Iemand die jou kwaad maakt, kan maar beter dekking zoeken. Let erop dat je op zulke momenten geen dingen zegt of doet, waar je later spijt van krijgt. Probeer ook niet te lang boos te blijven, een probleem waar veel stieren last van hebben.

Maan
De maan staat in de astrologie voor de emoties van de mens. Het symboliseert ook vaak de moeder in de horoscoop. Het is de plek of het gedrag waar we ons gemakkelijk bij voelen, waar we ons veilig voelen. De maan kan geassocieerd worden met gevoelens, afhankelijkheid, herinneringen, geborgenheid, het onbewuste, de peutertijd. Er is een analogie naar het teken Kreeft.

Voor HHP staat de Maan in Weegschaal
Je bent graag in het gezelschap van andere mensen. Je beweegt je gemakkelijk tussen andere mensen, maakt gemakkelijk nieuwe vrienden en kan je bijzonder tactvol, begripvol en tolerant opstellen. Je beschikt over charme en goede manieren. Als er conflicten moeten worden opgelost, zou jij daarin goed als diplomaat kunnen optreden.Je bent bijzonder gesteld op een harmonische omgang met andere mensen. Die harmonie is voor jou zo belangrijk dat je wel eens aan zaken toegeeft waaraan je eigenlijk niet zou willen toegeven. Je geeft in zulke situaties eigenlijk alleen maar toe om de rust en vrede te bewaren. Later zou je daar wel eens een slecht gevoel bij kunnen hebben, daarom is het goed de ander in zulke situaties ook eens duidelijk te maken wat jij wilt. Met jouw charme en diplomatieke vaardigheden moet jou dat zeker lukken.

Mercurius
Mercurius staat in de astrologie voor de ratio van de mens. Het gaat hier om communicatie, het logisch denken, mentale kracht en nieuwsgierigheid. Er is een analogie naar het teken Tweelingen en Maagd.

Voor HHP staat Mercurius in Stier
Je bent rustig en geduldig. Je bent bijzonder praktisch ingesteld en laat je vooral leiden door het praktische nut dat je in dingen ziet. Je leert ook het beste door dingen te doen. De ervaringen die je daarbij op doet, hebben een grotere waarde voor je dan de theoretische kennis die je bijvoorbeeld in cursussen of trainingen leert.Je beschikt over een goed concentratievermogen en bent in staat om gedurende lange tijd aan hetzelfde onderwerp te werken. Als je beslissingen moet nemen, zul je die voor zover mogelijk baseren op je praktische ervaringen. Je neemt veel tijd om na te denken over de mogelijke gevolgen en laat je niet verleiden tot snelle beslissingen. Heb je eenmaal een beslissing genomen, dan laat je je niet gemakkelijk op een ander spoor zetten.

Venus

Venus staat voor harmonie en schoonheid. Liefde is natuurlijk ook Venus. Verder kunnen we bij Venus denken aan compromissen sluiten, vriendelijkheid, esthetiek. Er is een analogie naar het teken Weegschaal en Stier.

Voor HHP staat Venus in Tweeling
Je bent nieuwsgierig naar andere mensen. Je hebt grote behoefte aan afwisseling en nieuwe ervaringen. Vooral op sociaal vlak zal zich dit bij jou uiten. Mensen om je heen zullen je nogal eens als een sociaal vlindertje ervaren. Je houdt erg van reizen vooral om nieuwe dingen en nieuwe mensen te zien en te ervaren. Je hebt een zeer vriendelijk en open karakter, dat gecombineerd met je vlotte babbel en je gezonde verstand, altijd gelijkgestemde mensen zal blijven aantrekken. Je wilt het liefste alles meemaken wat er in de wereld en het leven te doen is. Dit betekent dat je snel verveeld zal zijn met datgene waar je mee bezig bent, omdat je weer wat nieuws nodig hebt. Vooral in je relaties met andere mensen kan dit tot oppervlakkigheid leiden. Je hebt of neemt nooit de tijd iemand echt goed te leren kennen, dan ben je immers alweer in iemand anders geïnteresseerd.

Mars

Mars is de god van de oorlog. Mars is energie en initiatieven. In de astrologie vinden we dat ook terug. Mars staat voor hartstocht en begeerte, strijdlust, dapperheid en gedrevenheid. Er is een analogie naar het teken Ram.

Voor HHP staat Mars in Leeuw
Je bent zeer wilskrachtig, je toont graag initiatief en je bent creatief. Je hebt een air van zelfvertrouwen en vitaliteit om je heen die mensen er toe dwingt jou op te merken. Als jij een kamer binnenkomt kijkt iedereen op. Je staat vaak in het middelpunt van de belangstelling en daar geniet je van. Je bent de geboren leider.Je bent trots en je bent waarschijnlijk een hartstochtelijke en vurige minnaar. Je vindt het belangrijk dat mensen je eerlijk vinden en je vertrouwen. Als iemand jou vertrouwt, zul je er alles aan doen dit vertrouwen niet te beschamen. Dat is je eer te na. Als iemand met jou de draak steekt en je het gevoel krijgt dat je waardigheid in de knel komt, word je woedend.

Jupiter

Jupiter staat in de astrologie voor expansie, groei. Jupiter geneest op een natuurlijke manier. Verder kunnen we denken aan vrijheid, optimisme, overvloed, reizen en filosofie. Er is een analogie naar het teken Boogschutter.

Voor HHP staat Jupiter in Vissen
Je bent het type mens dat altijd klaar staat om andere mensen te helpen. Je let goed op wat andere mensen nodig hebben, soms stel je het belang van anderen zelfs boven je eigen belang. Daar voel je je goed bij en je vindt het heerlijk om te doen. Zolang je je eigen behoeften maar niet helemaal uit het oog verliest, is dit ook geen enkel probleem. Je bent een idealist. Pas op dat je niet teleurgesteld raakt als je omgeving niet aan jouw ideale verwachtingen kan voldoen. Je zult je idealen in je eigen leven ook zelf moeten realiseren.Je bent iemand die veel rust nodig heeft, zodat je alleen kan zijn met je gedachten. Je hebt veel tijd nodig om je gedachten te kunnen ordenen en te bepalen wat voor jou van belang is. De belangrijkste ervaringen die nodig zijn voor je persoonlijke groei, heb je waarschijnlijk als je alleen bent.

Saturnus
Saturnus laat ons de realiteit zien, waardoor we ons kunnen verbeteren. Saturnus wordt vaak geassocieerd met grenzen, discipline, begrip voor beperkingen en remmingen. Saturnus kan ons remmen en laten consolideren, laten waarderen wat we hebben. Er is een analogie naar het teken Steenbok.

Voor HHP staat Saturnus in Maagd
Je bent een praktisch ingesteld en hardwerkend persoon. Je houdt je zo graag met de details bezig, dat je de grote lijnen en het gene dat echt belangrijk is wel eens uit het oog verliest. Je bent precies, helder en efficiënt, met name in je werk. Je haalt voldoening en een gevoel van eigenwaarde uit je werk, als je vindt dat je zinvol bezig bent. Deze morele opstelling maakt dat je misschien een tikje te serieus bent. Je mag gerust iets doen enkel en alleen omdat je het leuk vindt om te doen! Je succes in het leven haal je uit voorzichtige investeringen en conservatieve planning van je carrière en je leven in het algemeen. Waarschijnlijk onderschat je je talenten, waardoor je veel voorzichtiger te werk gaat als strikt noodzakelijk is.

Kortom: het staat er zeer gunstig voor, voor de combinatie Hof&Hannah&Poort. Geen enge vierkanten ook, geen enge andere constellaties. Behoorlijk open. Open voor blij-zijn. Beetje opppassen voor al te veel euforie.....................

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

stilletjes sleutelgeluk

2010-04-28T15:47:00.006+02:00

SLEUTEL!

Nog steeds verwonderd dat dit gelukt is.

Het duurde twee uur op kantoor, want eigenlijk kon het niet (qua inkomen), maar mijn supernette Nederlands (zachte g valt hier niet op), en mijn voor de gelegenheid natuurlijk gewassen en gestylede haar, èn alle engelen! vergeet die niet! maakten dat ik er uiteindelijk toch door kwam: ik kreeg -na nog enige aanmaning- de sleutel van dit ongelooflijk weldadige hoekappartement op begane grond in een Hof voor mensen die net als ik ouder zijn en zeer op rust gesteld. Op foto 1 zie je de ingang en doorkijk. Daar begint goudhandige Wim morgen te texen met roomwit.

De woonkamer is zeer ruim. Dus op foto 2 ziet u de POORT-hoek. Ik had de keuze tussen deze hopek van de woonkamer of een klein werkkamertje,- de ruimte leek me beter. Want de komende maanden en jaren hebben ruimte van adem nodig.

Het glazen wandje rechts dat je op foto 2 ziet, is de glazen wand tussen woonkamer en loggia. Ruime loggia, foto 3 en 4. Mijn planten ku nnen er allemaal op, en dan kan ik er zelf ook nog bij. Heerlijk inpandig, zoals een echte loggia ook hoort te ziijn. Vanaf 10.30 (deze maand) schijnt de zon erop, tot ongeveer 3.30.

Al het glas is dubbel, en termopane. Ik weet gewoon niet hoe ik het heb. Want in de flat waar ik nu nog even woon, en hard uitgegroeid ben, daar is alles enkel glas (!), en kun je tegen huurverhoging alles dubbel, maar niet termopane laten maken.

Geen kieren hier (in mijn oude flat had ik in de winter handschoenen nodig om te kunnen computeren, zó blies de koude wind door en langs kieren en scheuren). Echt niet! Goudhandige Wim heeft het allemaal gecontroleerd.

WC en badkamer helemaal tot bovenaan betegeld. Ik weet nog, toen ik hier zeven en een half jaar geleden in deze flat kwam, hoe vuil deze sanitaire ruimten waren, juist omdat er alleen maar tot de helft getegeld was. Moest hogedrukspuit en 3 x tex aan te pas komen.

Hier: tot plafond!

In de douche: een mengkraan die je vast kunt zetten op jòuw temperatuur.

Mens! Dit ken ik alleen maar van logeren bij luxe vriendin in hoog (en dus koud) noorden!

In de slaapkamer een waaklichtje dat vanzelf aangaat als je 's nachts je bed uit moet, en dat dan ganglicht en wc-licht aanschakelt, zodat je alles zo maar kunt zien!

Het is allemaal zó doordacht. Zo vriendelijk ook. Aardige behulpzame huismeester. Aardige en behulpzame assistente. Aardige en behulpzame en nieuwsgierige bewoners. Twee binnenhofjes (ik lig met de voorkant in het ene en met de loggia aan het andere) vol plantenbakken met maagdenpalm en ander vrolijk spul, banken en stoeltjes waar je kunt zitten, een 'strijperij' waar je binnen en buiten lekkere drink- en eetdingen kunt krijgen, alles schoon en netjes, en getuigend van aandacht.

Nu merk ik dat ik dit hier in de oude flat heb gemist: aandacht voor de leefruimtes. Iedere bezoeker die niet verder keek dan mijn riante uitzicht, begreep mijn wens om weg te willen niet. Goddank zijn toch een stel vrienden van me onlangs uitgegleden over hondenpoep en -pis in de lift, gemolesteerd werden door een begeleid-bewoner hier, hebben ze ommetjes moeten maken doordat papiercontainers niet geleegd werden, en de gemeentecontainers kapot doordat men er maar van alles in stouwde, zó dat er geen doorkomen aan was vóór de grote voordeur (die vaak kapot is) en erachter. De verhuurder deed er niets aan. En geloof me: in een Vogelaarwijk wonen hou je een aantal jaren vol, maar dan is het òp.

Laten we zeggen dat ik hier veel heb geleerd. Veel des volks.

O, hoe anders is het waar ik nu naar toe ga.

Mijn hart en buik ontspannen zich daar.

Geborgenheid. Zorgzaamheid. En een béétje luxe. Althans voor mij is het luxe.

En geen trappen meer.

Want o, ik dacht dat ik soepeler zou worden van het inpakken. Maar het tegendeel is waar.

Lig na het nieuws van 18.00 met mooi boek op bed.

Oud, duidelijk.

Verzadigd.

Verzaligd.......

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

moeders voor moeders

2010-04-26T11:31:00.003+02:00

Ja hoor, aan haar twééde leg dit jaar!
Haar eerste twee zijn uitgevlogen, pront en trots.

Misschien had ze wel zó'n last van empty nest syndroom, dat ze.....

En gisteren dacht ik al: 'wat zit ze toch te wriemelen! zou me niks verbazen als haar jonkies hun eierschalen kapotprikken tegen haar kontje.....'

En ja hoor: daar zijn ze. Nog helemaal goudgeel van het eigeel.

Nu moeten ze wel heel hard groeien, want ik ben hier nog maar 14 nachten. En ik zet voortdurend schaaltjes met vogelvoer voor de moeder klaar.

Moeders voor moeders weettuwel.....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

zoveel lieven.....

2010-04-25T09:22:00.004+02:00

"Hoe gaat je verhuizing? Hoe gaat het met jou? Red je het allemaal wel?"
Redden?
Wát een woord.
Wát een woord voor zoveel heerlijkheid.....
Neem vandaag:

Gewekt door de zon, die zonder enig voorbehoud m'n oude flat instraalt met puur geluk. Hoeveel uren nog (reken niet eens meer in dágen) tot de sleutel? Nog maar twee en vijftig + half. Wim, mijn lieve en goudhandige klussenman spoeden ons dinsdag a.s., dus over twee en vijftig uur naar kantoor van makelaar, ik teken (in mijn fantasie met een soort gouden PVV, pen van vrijheid en vreugde) Wim en ik houden onze handjes omhoog voor de sleutels, racen naar mijn gelukspand, en van daar uit naar de Verfkampioen (keniawit voor de muren) en de Temco die volgens Wim die alles Weet, net een grendioze partij betaalbare lichte laminaat binnenkreeg.
Dag daarop: gordijnenman.

Komt precies bemeten wat ik voor deze, mijn laatste in dit leven, woonst heb uitgezocht. Een vreemde verandering heeft zich in mij plaatsgevonden: levenslange voorkeur voor blauw is verschoven naar groen. Groen en warmgeel. Dit is belangrijk voel ik: een hommage aan het leven hier.
Vreemd en mooi, hoe onderstromen zich kunnen verbedden binnenin een mens.

En ondertussen, daarenboven, bovendien, daarnaast en opeenvolgend: al die aanmoedigende gestes van zoveel lieven!

###

voor de poorten van 't paradijs

2010-04-24T10:05:00.002+02:00

Gisteren toch maar ff een middagje vrij van verhuis genomen.
Was na bezoeken aan de bank, uitzoeken van weggooidingen, dozen halen bij Albert Heyn (daar hebben ze de stevigste) en tussen-de-middag-bespreking met mijn schat van een klusjesman niet meer in staat om de trappen in mijn split level flat te bestijgen of af te dalen. Rode oogjes van inspanning. Koppetje vol met denk en nadenk.

Video gepakt, benen omhoog, genoten van opgenomen VPRO's TEGENLICHT met Markouch, en daarna een aangrijpende thriller WALLANDER.
Heerlijk gekookt met eitjes en taugeh en massalakruiden, en toen naar bed met 'SCHADUW VAN DE WIND', over Barcelona.
Vandaag weer helemaal fris en vrolijk en zonnig en blij. Volgende week dinsdag de sleutel van mijn paradijs. En nog 19 nachtjes slapen alvorens ik dáár slaap.
Heb al ontwerpen ingediend voor de móóiste dromen.......

tegulatuur

2010-04-20T15:48:00.002+02:00

Pech pech.
Hoopte dat ik er genadig van afkwam, vertragingen in de bouw en zo, maar helaas pindakaas: vandaag zijn ze begonnen met het sloopboren van de tegels in de twee trappenhuizen in deze gigantisch hoge torenflat. Alle tegels moeten eraf, iets heel anders komt erop. Het sloopboren (het trilt tot in je vullingen!) tot en met de week dat ik hier weg ben...
Begint 's ochtends om 6.45.
Mag ik nog niet klagen: ik ontloop waarschijnlijk de schilders, de balkonvernieuwers, de dubbelraamglaszetters, de corridorontasbesters.......
Toch, niets maakt zo'n herrie als sloopboren. Mijn lieve buurvrouw die overdag moet slapen, omdat ze geestelijk gehandicapten in begeleid wonen begeleidt, zag er vandaag, na één dag, al gesloopt uit.
Arm ding.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

YES!

2010-04-13T14:11:00.002+02:00

Yes.
Yes, gelukt!
Ik heb het!
Was nog best pittig, want ze willen eigenlijk het belastbaar inkomen als maatstaf, en dat is bij mij, zoals bekend, ver onder die maat. Maar met hulp van GGZ, en mijn keurige Nederlands en laatste baan (‘we zetten er niet zomaar mensen in’) en tegenwoordig best beschaafde look, dank zij ook de borg en bijdrage van vriend X (ik weet dat hij naamloos wil blijven) en mijn verzekering dat Poort echt heus geen hordes biddende pelgrims op de binnenhof uitnodigt, kreeg ik eindelijk hun jawoord.

Op dinsdag 27 april krijg ik sleutel, op 1 mei gaat de huur in.
Klusjesman gereserveerd. Want het moet wel helemaal aangekleed worden (het is gloednieuw): muren in kenia-wit (dat blikkerwit er even af), vloer laminaat (ruim 70 vierkante meter), lamellen en zo……
O, ik ben zo blij!!! Begane grond, met inpandig 'balkon', alles ruim en fris (want nog kraaknieuw), en op een hoek. Slaapkamer aan de buitenmuur, lekker rustig. Je kijkt uit op een binnenplaats, je hoort de bladeren van een mooie boom, vogels, en al zoemende bijen.
Het is ruim, het geeft ruimte aan Poort en mij, want twee slaapkamers en geen al te kleine. Het ligt gewoon leuk, en ook geborgen. Ik ben nu eenmaal een mens dat geborgenheid nodig heeft, en al te vaak niet heeft genoten.
Maar nu is het er.
Geen zorg meer over ouderdom.
Verheug je met mij!

van hoop op zegen

2010-04-12T16:07:00.004+02:00

Sliep ik afgelopen nacht al bar slecht, komende nachten worden vast wakes.

Deed zich namelijk vorige week een appartementje voor, waar 'mijn' senioren-GGZ mij op gewezen had, maar waarvan ik bang was dat het te duur zou zijn. En woningbouwcorporaties kijken alleen naar fiscaal inkomen, terwijl juist oudere pensionada's vaak wel links en rechts van die onbelastbare neveninkomstjes hebben. Toch maar gaan kijken.
Ah, een schatje, een snoepje! Begane grond, met inpandig 'balkon', alles ruim en fris (want nog kraaknieuw), en op een hoek. Je kijkt uit op een binnenplaats, je hoort de bladeren van een mooie boom, vogels, en al zoemende bijen.
Wat zo verrukkelijk is: de zorg zit binnenshuis, voor werkelijk àlles waar je als oudere mee te maken kunt krijgen: van opname in de verpleegunit tot en met maaltijd- en klussendienst. De appartementen hebben domoticavoorziening: met één schakelaar kun je alles (behalve koelkast en vaatwasser) uitzetten. En slaapstand: de bewoner kan zo 's nachts een verlicht looproutetje naar wc inschakelen. En natuurlijk alarmmelding en dat soort dingen. Als ik dit zou krijgen, zou ik geen enkele zorg meer hoeven voelen voor wat me als ouderwordende dame allemaal kan overkomen.
En het is er zo rustig......
Kortom: I fell in love! Tot over d'oren!
Vanochtend dus naar de burgettaire van de senioren-GGZ. En ja hoor, met kunst en vliegwerk kan het. Ik ben bereid tot àlle kunst en vliegwerk, tot alle soberte en afzien! Zij belde zelfs zelf naar de makelaar in kwestie om haar goedkeuring door te geven. Dat is belangrijk, want als zo'n makelaar dat van de GGZ hoort, is hij ook wel bereid mijn kleine scala aan neveninkomsten in zijn inschatting op te nemen.
Dus ik ná GGZ weer naar de Hof van Strijp. Want zo heet het daar: Het Hof Van Strijp. Likkebaardend, bijna kwijlend. Zwierf wat over de binnenhof, en werd dus gevangen door twee oude dames die me vroegen wat ik zocht. Nètte áárdige oude dames! Die heb ik in de ruim zeven jaar dat ik mijn multiculti-Vogelaar-pracht-wijk-flat bewoon niet meer gezien. Zo netjes! Zo keurig! Zulk beschaafd Nederlands, mijn hele hart ging open en mijn buik ontspande zich. Dáár tussen te mogen wonen..... Even later een meneer, ook al zo beschááfd! Ze wezen me hoe ik clandestien toch door alle ramen van 'mijn' apparement kon kijken, en mijn love werd al groter en groter en I fell er al dieper en dieper in.
O, deze godvergeten herrieflat uit te mogen, o, als ik dáár mag wonen zweer ik al mijn afgedragen werkkleertjes die ik afdraag op dagen dat er toch niemand komt en ik ongestoord aan POORT werk, weg te gooienen alleen nog maar voor sjiek te gaan.
Strijp is een heel oud deel van Eindhoven, 'achter' Philips, heerlijke winkeltjes, gezellig. Doet me denken aan toen ik de eerste keer, 1961, in Eindhoven kwam wonen. Brabant ten top.
Vanmiddag alle bescheiden afgegeven op 't betreffende kantoor.
Morgenochtend komt GGZ weer; wat zou ik zonder die mensen moeten beginnen?
En dan, wellicht, misschien, eventueel en hopelijk het telefoontje: "Mevrouw van Buuren, komt u maar tekenen!" Als dát het geval is, ga ik op mijn knieën. Dan hebben echt mijn engelen mij geholpen; ik vóel hun gefladder nu: net zo n'veuzzzzzzzz als ik....................

empty nest

2010-04-10T10:53:00.004+02:00

O, ik leed met haar mee, de grijze duivin die haar twee kids koesterde op mijn balkon. Vond wel dat ze er erg vroeg bij was dit jaar, en zo net na zo'n onbarmhartige winter, maar moeder- instinct kruipt waar het niet gaan kan, dat is nou eenmaal zo.
Ze kreeg er weer twee. Meestal overleeft er daar eentje van, maar deze keer groeiden die twee met de dag zichtbaar meer naar gezondheid en geluk. Eentje vloog uit. De ander wachtte nog een dag of drie. Toen ineens vloog hij het nest uit naar het schaaltje vogelzaad dat ik, ook op m'n balkon, voor de moeder elke dag bijvulde. Moeders voor moeders, solidariteit zeg maar.
Op dát moment zàg je de moeder opveren. Er achteraan. Toen het jong ook nog, naar kindergewoonte, uit haar snavel probeerde te eten, wendde ze zich resoluut af, met zo'n blik van 'jij kunt het nu kennelijk zelf!'
Er bleef hem niets anders over dan ook uit te vliegen.

Kreeg ze berouw?
Voelde ze zich schuldig?
Feit is dat ze elke dag meermalen uitvoerig over de balkonrand heen en weer trippelde, koerend, en soms deed zelfs de vader mee.

En nu zit ze ineens weer op nest. Tweede leg en het is nog maar begin april! Weliswaar één ei, maar toch. Als dit zo doorgaat worden het vijf leggen dit jaar. Dat kán helemaal niet. Dat is bij de wilde konijnen af.
Enfin, laat me nou niet vergeten volgende keer bij de super ook weer een zaak vogelzaadjes mee te nemen....

fonds (n.a.v. 'hof voor hannah', volgende blog

2010-04-09T10:05:00.003+02:00

Lieve Hannah,
Wat zou het mooi zijn als je die woning (volgende blog 'hof voor hannah?') kan krijgen
Ik weet niet zoveel van fondsen af,heb zelf ook niet veel spaargeld, maar wil wel wat in een fonds storten.
Dit zou ik wel op jouw site willen zetten:
Hoe en wie kan een fonds oprichten?
Er zijn zoveel lezers van jouw website. Kunnen we met elkaar niets doen?
Alice Volkers
Ik help je bidden op een goede afloop.
Ochtendgroet,
Alice

=========

Lieve Hannah,
Gisteren heb ik koffie gedronken bij T.
Was helemaal goed en erg gezellig!
Ze vertelde over de kans die je hebt op een prachtig huisje.
En later zag ik dit ook op de site.
Hannah, T en ik hadden het erover en op de site zag ik ook reacties van mensen die jou heel graag zouden willen helpen;
Stel nou dat een aantal mensen jou met een maandelijkse kleine bijdrage zou willen steunen.
Met een stel kleine beetjes samen is dat heel goed te doen en kunnen we dat ook heel lang volhouden.
Dan red je het veel makkelijker dan deze hele maandlast zelf ophoesten en vervolgens niets meer overhouden.
Dat maakt het een stuk lichter.
Zou je daar alsjeblieft over willen nadenken.
Ik weet niet hoe het schenkingsrecht precies werkt maar dat kunnen we uitzoeken.
Het is een serieus aanbod!
Big hug,
Lieneke

zie de reactie van M op deze berichten

hof voor hannah?

2010-04-08T14:05:00.005+02:00

Soms denk ik alleen nog maar in termen van huurwoningen. Komt er nauwelijks iets anders in m'n gedachten.
In mijn oude huurflat verrichtte ik naast het POORT-werk ook heel bewust onzichtbaar dienstbaar energetisch werk naar deze directe woonomgeving: mensen van alle nationaliteiten op deze aarde, in deze flat neergestreken. Plus mensen met een handicap die onder begeleid wonen vallen. Nauwelijks gewone lieden zoals ik.
Nu zijn daarin zeven jaar om, en dit burenwerk is -duidelijk aangezegd- sinds 3 maart 2010 ten einde. Dus is ook deze periode ten einde. Zeven jaar, zoals de meeste woonperiodes in mijn leven.....

Geen toeval: nu, vanaf april, wordt mijn torenflat gerenoveerd: sloopboren halen de tegels weg van de trappenhuizen, steigers rondom halen schilders naar de flat en binnenin wordt er dubbelglas aangebracht; herrie ten top van 's ochtends 7 uur tot half vijf 's middags. Dit duurt nog een jaar. Jáár!
Het POORT-werk is echter allesbehalve ten einde: dit zal nog een kleine 10 jaar duren, ook dat is aangezegd: die energie wordt óver 2012 heen getild. Maar van werk met mensen, POORT-consulten bij voorbeeld, komt nu niet veel, behalve in de weekends.

Dus doen POORT & Hannah al meer dan een jaar wat ze kunnen bij de wooncorporaties. REAGEREN OVERAL OP, BIDDEN & SMEKEN.... Hiermee trillen zij doelbewust de energiestroom naar verhuizing aan. De steeds weer teleurstellende werkelijkheid is dat de kansen bij wooncorporaties erg klein zijn. De huizenmarkt zit in Eindhoven ook qua huur op slot.

Maar vandaag daagt er weer een bleek zonnetje aan de verre horizon:
vanochtend is Ruud van de seniorenGGZ (als ik die toch niet had!) met mij naar het Hof van Strijp gegaan, een door hen aanbevolen uiterst vriendelijk seniorencomplex, waar je, als je t.z.t. moet, ook zorg kunt krijgen, maar waar alles erop gericht is dat je er zo lang mogelijk zelfstandig woont. Daar was een appartement op de begane grond in de aanbieding, een snoepje waar ik meteen verliefd op werd. Zou ik zó in willen.
De grond/bodem voelt helder (ligt in de driehoek Frederiklaan-Strijpsestraat-Trudoplein) oud en helder. Het gebouw is twee jaar oud. Het ligt in de buurt van zoon Roeland en zijn vrouw Magda. De rust van het complex is vriendelijk. Het appartement ligt begane grond, en toch is alles veilig afgesloten. Middagzon t/m avond. Nette keuken. Verrukkelijke indeling.………Alles betegeld tot aan plafond. Goedkoop seniorenrestaurant aanwezig voor als het koken eens niet lukt. Ook allerlei ouderenzorg indien nodig, alles in hetzelfde complex. Als ik daar zou kunnen komen, dan hoef ik tot aan m’n dood toe geen zorg meer te hebben. Zoiets is op mijn leeftijd (bijna 72) erg aantrekkelijk en belangrijk.
Ik word al gelukkig bij de gedachte alleen al….. Nu gaat GGZ uitrekenen of ik mezelf geen strop om de nek leg, want de huurprijs incl. parkeerruimte en service is €850,-. Dat is incl. vaste lasten heel m’n AOW. Ik ben oprecht bereid op een zoethoutje te bijten…..maar….heb na de laatste Dushi-reparatie nog maar €2000,- spaargeld. T leent me daar nog eens €2400 boven op. Ik denk echter dat de GGZ, financieel consulente (krijg zo het idee dat ik iedereen van senioren-GGZ nu wel aan het werk heb aan mijn nederig persoontje) naar het maandelijks terugkerende bedrag kijkt….en dat is ook wat zij móeten doen.
Voor de senioren-GGZ-mensen in Eindhoven heb ik werkelijk diepe bewondering. Zij steunen je als oudere, zonder één moment het respect te verliezen en zonder één moment jou je oud en aftands te laten voelen, integendeel.

Misschien gebeurt er een wonder. Tovert iets nog ergens een fondsje vandaan. Je weet nooit.

raadselachtig

2010-04-04T15:37:00.003+02:00

Veel gebeurde aan me, de laatste maanden, weken.
Onthutsend en raadselachtig: een soort sterven-aan.
Het gebeurde niet alleen aan mij, maar aan veel mensen die zich bewust openstellen voor de spirituele transit van deze jaren. Overdag kreeg ik mails van hen (en zij weer van mij); 's nachts ontmoetten we elkaar op andere manier. Niet gemakkelijk. Wel indringend. Vaak verwarrend. Verwarring is moeilijk: je weet dan niet waarheen. Toch -steeds- die innerlijke rust als stil oog in het centrum van stormachtige wervelingen: 'doorgang, dit is doorgang'.
Na wat aarzelende aanloopjes vandaag voor het eerst voluit: ik ontvang mijzelf opnieuw - wij ontvangen onszelf opnieuw.
Zacht van kleur, ijl van geur en zoet, vol van nieuwe liefde. Verwondering van pasen.

herrijs hernieuw

2010-03-27T14:21:00.002+01:00

Heel, heel lang geleden hield ik een feministische lezing voor Groningse studenten.
Omdat je in die tijd niet meetelde als je het niet in kaders van Marx' Das Kapital' kon zetten, had ik mij dat werk grondig eigen gemaakt. Eerlijk gezegd, met moeite: een groot stuk van m'n hart treurde erbij. Alleen wist ik toen nog niet, jong en overmoedig als ik was, wàt voor een stuk hart.
Maar die zaal kreeg ik plat.
Mijn naam reikte daardoor tot in Amsterdam, het hoogste wat je emancipatoir kon bereiken.

De treurnis in mijn hart maakte me toen behoorlijk burned out. Heel geschikt dus om dieper inzicht in te laten dalen.
Enkele weken nadien zwoer ik mezelf nooit meer iets te schrijven of uit te spreken bij een lezing wat niet eerst door m'n eigen levende beleving was gegaan. Nooit meer (marxistische of andere) ideologie, nooit meer theorie, alleen het geleefde.

Tot op de dag van vandaag.
Een moeizaam stel weken ligt achter de rug. Oude kaders, persoonlijke en kaders van dienstbaarheid, waren kennelijk aan vervanging toe. Persoonlijk de bodem van gewondheid bereikt. Maar dát is nog tot daan toe. Zoiets verandert je blikveld op jezelf. Zoiets is dan uiteindelijk eigenlijk een bevrijding.
Wezenlijker zijn de kaders van dienstbaarheid. omdat je je leven een bepaalde zingeving hebt gegeven. Dan ben je geneigd om die zingeving vast te houden. Ook als de tijdsgeest zo drastisch verandert, als nu, dit jaar, deze maand.
Eigenlijk dank je je recht van leven aan die zingeving, en dat zou niet moeten mogen. Want dan kijk je te weinig naar voor wie en wat je op jouw manier dienstbaar wilt zijn. Goddank kreeg ik prikkels van mensen rondom die me aanjoegen tot beter kijken, all rounder, letterlijk. En gaf ik dus een Poort-groep-project terug. Omdat dit stuk, dit laatste stuk van het oude, het eerste stuk van de transit naar het nieuwe, helemaal zelf-verantwoordelijk belopen 'moet' worden, door iedereen.

Wat ben ik dan nog?

Nu, na enkele behoorlijk ontledigende weken, zeg ik: 'een verwoorder'. iemand die taal kan geven aan wat collectief gebeurt, en die het daarmee misschien wellicht waarschijnlijk voor andere padgangers wat bevattelijker, herkenbaarder en inzichtelijker zou kunnen maken.

Ik herrijs, hernieuw mijn eed: alleen wat be-leefd wordt, niets meer, maar ook niets minder.

teleurgesteld

2010-03-24T14:24:00.003+01:00

Waw waw waw, een woning aangeboden gekregen! Woonkamer en 2 slaapkamers, alles begane grond. Seniorenwoning, dus dàt zit goed dacht ik.

Helaas pindakaas.
Blijkt deze seniorenwoning architectonisch prijsdier te wezen: stadsprijs Eindhoven gekregen wegens originaliteit. Origineel ìs het: schuin hoog oplopende plafonds (met ramen), zodat de muren tussen de 4 en 5 meter hoog zijn, twee maal zo hoog als bij een gewoon huis. Architectonisch heel apart.

Maar voor senioren? De naaste buur durft nooit de gordijnen af te halen of de ventilatie schoon te maken, want dan heb je een stellage nodig.

De overburen, waar ik zo maar mocht kijken vertrekken binnenkort vanwege de kouval! En de ongezelligheid, want vloeroppervlak en de hoogte staan niet in verhouding tot elkaar. Je meubels lijken op de bodem van een kokertje te staan. Boven je schilderijen heb je nog ééns zoveel kale muur omhoog. Alsof je in een moderne smalle hoge expositieruimte woont.
Mijn buik trok strak van beklemming, en bleef strak, terwijl ik meer dan 4 uur lang in het pandje en bij de buren doorbracht.
Bovendien: Dushi, mijn 45 km autootje, mag niet voor de deur, dit is ook al architectonisch bepaald.

Plus dat het samen met de vaste lasten €150,- duurder was dan wat Poort en ik nu hebben; m'n hele AOW......
Jammer jammer.

Jammer hoe architectonisch-verantwoord en doelgroep-waarvóór zo ver uiteen kunnen liggen qua praktisch gebruik.
Ik had hier waar ik nu zit, en waar de renovatieherrie losbarst, zo verschrikkelijk graag weg gewild. Naar de laatste huurwoning voor dit leven van me.

Tja, dat is toch goed uitkijken geblazen.....

eerlijk gezegd

2010-03-08T13:33:00.003+01:00

Dit is een tijd voor grote eenvoud en grote waarachtigheid.
Zo niet, dan sla je weg.
Ik moet heel veel dingen herzien. Juist in het Werk waar ik zo van hou, Poort-Werk.
De afgelopen weken heb ik diep nagedacht over De Groep. Ik wil daar namelijk met zo zuiver mogelijke liefde in staan. Zo mag het beslist geen behoefte van mij zijn. Ook mag er voor géén van ons een onbalans ontstaan tussen inkomende en resulterende energieën.
De zaterdag van 30 januari was van een grote bezieling. En zo kunnen er natuurlijk meer zaterdagen gebeuren. Geen enkel punt. Ieder van ons, ik ook, gaat dan opgeladen naar huis. Maar daar begint het pas.
Het is niet zo moeilijk om samen een bezielende, opladende zaterdag te creëren. Het is wel moeilijk om zelf, thuis, vanuit je eigen leven, recht in de roos te schieten wat betreft je eigen bijdrage aan dit leven anno 2010. Ik zie dit bij ieder van ons, en ook hoe zeer dit ons terugwerpt op wie je zelf bent, en op de manier waarop je jezelf, helemaal vanuit jezelf, verbindt aan dat wat er Is. Als ik eerlijk ben, dan moet ik erkennen dat een herhaald groepsgebeuren, juist door de manier waarop ik een en ander aanbied, en juist door onze gezamenlijke begeestering, daar eerder van weg voert dan heen leidt.
Meer dan vorig jaar (de tijd gaat snel!) zie ik in dat deze klemmende jaren menselijke dragers nodig hebben die vanuit het allerbinnenste van zichzelf, en niet beroesd of opgeladen door groepsgebeurens, geven wat ze te geven hebben. En dat allerbinnenste heeft stilte nodig, en kameraadschap waarbij de een de ander verstaat en teruggeeft wat er aan de hand is op dàt moment.
Het samen ligt in de kameraadschap van het verstaan.
Daarom leg ik het werk aan De Groep neer. Het zou onzorgvuldig wezen om het door te zetten; het zou zelfs ietwat misleidend wezen. Ieder heeft nu genoeg aan zichzelf, en aan wat we zelf al allemaal beleefd hebben en beleven.

Ik gebruikte het woord ‘kameraadschap’. Ik voel de Groeps-mensen namelijk als kameraden op een weg waarvan het doel nog ‘onderweg’ is, met andere woorden: waarvan we het doel niet kunnen omschrijven in de kaders die wij tot op vandaag toe kennen. Elke keer als ik een maandduiding schrijf, voel ik hoe het doel van deze klemmende jaren onze hoop en verwachtingen overstijgt. Hoe het ons tilt naar een bestaansniveau waarin wij nauwelijks durven geloven dat het haalbaar is. Dit nauwelijks durven geloven hangt samen met ons nauwelijks in onszelf durven te geloven, in wie wij werkelijk zijn. Ik heb de ervaring dat dit in tweegesprekken zonder franje mogelijk is, maar dat dit door groepsgebeurens nu eerder over-stemd wordt.
Daarom bied ik mijn kameraadschap aan: ik ben er voor ieder, telefonisch, mailsgewijs of in gesprek van aangezicht tot aangezicht. Ik blijf de maandduidingen versturen, want daarin wordt me elke keer weer een stùkje besef getoond van de actualiteit van wat zich op dát moment ontvouwt,- en velen van jullie geven me dan ook telkens terug hoezeer het dan op z’n plek valt, juist voor dat moment. Ik blijf ook Tijd-Schrift verzorgen.
Het zal echter stiller worden, zonder Groep. Stiller, intenser, en nog waarachtiger. Daarvoor vraag ik ieders blijvende steun aan Poort. Dit vraag ik dringend en expliciet. Ik vraag ook jullie kameraadschap van jullie uit, eveneens dringend en expliciet. Geen mens kan zonder Weefsel. Inspireer mij, en ik inspireer jullie, zo simpel ligt dat.

na Buitenhof, zondag 21-2.......

2010-02-21T14:57:00.006+01:00

Een ander altijd de schuld geven is het effect van christelijke traditie.
Namelijk:
God hoog boven in vrede-oord hemel, maar de immer-toch-wel-aan-aan-iets-schuldige-mens-op de werkvloer, da's misschien één generatie te doen, misschien vijf, maar geen tientallen tot nu.
Christelijke traditie kent dus weinig levensvreugde.
Waar geen levensvreugde vibreert, kan niet gespeeld worden.
Dus ook niet samen gespeeld. Al helemaal niet samengespééld.
Te weinig levensvreugde + te weinig notie van samenspelen = te zware last op schouders van 't leven.
Die wil eraf. Linksom of rechtsom.
Gevolg: de ander staat in de weg. Hoe dan ook.
De schuldige is altijd de ander.
In deze hoe dan ook christelijk-doordesemde contreien.
Geldt voor iedereen, 'gelovig' of niet: zit diep in onze collectieve genen......
Zwaar. Zwaar.
Zucht.

~~~~~~~~~~~~~~

beweging bewogen beweegt ('kom, en zie!')

2010-02-15T16:36:00.013+01:00

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
‘Het gaat kennelijk niet zo zonnig met je’, schreef N van het tijd-schrift S na het lezen van m’n laatste weblogs. Nou, dat had ze verkeerd. In het signaleren van het ‘allene’ in mensen zat/zit een enorme beweging een nog volstrekt onbekende kant uit.
Ik meen namelijk dat besef van ‘het allene’ een belangrijke ontwikkeling is in onszelf. Over het algemeen hebben we járen achter de rug van onderscheid, apartheid, afgescheidenheid, persoonlijke opgang en hoop op individuele verlichting. Plus, in grote delen van de wereld: één God, ver búiten en boven de mens. De Grote Grap is dat het Westen, dat deze wereld voor het laatste kwart ging domineren, deze God zo ver buiten zich verplaatste dat Hij (ja, het was een Hij) op een gegeven moment dood verklaard werd. We vernamen dan ook niks meer van Hem.

Onder andere hierdoor kwam een mens nogal los te staan van alles. Er was geen Opperwezen meer bij wie men verhaal kon halen, tot wie men om diepe vertroosting bidden kon in nood, of die jou beloonde voor elke goede daad of Daad.
Een andere oorzaak voor het losraken was het verdwijnen van de bloedbanden. Dicht bij de huid: het losraken van familiebanden, en de daarbij horende familienormen en -waarden,- verder van de huid: het migreren van hele delen van de aardebevolking naar heel andere streken dan die waarin men van oudsher was geworteld.
Een derde oorzaak: de verstedelijking. Bindingen met de natuur ontglipten ons. Nu zoeken we rust, stilte, liefde en lieflijkheid in haar, maar zo is ze in werkelijkheid niet. In werkelijkheid omvat ze het hele leven met vuur en water en dood en leven. Dat ervaren we niet meer, omdat we over het algemeen ‘de natuur’ opzoeken in haar meest getemde vorm. En dan nog! Echt erin leven is voor ons niet meer aan de orde.
Dit kun je lang verhullen. Maar bij een aantal mensen, onder wie ikzelf, kómen er nachten, en dus ook dagen, waarop het voelt als een nacht zonder sterren.

Dan is er alleen de adem.

Goddank dat er dan alleen nog maar de adem is. Want dat helpt je los te laten waar je je altijd op verlaten hebt, in deze cultuur, in deze jaren.

Tot voor kort waren wij namelijk geprogrammeerd op een heel kleine beweging: van het begin van een mensenleven naar het sterven, en dan moest dat leven ook ‘af’ zijn, en iets ‘opgebracht’ hebben, of tenminste ‘bij hebben gedragen áán’. Dit is effect-denken, tot in het hoogste spirituele toe!, en het heeft ons heel doelgericht gemaakt. Heel ‘succesvol’, als je het zo wilt noemen.
Het heeft ons zo gemaakt dat we best wel zoektochten wilden aangaan, mits er aan het einde ook maar gevonden werd. In de ban van de ring op voorwaarde dat we die ring uiteindelijk dan ook om onze vinger konden schuiven, zeggend: ‘kijk ‘s!’
Het was dus het resultaat dat de beweging lonend maakte, en dat de ontberingen draaglijk maakte.
Wat ik ontdekte, omdat ik erbíj bleef, in die nacht zonder sterren, wat ik ontdekte dank zij vragen van M uit Zwolle,
dank zij het op diepere lagen lezen van Dan Brown’s afgekraakte bestseller ‘Het Verloren Symbool’,
dank zij het mogen delen in het onbaatzuchtige bewegen in vriendinnen L in Fryslân en C in mijn Brabant,
dank zij het uitglijden in de sneeuw die maar niet ophield te vallen en te vallen, was de kracht in het bewegen zelf. In het zoeken zelf. In het op weg zijn zelf.

Oké, het is al oud, dat “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven”, maar je moet er wel rijp voor wezen om de energie erin te ervaren!
In deze jaren leven er, zag ik ineens in het donkerste van de sterloze nacht, dus vlak vóór de ochtendstonde, het zoekende bewegen van honderdduizenden mensen omdat zij de zoektocht ZIJN. Omdat hun leven niet alleen de grote zoektocht van deze mensheid nu op deze aarde weerspiegelt, maar omdat zo’n zoektocht niet bestaan kan zonder mensen die de zoektocht léven. Kun je van jezelf zeggen: ‘ik ben het bewegen van de zoektocht’, zonder te hopen op voleinding, op het resultaat, op het àffe?

Ik moet zeggen dat ik er zelf heel wat moeite mee heb gehad met voor mezelf te erkennen dat ik een stukje zoektocht van deze tijd representeer in mijn leven, zonder te rekenen op het Licht dat alles Bekronen zou, als een krans van goudglanzende laurierbladeren om mijn hoofd. Het is echter die hoop die je buiten deze roerige tijd zet. Het is juist die verwachting van effect (het door jou uitgevonden en ingekaderde effect) die alle vrijstromendheid barricadeert.

Saamhorigheid met je tijd betekent dat je erkent dat je een zoekende beweging in haar bent. Jij bent haar effect niet. Niemand van ons is al haar effect; daar is het nog veel te vroeg voor.

Het geeft mij alle recht van bestaan als ik mezelf erken als deel van de dappere zoektocht van deze mensheid-in-transit. Als deel van deze beweging. Het is juist doordat ik mezelf herken als noodzakelijke onderbeweging in haar woelige stroming dat ik de liefde kan opbrengen voor al die andere bewegers, die in wezen niet ‘ander’ zijn. Liefde voor hun beweging die ‘hun leven’ heet. Ik bèn mijn tijd. Zij ook. Daarin zijn wij, mensen en aarde, samen.

Het duurde lang bij mij voordat mij deze grond onder m’n bestaan, en onder het bestaan van heel veel bewustzijnszoekers zichtbaar werd. En wellicht vind jij die dit leest het niks. Kan. Mag.
Maar ik heb het gevoel dat, als de beweging gaat zien dat ze in beweging gezet is, de dingen die voor een transit nodig zijn wel eens heel snel kunnen gaan gebeuren.
Samengestelde beweging, weetunog?

alleen gelaten

2010-02-11T10:33:00.005+01:00

De gesprekken die ik eergisteren bij de apotheek afluisterde (zie vorige blog) laten me niet los.
Stuk voor stuk voelden deze mensen zich alleen gelaten. Aan hun lichaamshouding te zien had dit hun geen goed gedaan, integendeel. Gekrompen. En vanonder die kromming bozig.

Nu weet ik aan den lijve wat alleen gelaten worden is. Ik ken het vanuit mijn jeugd. Vanuit de meesten van mijn eigen kinderen. En recentelijk nog vanuit wie ik als liefste maatje beschouwde. Het doet iets vreselijks met je. Je hebt het misschien pas laat in de gaten, maar het zegt je: "jij bent mijn/de aandacht niet waard. Jij bent mijn liefde/genegenheid, vriendschap niet waard". Dit in volle hevigheid op je af laten komen, breekt je benen onder je weg.
Dat gebeurt onbewust. Je hebt het nooit goed in de gaten, tenzij een professionele of helderschouwende ander je er zo hard met je neus op drukt dat je ogen ervan gaan tranen.

Zoveel mensen, zo ontstellend veel mensen leven er nu in mijn stad, mijn land, mijn Europa, mijn wereld, die op deze manier alleen gelaten worden.

Omdat onze mondiaal-dominante Westerse cultuur het 'ieder voor God en God voor ons allen' fier in 't vaandel laat wapperen.

Omdat individualisme hoog ontwikkeld is.

Omdat we het ieder voor onszelf moeten leren uitzoeken.
Daar komt dan ook nog bij dat dezelfde Westerse cultuur, sterk beïnvloed door judaïsch christendom, ons nooit geleerd heeft de waardigheid in onszelf te zoeken. Integendeel! Deze twee zaken complementeren elkaar op gruwelijke wijze: het 'ieder voor zich' en het collectieve onwaardigheidsgevoel. Ze smoren een mens. Ze verstikken de vonk van god-zijn in een mens, die daarin toch al niet gelooft (en wie van ons gelooft daar werkelijk in?).

Veel wordt er geschreven over vormen van Kwaad, over groeperingen van Kwaad en Misleiding die de aanval op het Licht nu met zwaar geschut zouden hebben ingezet.
Ik vraag me af of we daar aandacht aan zouden moeten besteden. Moeten we niet veel dichter bij huis blijven? Moeten we niet durven ontdekken hoe alleen we gelaten zijn? Niet alleen die mensen in mijn apotheek, niet alleen mensen zoals u en ik, maar allen die hun onderbewuste geworteld hebben in deze cultuur, hoe dan ook?

Ook door God?

En natuurlijk zijn er dan gelovigen: 'wij zelf hebben God alleen gelaten....'

ik zelf denk dat we God nog niet gevonden hebben. in dat licht vind ik de laatste van Dan Brown ('Het verloren symbool') verschrikkelijk goed, eigenlijk zijn beste.

Maar goed; aleer een wond te dichten moet je hem wel zien. Dus:

Moeten we niet zoeken naar een collectieve 'warmte-therapie'?

En naar iets in ons onbewuste dat dit misschien over onszelf afroept? Een woord, een manier van doen? Een te flink willen zijn en te stoer willen overkomen soms?

Vóórdat een collectieve bozigheid onszelf destructief overspoelt en verwoest?

'ne mens z'n onvree

2010-02-09T19:39:00.004+01:00

Het was een getekende vrouw, ongeveer 60 schat ik, die met haar oude moeder, in de 80 schat ik, in de apoteek vol zwijgende wachtenden ineens het vuur van gesprek opende: "wacht ik hier al een half uur, werken ze maar met twee man aan de balie, zitten er vier ergens achter, je bent niks meer waard tegenwoordig...."
Bijval: "ja, en dan moet je nog betaald parkeren ook, voor de apoteek en de dokter, ze slaan overal geld uit..."
Nog meer, sloeg wel nergens op maar toch: "kom ik in aanmerking voor een seniorenflat in de Grijze Generaal, van Wooninc, hebben we een algemene rondleiding gehad met zo'n honderd mensen in nog helemaal onaffe flats, loten ze mij in, maar moet ik nou al tekenen voor die flat zelf klaar is, en heb ik die eigenste flat waarvoor ik moet tekenen nog geeneens gezien. Ze doen maar! Als ze hun centen maar binnen hebben..."
"In de mijne zijn ze aan het renoveren geslagen, en een pokkeherrie! En niks in te brengen, hè, helemaal niks".
"En die hoge lui, allemaal bonussen en ander groot geld, maar ìk niet van me psjoentje."
"Soms vliegt het me aan, dan word ik zo boos, ze walsen allemaal over 'ne gewone mens heen..."
Nummer 110. Ben ik.

Ik vlucht min of meer naar de balie.
Zou er in Eindhoven ook maar één fractielid van één partij zijn die het oor te luisteren legt bij 'ons soort mensen'? Hier in de apoteek bij voorbeeld?

Machteloosheid grijpt je na zoiets bij de strot. 'Ne mens is tòch maar 'ne mens', zeggen ze hier.
Alleen: niet zo berustend meer als in mijn jonge jaren, toen Eindhoven nog een door KVP regentesk geregeerde stad was. Men sputtert al.

En stemt rechts natuurlijk.

Of helemaal niet.

hoe een mens zich kan vergissen

2010-02-07T19:14:00.005+01:00

Hoopte ik vorige week nog op een lief seniorenwoninkje, is me vandaag duidelijk geworden dat dit helemaal mijn voorportaal niet is. Na grondig overleg met deskundige vriendin bleek al heel gauw dat het èn te donker is, èn in een verloederde buurt ligt (hetgeen ik hier al zeven jaar meemaak), en dat dit eigenlijk niet meer past bij mij.
Nee, dan Lichtstraat 366, 5611 XH Eindhoven. Bruisend, en zo netjes dat ik het eigenlijk niet kan geloven dat zoiets nog bestaat. Plus: dezelfde huur als ik nu betaal.
Ctrl-klik op: http://bit.ly/9s7ObQ .

Midden in de stad, bovenste (8e verdieping), kan binnendoor zò naar de bieb, en even verder: station! Ook naar het PSV-stadion trouwens.
Ideaal, ook volgens mijn vriendin-architecte.

Alleen: zo netjes als ik al lang niet meer gewend ben.......

versnellingsbak vertraagt

2010-02-01T18:56:00.004+01:00

Had ik het in die 10 jaar dat ik met mijn 45-km-autootje (Dushi!) reed, zo mooi voor elkaar: ik kon er, door goed te gassen, 62 mee (buiten de bebouwde kom natuurlijk, op buitenwegen). Heerlijk. Bij de stoplichten kon ik zelfs zonder gevaar vrachtwagens passeren.

Toen begaf eind vorig jaar mijn versnellingsbak het.
Kostte al mijn spaargeld. Nieuwe: €2500,00!!!!

Maar bijkomend nadeel: ik kan nu het gaspredaal intrappen tot ik bijna door de bodem ga, ze gaat niet harder dan 5o, krap.

Is nu met de sneeuw niet zo erg. Maar straks wel, als het lente wordt, als de kriebels beginnen onder het zonnetje dat weer schijnt....

*************************************

2010-01-29T10:56:00.005+01:00

afgelopen nacht had ik een wondermooie droom:

met een rode gieter begoot ik planten in een tuin; de planten en struiken stonden zodanig dat de paden ertussenin een doolhof vormden. Toen ik klaar was schoof mijn point of view naar boven: ik kon de hele doolhof met alle paadjes overzien. De rode gieter zette ik ernaast. Ik wist dat m'n maatje van weleer die rode gieter zou vinden, en, nadat ik weg gegaan was, de planten van de doolhof er verder mee zou begieten.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

the last stop before the top

2010-01-27T11:46:00.004+01:00

".... en dan," zei de maatschappelijk werker, "moet u er natuurlijk rekening mee houden dat de volgende woning waar u nu naar op zoek bent toch wel de laatste van uw leven zal worden...."
Ik weet het.
The last stop before the top.
En verhuizen is altijd vreselijk, of het voor de eerste of de laatste keer is.
Daarom ben ik juist zo naarstig op zoek naar iets wat bij mij en POORT past.
'Engelen....!'

drie profetieën

2010-01-25T18:45:00.004+01:00

Mijn hemel, wat een agressie. Om 3 uur zou het beginnen: 18 flats te huur voor mensen boven de 55 in een appartementengebouw dat komende lente opgeleverd wordt. Voor de vooraf-'bezichtiging' waren er een kleine 200 uitgenodigd (al geselecteerd op leeftijd, inkomen, en of je een andere woning achterliet). Bijeengedreven -anders kan ik het niet noemen- in een parkeergarage. Al bij het uitdelen van plattegronden ging het mis: er barstte een geworstel los dat je van oudere mensen niet zou verwachten. Plattegronden waren er genoeg. Geen reden om te worstelen en op elkaars tenen te trappelen? Of toch?

Drie jaar geleden zat ik op een terrasje in Turkije. De ober daar was, en is nóg, een nationaal beroemd koffiedikkijker. Hij gaf me drie toekomstbeelden: 'you have a lot of problems' (en òf ik die had!), er vloog een zwarte vogel met me mee, een vrouwelijke zwarte vogel die alleen weg zou gaan als ze naar het Licht ging (toen wist ik nog niet wat of wie; inmiddels heb ik deze vrouw vorig jaar stap voor stap naar het Licht gebracht, heel zwaar, heel zwaar), èn: ik zou een woonst krijgen aan een water.

Dat laatste, o droom.

Dróóm.

Al jaren sta ik overal in Eindhoven en omstreken (Nuenen, Veldhoven, en zo) ingeschreven voor een gelijkvloerse woning. Want de knieën doen pijn op die trappen van mij, en de rug heeft versleten wervels die na zo'n middagje als vandaag gewoonweg janken als een oude zaag. Daarom schreef ik mij overal in, reageer, ga overal op af, net zoals vanmiddag. Hoewel dat van vanmiddag beslist niet aan het water ligt, maar midden in de stad, zelfs zonder balkonnetje. En de tijd dringt: binnenkort beginnen ze in 'mijn' gebouw aan renovatie van muren en gangen, oorverdovend en zenuwslopend. De bevolking verloedert en wie weg kan vlucht.

Engelen. Mijn hoop is nu daarop gevestigd. Zij hielpen mij al eerder, op andere fronten....

twitter

2010-01-24T19:12:00.002+01:00

Laat ik het nou voor één keer met de paus eens zijn, en niet met onze knin:twitter is scherp!

Wat ik al twitterend al niet opspoorde, van de laagste politieke crime tot een het spirituele plafond van de zevendste hemel. En alles life.
Brengt de wereld weer een stuk nader, en de hemel stevig op de grond.
Mooi, zoiets.
Verbindend.

U hoort het op
http://twitter.com/hannahvbuuren

Moederbewustzijn hoger octaaf

2010-01-17T16:56:00.004+01:00

Toeval bestaat niet.

In september 2009 ging ik deep down. De persoonlijke oorzaak lag diep, bij mijn dochter-van-moederschap. Mijn ziel maakte daarvan gebruik voor háár daaraan verwante thema: vrouw: de nachten na de diep down bracht ik door in het collectieve onderbewuste, Atlantislaag, m.b.t. situaties van vrouwen die mannen uitzogen om te kunnen overleven. Ik ervoer de duistere kant van vrouwelijkheid. Als man overigens. Goddank verzorgde een moederlijke vriendin mij; anders had ik dit collectieve ervaren (niet schouwen, maar ervaren) niet aangekund.

Opkrabbelend in een totaal nieuw kader overkwam me na een maand een nacht waarin ik tot en met de vroege ochtenduurtjes gewezen werd op het belang van mijn studie van 30 jaar eerder te hervatten: Moederbewustzijn (matriarchaal bewustzijn waarin er geen scheiding is tussen ik en het andere,- men beleeft het andere, met name de natuur, maar men weet niet dat er een instantie in zichzelf is die het beleeft), verschillende stadia van ik-bewustzijn, en wat erop kan volgen (Jung, Neumann). Na verschillende ontwikkelingsstadia (gecastreerde zoon, soldaat, held enz.) kan ons ik, zo veronderstelt men, over de dualiteit heen springen en een alomvattend bewustzijn in zichzelf baren: men noemt dit allerwegen ‘de dualiteit overstijgen’, maar dit is een heel misleidende naam! Want overstijgen maakt zo’n hele ik-gang nodeloos, overbodig. Overstijgen ontkent daarmee ook het willen-leven, hier en nu. Overstijgen appelleert in wezen aan diepgewortelde levensangst, die bij de meesten van ons, zeker in deze jaren, op de loer ligt.
Ik noemde het daarom voorlopig maar ‘de dualiteit omvatten’; daarin ben je ik èn al.

Ik schreef er een POORT-Cahier over, omdat ik danig besefte dat ons westerse ik-bewustzijn dat zo naar eenheid en heelheid snakt, en daar ook aan toe is, daar alles mee te maken heeft. Schrijven is voor mij altijd een weg bewandelen die ik zelf daarna lopen moet in ervaring. In het Cahier werd ik ‘gedwongen’ de toestand van dualiteit omvatten een naam te geven: Moederbewustzijn op een hoger octaaf. Zoals een Moeder de zoon omvat, in en op haar schoot, omvat dit bewustzijn ons ik, en is tegelijk het Al Dat Is, de hele Materia, het hele Leven. Zo’n bewustzijn is nu mogelijk op het westerse pad. Ik zeg dit uit ervaring. Het vergt wel totale aanwezigheid ( de zoon, de presentie, de totale awareness, het 100 % van jezelf bewustzijn),- anders zakt je ik weg in het Moederbewustzijn lager (en voorbij) octaaf. Degradatie en verval van je ik.

Dit omvattende bewustzijn ‘Moederbewustzijn-hoger-octaaf’ noemen voelde voor mij als een soort ‘uit de kast komen’.
Het desbetreffende Cahier kwam klaar op kerstavond.

Tijdens de 24 dagen die volgden voerde mijn engel mij langs een heleboel boeken, variërend van werken over de vrouwelijke zijde van de natuur (elementalen, feeën, engelen, deva’s), boeken over Isis (en dan niet die flauwe boekjes over wat zich nu helaas vaak goddess movement noemt: bewegingen die matriarchaat en godinnen verheerlijken op eenzijdige flower-power-achtige manier en de duistere krachten van Haar niet (willen) zien), en over Hildegard von Bingen, die mysterieuze abdis in de Middeleeuwen die de Sophia herkende (en dus ook een deel van haar leven geëxcommuniceerd doorbracht), verwoordde, in miniaturen schilderde en in prachtige liederen klank gaf (ik kreeg ooit een prachtige cd daarvan van mijn dochter). Dat laatste in Miek Pot’s ‘Hildegards Godin,- de wilde en wijze vrouw in ons’. (Voor Miek Pot, zie http://www.miekpot.com/nl/contact.htm )Ik kreeg het twee weken geleden cadeau van iemand, en was er niet meer uit weg te slaan.
Dus kwam het van een ontmoeting vandaag.
En juist gisteren herlas ik wat vriendin M. een keertje voor mij had neergetekend en beschreven als de ‘estates of sisterhood’, een voorschouw van wat ik Moederbewustzijn-hoger-octaaf noem.

Tijdens de ontmoeting vertelde Miek me over de Madonna van Beauraing (waar mijn eigen moeder verering voor koesterde), een Madonna-verschijning uit 1932 in de armste mijnwerkers-streek van België, nooit helemaal door de kerk geautoriseerd natuurlijk, maar dat is niet erg, want het is natuurlijk geen Maria-Moeder-van-Jezus, maar een katholiek geïnterpreteerde verschijning van de Godin als heel krachtige Vrouw, met twee handen naast haar hart van vuur. Hoe kan het anders: uit de diepste mijnkrochten van ons aller onbewuste Herrijst Zij. (Zie voor de madonna van Beauraing: http://imagessaintes.canalblog.com/archives/2009/03/23/13100001.html ).
Miek vertelde ook over een plek onder Tilburg waar diezelfde energie heerst en waar een kapel staat met een beeld van O.L.Vrouwe van Beauraing, hetgeen een zeldzaamheid is, want de meeste Maria-kapellen in ons taalgebied voeren juist niet die ‘Madonna’, maar de gewone.

Ònder ons gesprek belde Catharina. Zij sprak op mijn antwoordapparaat de vindplaats van een blog in, http://www.richjn.blogspot.com/ , bevattend een doorgeving van de aartsengel Michael, die ik al eerder onder ogen had gehad, maar verwierp vanwege het gedoe in de tekst. Catharina bezwoer me te kijken naar wat er over vandaag, 17 januari, te lezen stond. En jéé, daar las ik het: “Thus from January 17 on We will merge in you (for those who are ready) and integrate on this Earth the triple radiation of the Holy Spirit, the Source and the ultraviolet radiation plus the Blue and the Golden Light radiations which will be updated by Melchizedek on January 17.
With the vibration from the Conclave and the 24 Elders, the double crown chakras [of the head and heart] will become one. This oneness is represented by the Divine Mary, the Creator of this universe by transforming the forces opposed to the Light so they no longer have an influence on you.” En even verder wordt een meditatieve lichaamshouding aanbevolen: je handen aan weerszijden van je hart: “place your hands on either side of your Heart, and thus leaving your hands free to enable the Fire of Love in you (NDR: your hands should be open with palms facing each other about 20 cm [8 inches] apart, fingers and thumbs pointing towards the sky, positioned in the area of the nipples - which is the center of the Soul and the Spirit)”. Verder in de tekst wordt het hart beschreven als van vuur, in dit stadium van mensheidsbewustzijn. Logisch, omdat het het samengaan van hart en hoofd, Moeder en Zoon inéén, Moederbewustzijn-hoger-octaaf verzinnebeeldt.
De ‘Madonna’ van Beauraing houdt haar handen aan weerszijden van haar hart van vuur precies zo. Maar het stenen beeld dat men van Haar maakte heeft de handen naast het hart van vuur uitgespreid naar de wereld.

Vroeger, toen ik nog feministe was van de generatie Joke Smit, kalkten wij op de muren: “Zij Komt”.
Vandaag weet ik dat Zij is gekomen, in ons, en Haar Woord is Vlees aan ‘t worden.

- de 1e illustratie is de Groene Sophia van Hildegard von Bingen, de 2e een schildersimpressie van wat de kinderen van Beauraing ervoeren, en de 3e het beeld daar in de Kerk-

COmmotie rond COnclusies COmmissie Davids

2010-01-12T21:09:00.006+01:00

Vanochtend, zoals velen, aan internet gekluisterd, of er al iets op stond uit het rapport van de commissie Davids.
10 over 10, ja hoor! Eerst twitter, toen meteen Volkskrant en daarop NRC. Het hele rapport, inclusief de conclusies. Zat, net als meneertje Pechtold, verbijsterd.

Goddank had ik de hele middag een praat-lunch met vriendin W., waardoor de boel wat kon bezinken.

Maar thuisgekomen voelde ik het toch weer wachten op al mijn trappetjes, en in alle hoeken van m'n werkkamer.
Nieuws gekeken, nòg een nieuws.

Waar gaat het om? Om blunderende premier? Om bloedruikende Femke? Of om bijna 500.000 doden, miljoenen ontheemde ontwortelden, een heel land in voort-durende chaos?
Of om onze godvergeten missioneringsdrang wat democratie betreft? (Welke democratie?) Waaraan we alle ~~Indianen~~ Irakezen mogen offeren?

Ik ging maar naast het wachtende rapport op de grond zitten.
Het werd heel stil.
Ik werd heel stil.
Voor mijn doen werd ik heel lang heel stil.
In die stilte voelde ik mijn ziel huilen.
Mijn ogen deden zo maar vanzelf mee.
Uiteindelijk huilde ik helemaal.
Mee.

By the way, terug op m'n bureaustoel maakte ik toen meteen maar een item voor de site:
Irak en co, op http://www.stichtingpoort.nl/

ik twitter!!!!!

2010-01-04T21:14:00.005+01:00

Het komt door mijn kids. Met kerst had ik ze thuis. En ze hadden het over twitter, hyves en linkedin. Mijn CMS blijkt totaal verouderd. Men twittert tegenwoordig. Minstens.

Dus ik nu ook:

http://twitter.com/hannahvbuuren

Wil je me volgen? Klik op bovenstaand adres.

Mag ik jou volgen? Idem dito, gelijk op!

Mijn 1e tweet staat er nu op.

Spannend.

Voel me jong en in.

Twieieieiet......................

Maar dat is nog niet alles! Ik heb zelfs een poll op de POORTsite gemaakt. Daar kunnen mensen vertellen wat ze verwachten van 2012, spiritueel gezien natuurlijk.

Hij staat als subhoofd onder 'januari 2010' op www.stichtingpoort.nl

Dat komt ervan als je als oudje niet naar buiten kunt vanwege sneeuw en gladdigheid....

12 nachten de grens over

2009-12-25T13:46:00.008+01:00

Hé, kijk nou toch! Precies op kerstavond: weer een nieuw verlichtingsmagazine gestart, zie ik op mijn mail. Zelfs verkrijgbaar in de kiosk. Blader blader: weer hetzelfde: persoonlijke happiness, persoonlijke spirituele voldoening en welbehagen, waw en mjam.

Is Dit de Bedoelde Mens?

Tijdens deze 12 heilige nachten voel ik me net een driekoninkje: op mijn kameel een ster volgend waar ik op hoop, en waarvan ik weet dat die bestaat, waar.....
Gaat het nog steeds om persoonlijke verlichting? Om oppoetsing van lijf, leden en mind? Tijdens de tweede helft van het afgelopen jaar ben ik nachten lang de diepe dalen van het collectieve door ‘mogen’ wandelen. Wat ik daar aan collectief-menselijke gewondheid aantrof, tart elke beschrijving, is te snerpend voor welk woord dan ook. Werkelijk, deze mensheid is gestoeld op verdriet, gewikkeld in onvermogen, verkrampt aan zielepijnen, en massa’s mensen op deze wereld acteren die nog steeds uit, gedwongen door hun omstandigheden, gewrongen in herhaling, en toch....

Wat ik aan die barre tochten overhield, behalve herinneringsbeelden die op mijn netvlies gebrand blìjven staan, is mededogen. Mededogen met òns. Deze mensheid toch, acherm. Wij als mensen toch, acherm.

Ik zoek de ster.....ik trek uit voor die ster....Ik weet het zeker: nu is de tijd gekomen om te leren onze mensenarmen uit te slaan, energetisch de mogelijkheden aan te spreken die we óók hebben naast die vrome eigen verlichting die ons ieder een eigen hemeltje moet opleveren: ik noem maar iets: met een kleine groep energetisch aanwezig staan, een uur lang, op een plein in Jerusalem, ergens tussen de Gouden-Koepel-Moskee en de Olijfberg, alleen aanwezig staan, en alleen energetisch. Wel eens geprobeerd?

Je hoeft er Nederland niet voor uit. Samenkomen in stilte en dan de aanwezigheid die je als mens hèbt, samenvoegen en verplaatsen naar daar. Zonder iets te willen. Zonder partijdigheid. Gewoon samen aanwezig zijn als een stel Goddelijke Mensen bijeen. Energetische getuigen van hoop, van weten, van toekomst. Hetzelfde kan in de sloppenwijken van Venezuela-stad, of van Johannesburg. Of in het bejaardentehuis waar Alzheimermensen huilen om kerstliedjes die hun raken maar die ze niet meer kunnen plaatsen.Denk niet dat dit gemakkelijk is. Ik zeg je uit ervaring: lijfelijk erheen gaan en een kristal daar begraven is gemakkelijker. Energetisch aanwezig blijven op een plaats van pijn kost kruim, en doet (nog) onbehoorlijk pijn.

Wij hebben niet alleen zintuigen en potenties voor onszelf. Wij zijn liefdeswezens. Wij dragen ook onontdekte mogelijkheden in ons waarmee we het leven voor anderen sferisch draaglijker kunnen maken. Waarmee we diepgewonde plekken zonder enige poespas kunnen helen. Aanwezigheid is een bijzonder ding. Aanwezig-zijn is niet gekoppeld aan je lichaam, en zelfs niet aan dit leven van jou. Je kunt met enige oefening overal aanwezig zijn, alleen of met een groep. Helend. Oplichtend.

Een mensenleven alleen voor jezelf is zo nauw. Een mensenleven waarin je een en ander voor anderen betekent is al een stuk wijder. Maar we kunnen nog wijder, heb ik afgelopen jaar geleerd. Tot nu toe werkten we en leden we voor onszelf. Om in een hemel te komen, welke dan ook. En dachten we dat we geen pijn meer hoefden te voelen als we zelf maar verlicht waren.

Het werd zelfs een soort graadmeter: ‘gossie, heb jij nog steeds zo’n last van die heup? Ben je toch nog niet goed bezig, denk ik...’

Wat ik ingezien heb, is dat mensen, ook ik, eerst werken aan zichzelf, heel goed.

Dan aan anderen, ik ook, en ook dat ging niet altijd van een pijnloos dakje, maar het is toch ook heel goed.

Maar dan krijg je mensen die opengebroken worden richting collectief. Heb ik daar in de vorige maanden ietwat gesluierd over geschreven, vandaag is de dag dat die behoedzaamheid weg kan:

er ligt aan de grond van ons menszijn niet alleen een persoonlijk karma, goed en slecht, maar ook een collectieve historie van goede wil, extase, machteloosheid, pijn en heel veel onnoemelijk verdriet.

Wie kan dat aangaan? Wie heelt dat?

Geen enkele wereld onder de sterren kan verlicht raken als de mensen van zo’n wereld alleen aan eigen zielenheil denken. Dat is een schending van de natuur. In wezen zijn wij, op een klein stukje na, één grote ziel. Daar hebben we als mens ook een bedrading voor, mogelijkheden voor. De Groten van de Aarde wisten dat, en stelden zich ter beschikking, stelden hun aanwezigheid ter beschikking. Zij omvatten, ieder op eigen wijze, de dualiteit tussen ik en het/de andere.

Zij leefden voor een deel een heel stuk collectief, door hun daarin-aanwezig-willen-zijn. Zij hoorden de roep.

Nu horen velen de roep, en wij zijn geen Groten, maar wel te groot geworden voor slechts persoonlijk toe te passen heil.

Mensen zoals u en ik zoeken in deze twaalf heilige nachten de ster die zich niet alleen boven hun eigen huisje beweegt. Luisteren naar een toon in de nacht, zomaar.

Duizenden engelen, ik spreek uit ervaring, leren deze mensen om hun tentakels wijder uit te spreiden, hun energetische mogelijkheden in te zetten bij pijn- en brandhaarden in deze wereld. Om zonder zelf iets te willen en zonder zelf te bedenken wat goed zou zijn hun pure aanwezigheid ter beschikking te stellen daar waar die aanwezigheid nodig is. Ja, je kunt die verplaatsen. Ja, met een groepje dat dit kan kun je een lamp zijn in de afgronden van duisternis in de Overziel van onze mensheid.

Ja, het kost je kruim, zoiets. Je wordt er moe van en je krijgt pijn. So what?

Waar blijft het magazine, waar blijven de workshops die mensen aanreiken hoe we onze draden met anderen kunnen hanteren, ten bate van anderen, ten bate van wat liefde in de wereld?
Zie je die ster? Hoor je die roeptoon?

de Heren van de Kamer

2009-12-19T12:31:00.004+01:00

In de Kamerkrant van de Kamer van Koophandel, december 2009, pagina 23 staat een informatief artikel onder de titel "geen BTW bij levering diensten binnen EU".
Op de illustratie bij het artikel (zie boven) staat een dame die, 'dubieuze diensten' levert aan afnemers aan de andere kant van de grens.

De KvK daarover aangesproken, reageert bij monde van Jan Portegijs, Projectmanager, Verkoop & Marketing - Uitgeverij, T 0348 426 275, E jan.portegijs@kvk.nl:
"Uw interpretatie van de tekening is juist, de dame biedt inderdaad haar diensten aan over de grens. Dat houdt verband met het artikel dat gaat over een andere manier van BTW-verrekening bij het verrichten van diensten in het buitenland. De diensten zijn dubieus, maar dat is ook de grap van de tekening."
De KvK ziet geen reden om het recht te trekken.

Als het ten koste van een heer was gegaan, hadden ze zoiets niet eens zo geplaatst!

~~~~~~~~~~

10 december: dag v/d Rechten van de Mens

2009-12-10T11:25:00.004+01:00

Ik maak scherp onderscheid tussen Joden en Israëli's.

Ik gebruik het woord 'zionisten' liever nooit, omdat dit een negatieve bijklank heeft.

'Israëli's' klinkt neutraler, en het woord Joden heeft iets liefkozends voor mij, wellicht doordat ik Joden onder mijn vriendinnen tel, en hun cultuur ervaar als respectvol, spiritueel, en zeer genuanceerd. Bovendien heb ik de oorlog meegemaakt, en het nooit eindigende verdriet mee ervaren met families die lang niet al hun geliefden zagen terugkomen uit de vernietigingskampen.

Naar Israëli's toe voel ik me onzeker.

Ik kàn gewoonweg niet begrijpen hoe het zegevierende Westen, inclusief USA en USSR, zomaar een stuk land aan de bocht van de Middellandse Zee hebben onteigend aan wie daar woonden, en het aan -toen nog- Joden hebben gegeven om erop te wonen. Dit ervaar ik als een grove fout van ons, Westen. Dit had nooit mogen gebeuren.

Het was ons land niet, hoewel het een Engelse kolonie was, zo ongeveer.

Ik kan ook heel goed begrijpen dat veel Joden uit de diaspora daar wilden gaan wonen. Daardoor werden zij Isrëli's. Er kwamen ook christenen daarheen overigens.

Ik begrijp ook dat ontwortelde Palestijnen nog steeds rouwen, hóezeer ze ook met ontwikkelingshulp (ja zeker!) worden gesteund in hun benarde toestand van verdreven-zijn.

Maar de rest begrijp ik niet.

Ik begrijp de muur dwars door Palestijnse landerijen niet. Ik begrijp het bouwbeleid in de illegale nederzettingen niet. Ik begrijp de internationale politieke houding niet die Israël altijd de hand boven het hoofd houdt. Ik begrijp onze minsiter Verhagen niet. Ik begrijp de schandalige scheldpartijen niet van Joden hier te lande jegens het boek van Dries van Agt: 'Een schreeuw om recht'.

Of eigenlijk: ik begrijp die misschien wel maar durf die niet te begrijpen, want internationaal zal er wel geld achter zitten, veel geld, en schuldgevoel. En nationaal?

Vandaag is het de dag van de Rechten van elke Mens. Vandaag is er door mensen als Hedy d'Ancona, Hans van Mielro, Dries van Agt, een stichting opgezet: The Rights Forum.

Zij vallen Israël niet aan, zij schelden niet.

Zij leggen enkel de vinger op zaken die gewoonweg niet kunnen. Geen land zou ermee weg komen als het muren bouwde dwars door andermans landerijen. Ik noem maar wat.

In het Israëlisch-Palestijnse conflict wordt het internationaal recht met voeten getreden. Het zijn vooral de Palestijnen die daarvan de dupe worden. Door de machtsongelijkheid in het conflict kunnen zij hun rechten niet zelf beschermen. Het is de internationale gemeenschap die dat zal moeten doen. De internationale gemeenschap beschikt over voldoende middelen om alle partijen te dwingen het internationaal recht te respecteren. Maar het ontbreekt aan politieke wil om die middelen effectief in te zetten. Daardoor kan het conflict steeds verder escaleren. Ook de Nederlandse regering neemt haar verantwoordelijk niet. Dat moet anders.

Bijgestaan door een Raad van Advies met prominenten uit politiek en wetenschap spant The Rights Forum zich in voor een Midden-Oosten beleid dat op het internationaal recht gebaseerd is. Niet alleen in woord, maar ook in daad.
Iedereen voelt hoe'n brandhaard Jerusalem en omstreken is. Iedereen weet van binnen dat, als er daar een oorlog ontbrandt, de hele wereld zal lijden.

En als spiritueel mens weet ik dan ook nog dat zo'n Heilige Plek niet langer vergiftigd mag worden zoals nu al ruim zestig jaar aan de gang is. Desacralisering heet dit. Het roept demonen op. Het riep al demonen op.

Mijn hele hart wenst The Rights Forum toe dat zij slaagt in haar tactvolle en tegelijk oprechte (verbazingwekkende combinatie!) opzet.

té erg

2009-12-08T16:59:00.009+01:00

~~~
'Dushi' ('schatje') heet mijn 45 kilometer autootje. Ze vervoert me naar de super, naar de groenteman, en soms zelfs helemaal naar Oosterhout of Tilburg. Ze is 10 jaar oud, en we zijn aan elkaar verknocht. Zonder haar kom ik letterlijk nergens...........

Gisteren reed ik om half zes naar het centrum, de bieb. Ik had een heel akelig voorgevoel, alsof ik een ongeluk zou krijgen. Dus, en ook omdat het al donker was, reed ik heel voorzichtig.

Op de terugweg moest ik onder de spoortunnel door. Ineens voelde ik een schok, en mijn kleine autootje begon te gieren als een straaljager hier op het vliegveld. Het stond bijna stil, goddank reed de auto achter mij met afstand.

Nu kroop Dushi enkel nog vooruit. Ik bad alle engelen van de hemel om me te helpen om thuis te komen. Achter mij, naast mij, allemaal auto's die me vervloekten om mijn traagheid, luid toeterend, middelvingers opstekend, maar kon ìk er iets aan doen?

Vier kilometer ruim, tot thuis. Met al die koplampen en toeters achter en naast mij.

Vandaag de diagnose: de versnellingsbak is stuk. Er moet iets in terecht gekomen zijn, wat hem kapot draaide. Of misschien een gevolg van afgelopen zomer, toen ik terugrijdend van Oosterhout, met oververhitte motor stond, een ongemerkte beschadiging toch. Misschien iets van mijn voorbumper die al eerder kapot was, maar die de garage en ik met lijm en zwart plastic plakband in fatsoen hielden. Misschien iets van de weg zelf. De reparatie: nieuwe versnellingsbak en nieuw voorbumpertje meteen ook, plus de arbeidskosten natuurlijk, kosten mijn totaal aan spaargeld: €2500,-. En ik spaarde juist voor een korte vakantie komend voorjaar, naar Barcelona. Nu is echter alles op.

Het gaat niet om autootje als bezit, zoals een buurvrouw terecht adviseerde, het gaat om mobiliteit en vrijheid. Zonder Dushi kom ik letterlijk en figuurlijk nergens.

En nu maar hopen dat tv en wasmachine e.d. het nog minstens een jaartje houden......

Maar het ongewone is dat ik er zó rustig onder ben, zo rustig van 'ja, zo ligt het nu'. Zouden dat de engelen zijn die ik tot en met de 11e hier binnen heb (zie volgend blog)?????

~~~~

engelen op bestelling.....................

2009-12-02T09:46:00.003+01:00

Zo eenvoudig, engelen zijn natuurlijk overal, maar het is wel heerlijk als ze speciaal jou wat extra aandacht geven.

Een anderhalve maand geleden kwam een lieve vriendin met zo'n plan: zij had namelijk engelen toegestuurd gekregen en die 'moesten' worden doorgestuurd.

Het gaat zo:

iemand krijgt 5 dagen engelen op bezoek. Van te voren zet je klaar: witte bloem(en), witte kaars, appel en een enveloppe met je grootste wens. Om half elf 's avonds doe je even je voordeur open om de engelen die iemand naar jou heeft gestuurd, binnen te laten en te verwelkomen.

Je vindt dit misschien raar, maar het in de stof uitvoeren van een beweging en een daad laat energie stromen.

Je mag ze 5 dagen 'houden', de engelen. In die dagen zoek je mensen die ze na jou willen hebben. Na vijf dagen doe je je voordeur weer open en dank je ze en stuur je ze weer door naar volgenden. Je eet die appel dan op.

Vijf dagen doen ze dan over hun gevleugelde reis (ik veronderstel dat ze dan ook even naar huis gaan en even met eigen hemels broodje in eigen stoeltje uitrusten), dus na vijf dagen komen ze aan bij de volgende.

Gisterenavond heeft lieve vriendin C ze naar mij gestuurd. Ik had ze al twee maal, maar wilde ze graag nog één keer bij mij op bezoek. Want de eerste keer dat ik ze 'had', ervoer ik hen zo liefdevol en behulpzaam dat ik met hun hulp een ruim zeven uur durende reis naar Manuela kon maken in hondenweer, terwijl ik zelfs nu nog lijfelijk niet op kracht ben.

De 2e keer deed mijn wasmachine het niet, maar na een uurtje gesprek met mijn engelen weer wel, en hij doet het nog steeds. Bovendien leerde ik wat liever te zijn voor mezelf.

Daarom wil ik ze zo graag voor de 3e keer, en heus, ik stop er daarna mee, want natuurlijk is dit wel heel hebberig.

Deze derde keer hoeven ze niets voor mij te doen. Ze mogen me wel leren nóg liever voor mezelf te wezen, want al die strengheid jegens mezelf ben ik nog niet helemaal kwijt. Maar het hóeft niet. Ik zal hèn koesteren~!

Op 6 december komen ze dus weer. Misschien komen ze Sinterklaas nog wel tegen op hun tocht naar hier. Die man kan dan ook nog wel wat koester en oppep gebruiken.

Ik verheug me nu al. Ja, ik geloof. Ik wéét zelfs. Het worden weer vijf mooie dagen.

Als jij ze ook wilt op de 16e, mail me dan maar even vóór de 11e. Want dan stuur ik ze zelf, met weemoed, weer op pad....................

Eindhoven, leading in technology.................

2009-11-23T15:41:00.005+01:00

Mijn tandarts en ik zijn het er vandaag gloeiend over eens.............
Het regende vandaag. Niet zomaar, maar hóós. En ik had een afspraak bij mijn aardige tandarts. In een ander deel van Eindhoven, hemelsbreed vijf kilometer. Op de heenweg door metersbrede en decimetersdiepe plassen, want de riolen lopen bij regen vol, dus bij hoos over.

Mijn Dushi kan daar niet zo goed tegen: het water dat dan de motor raakt, koelt die te veel af, en ze vertraagt daardoor haar moeizame gang.

Overal brandweerauto's die riolen trachtten te deblokkeren. Dat doen ze door putdeksrels te lichten en water op te spuiten. De laatste straat, de Tongelresestraat waarin mijn geliefde tandarts woont, is berucht. Daar stond dus ook zo'n spuiterd.

Maar daar is het tevens (al járen lang) zo'n ellende, dat mijn Dushi tot aan de portierdeuren in water wegzonk. En wat doen die oranje mannetjes met spuiterd dan? Ze spuiten hun water niet in het Kanaal dat er langszij loopt, maar óp de auto's. Dushi dus van onderen en boven belaagd.

De auto voor me schoof er scheef van. Ik probeerde bij te sturen, maar de Tongelresestraat is smal. Toch schoot een andere personenauto ons gevaarlijk dichtbij voorbij. Zo'n adrenalinebeladen jongeling natuurlijk.

Hijgend arriveerden Dushi en ik bij mijn t.a.

Hij wíst het al!

Altijd hetzelfde volgens hem en al jaren. 'Eindhoven, leading in technology....'

Nu gerechtvaarigd in mijn ongenoegen, gooide ik het NS-station er ook maar eens tegenaan (een patiënt had afgebeld wegens de hoos, dus hadden we ruim de tijd). Als je daar van de perrons naar beneden, straatniveau dus, wilt, is er géén roltrap en zelfs niet eens een lift. Moeders en vaders) met kinderwagens, ouderen met zware koffers, die moeten zich gewoon naar beneden werpen via de trappen, en regelmatig zie je dan ook akelige dingen die ik nu maar even niet beschrijf.

Mijn tandarts, altijd met de auto: 'nee....?!!!'

Ik, meestal OV: 'ja, echt!'

'Eindhoven, leading in technology....

''Hebt u de gemeenteraadsleden en wethouder ook al diverse keren hierop beleefdelijk doch dringend op attent gemaakt?''

-Ja! U ook?-

"Vijf keer al. Hielp het?''

-Kreeg niet eens antwoord. Maar het schrijft wel lekker van je af......'-

Eindhoven, leading in technology, we hebben, al borend en gevuld wordend, Eindhoven die medaille voor tien jaar afgenomen.

Is die stad nou helemáál..........................

tweezaam meerzaam

2009-11-19T18:58:00.004+01:00

Gisteren voor het eerst iets ervaren van wat ik 'ergens' wist dat het kon bestaan, en waar ik mijn leven lang naar zocht.
Ik haalde een astrologisch consult bij Manuela van der Knaap.
Op zich, zoals we dat nog steeds gewend zijn, is een consult iets vrijblijvends. Maar ik had me er altijd over verwonderd over hoe de Groten die ik ken tegelijk èn onderricht/consult konden geven èn tegelijk met hun woorden konden helen. Ik zelf ben heel goed in onderricht, en als mensen er zelf iets mee doen, dan heelt het ook wel, maar ik ben geen healer. En ik zou, zoals zovelen onder ons vermoed ik, graag allebei tegelijk willen zijn. Het móet mogelijk zijn, hield ik mezelf al deze jaren voor.

Het waaide gisteren enorm. Ik moest me vastklampen aan het paaltje van de bushalte in Lisse waar ik per OV heen was gereisd (drie en een half uur heen en hetzelfde terug, per OV, dus ik had er al iets voor over). Op Manuela's behandelzolder floot en gierde het abnormaal. Een schitterende entoerage voor wat er gebeurde.
Zij liet me m'n leven zien. Hoe 'de sterren' voor alles in mijn leven gezorgd hadden dat het ook gebeurde. Niets bleek voor niets te zijn geweest, zelfs mijn diepe dal van twee maanden terug niet. O opluchting, o lichtheid. Dat alleen al heelt. Omdat het je verzoent. Begrip verzoent.
Ze liet ook zien wat me nog te wachten staat. Zij laat echter niet alleen zíen, ze gaat ook met je in wisselwerking. Het is voor haar geen van te voren gesneden koek. Ook haarzelf brengt het rijkere inzichten.

Ons op en neer in het gesprek zette iets in werking wat ik alleen maar kan omschrijven met de oude woorden: "waar twee of meer in Mijn naam samen zijn, ben ik (God, Jezus, de Bron) in hun midden." Het zette in ieder geval mij op een zodanige frequentie dat ik gereorganiseerd, gerenoveerd werd in de richting van mijn ziele-blauwdruk.

Dát is voor mij healing: een reorganisatie/renovatie van je psychische en fysieke componenten, zó dat je (weer) feilloos leeft volgens je blauwdruk. Niet eerder heb ik dit meegemaakt met iemand die ook en tegelijk via woorden inzicht geeft en uitlegt. Woord en energie die feilloos helend in elkaar overgaan,- nee, ik vermoedde dat het kon, maar sinds gisteren ervoer ik het voor het eerst aan den lijve. Manuela van der Knaap (http://www.inzichten.com/) kan dat. Doet dat.

Zij en haar ziel en haar Wezen zijn tijdens zo'n consult één. En degene die consult vraagt zou zo wijs moeten zijn om dit zelf ook zo te doen; althans zo had ik me ook naar haar toe opgesteld. Haar 'organiserende' Wezensenergie roept een veld op waarbij in jou je energieën en stromingen hun natuurlijke plaats (terug) krijgen. Hun natuurlijke plaats in verbinding met deze planeet waarop jij hebt gekozen te incarneren.

Nergens duwt zij. Nergens suggereert zij. Nergens manipuleert zij.

Honderd procent respect, en dit ook nog eens honderd procent vanzelfsprekend.

Dus de 'reorganisatie' gaat niet volgens haar wil, of volgens wat zij denkt. Intetendeel, het komt meermaals voor tijdens zo'n samenzijn, dat zij voor-onderstellingen laat vallen of herroept. Het ontvouwt zich enkel volgens de dynamiek en de kleur en de richting van jouw eigen blauwdruk.

Dit is nieuw. Dit is Aquarius zoals ik me het had voorgesteld. Dit maakt namelijk gebruik van gezámenlijke energie, in tegenstelling tot al die channelaars die jij alleen maar eerbiedig en binnen voorgeschreven kaders mag aanhoren.
Aquarius echter maakt een einde aan uitgesproken individualisme, separatisme, strakke rolverdelingen waarin de ene de leraar is en de andere de toehoorder. Bij Aquarius komt het groepsgebeuren aan bod, waaraan iedereen die meedoet een bewuste bijdrage levert. Wat een verrukking.

Bovendien speelt in Aquarius het Wezen de hoofdrol. Als mensen in Aquarius bewust op dit niveau bezig zijn, dan communiceren hun Wezens, hun zielsbrandpunten, en de persoonlijkheid is dan het gereedschap.

Aan mijn dromen vooraf en nadien, en aan mijn psyche en lichaam dat het de laatste weken zwaar te verduren had, merk ik nu al hoe veelvoudig het uitwerkt.
Het bestaat! Voor mij is het Nieuwe Tijdperk van de Duif, duif als symbool voor de androgyne communicator, nu echt begonnen.

Ik ben zo blij.

wie is de Anti-Christ?

2009-11-01T13:47:00.006+01:00

Is de 'Antichrist' een vrouwenhatende film, zoals ze zeggen?
Ik, maar wie ben ik, in ieder geval vrouw, vind het de mooiste film die ik in 25 jaar gezien heb. Ik vind zelf, maar wie......, dat elke vrouw deze film zou moeten zien, en beseffen wat voor diepe krachten er kunnen spelen in haar ziel.

De film begint met een poëtische proloog: een man en vrouw tijdens een extatische vrijpartij, terwijl hun zoontje uit zijn bedje klimt en even een blik op hen werpt. Dan draait het jongetje zich om, want het sneeuwt, zijn raam staat open. Er staan drie beeldjes voor: 'Pain', 'Grief'en 'Despair'. De sneeuw die maar valt en valt beroest het jongetje, brengt het in trance zodat het op de vensterbank klimt, zonder erg de beeldjes omschopt, en omhoog valt in de sneeuw zoals wij allemaal wel eens omhooggevallen zijn in het gewarrel van sneeuw. Hij zet een stapje vooruit, en valt te pletter op de straatstenen, gestorven in extase om dit natuurfenomeen.

In drie delen, pain, grief, en despair, ontrolt zich nu de fim zelf.
De moeder (Charlotte Gainsbourg) maakt zich zware verwijten, raakt in een diepe depressie en wordt verpleegd in een instelling. Haar echtgenoot (Willem Dafoe), zelf psychotherapeut, is het oneens met de daar toegepaste behandeling en de zware medicijnen. Zij besluiten de behandeling zelf thuis voort te zetten. Om haar onbestemde angsten optimaal te kunnen bestrijden, zonderen zij zich af in hun vakantieverblijf: hun boomhut ‘Eden', onbereikbaar ver weg in onmetelijke bossen. Prachtige audiovisiobeelden van het immense leven in varens, in een boom, in een grashalm, de natuur intens en overweldigend.

Eerder dat jaar heeft zij 'Eden' haar proefschrift willen voltooien over 'mysoginie' = vrouwenhaat, vrouwenmishandeling, bv door heksenmartelingen. Maar dat lukt haar in 'Eden' niet, want de natuur raakte haar dieper dan haar rationele proefschrift.
In 'Eden'- de naam verwijst onmiskenbaar naar het Eerste Paradijs - maakt hij op een koel analyserende en professionele wijze haar angsten verder los, waarbij hij er zelf maar langzaam achter komt, dat de mysoginie niet meer alleen het objectieve onderwerp voor haar proefschrift was, maar dat zij dat onderwerp subjectief in zichzelf internaliseerde . Zij ìs de vrouw die het vrouwelijke haat zelf geworden. Prachtige beelden van oude manuscripten op de afgesloten zolder van haar materiaal: heksenverbrandingen, vrouwenmarteling.

De natuur, heeft zij dan beneden uitgeschreeuwd, is de Kerk van Satan.

In die natuur wordt hij 3 maal (!) geconfronteerd: met een ree die een halfgeboren reekalf aan haar vagina meesleept als hij haar laat schrikken, door een vos die 'chaos chaos' krijst, als hij haar met jongen wil pakken, en later met een vogel waar hij de jongen van doodslaat.
Het drievoudige beeld is duidelijk: als een vrouw/vrouwtjesdier in haar jong geschonden wordt, roept dat basale krachten in haar op, vergelijkbaar met de meest dreigende aspecten in de natuur. Telkens bij deze drie 'waarschuwingsbeelden' steekt er onverklaarbaar en uit het niets een harde wind op, als een soort natuur-lijk uitroepteken. Daar kan geen ratio, geen man tegenop.

Ten einde raad stelt hij een omgekeerd rollenspel voor: zij zal de mannelijke ratio spelen, en hij de dreigende natuur.Dan komt hij erachter dat zij, tijdens haar Edenzomer, hun zoontje z'n schoentjes altijd verkeerd om heeft aangedaan: linkerschoentje aan rechtervoet, en omgekeerd. Voor wie vertrouwd is met de symboliek van links en rechts een signaal te meer. De hele film door wil zij met hem de liefde bedrijven; zij put hem op dat punt nogal uit. Ook nu wil ze dat, maar als hij stijf is, slaat zij zijn penis met een steen tot er bloed uit sijpelt. Hij raakt bewusteloos van de pijn. Daar maakt zij gebruik van door een molensteen (! en denk ook aan Sisyphus) door zijn knie te schroeven. De schroefsleutel (!) gooit zij weg. Als hij bijkomt, kan hij alleen maar bewegen, als hij dat been met steen optilt en met zich meesleurt. Nu pas onderkent hij het afgrijselijke geheel van haar losgeslagen vrouwen-destructiviteit.

In de mist rondom 'Eden' tracht hij te ontkomen, verschuilt zich in een grot (weer zo'n vrouwelijk symbool) ònder het wortelstelsel van een boom. Zij vindt hem, sleurt hem terug naar 'Eden'. Daar, naast elkaar liggend, snikt zij in een kort ogenblik van bezinning om wat ze gedaan heeft. Dan pakt zij een schaar, en knipt haar clitoris af. Hij weet de schroefsleutel te vinden, en kan de steen verwijderen, en dus overeind komen. Zij dwingt hem nogmaals tot paring, en onder die paring knijpt hij haar de keel dicht. Haar lichaam verbrandt hij achter de boomhut.
Geschokt, verminkt, sleurt hij zich naar de bewoonde wereld. Midden in het woud waar geen einde aan komt (!) wachten hem de drie dieren op, zonder jong ditmaal, in een licht dat je vredig zou kunnen noemen: de ree, de vrouwtjesvos, de moedervogel, ze kijken hem alle drie angstloos aan. Hij ziet ze, met ogen die wetend zijn geworden. Met lichtgeworden ogen. Hij begrijpt.
Bijna aan het eind daalt hij een boshelling af, en blijft ineens staan: duizenden heel-klein-gefilmde vrouwen, allemaal in zwart of zwartwit, krioelen de helling af, als een mierenkolonie op vreet-pad. Net zoals mieren doen, splitst hun stroom zich rondom hem, obstakel, in tweeën, en stroomt achter hem weer samen, één onverbiddelijke stroom mieren op pad.

De film zit, voor wie weet, vol symboliek. Maar zo knap verfimd dat de meeste toeschouwers alleen de beelden van natuur, van Eros en Thanatos, erotiek en doodsdrift zullen zien. En dit is maar goed ook, want anders zo het poëtische en het indrukwekkende van bij voorbeeld zo'n woud, onherroepelijk verloren gaan.

Is deze fim mysogien (vrouwenhatend), zoals de critici beweren? Is er sprake van gynocide (vrouwenmoord, in de ondertiteling verkeerd vertaald met genocide)? Ook de titel waarbij de T veranderd is in het teken voor de vrouw lijkt dit te suggereren.
In het begin van de film dacht ik van wel: die koele ratio waarmee hij het verdriet van zijn vrouw analyseert, werkte zo dodelijk, dat m'n buurvrouw en ik tegen elkaar fluisterden: 'dus nooit trouwen met een psych!' Zij wordt verdinglicht als iets waar de koele ratio wel weer een schroefje aan kan repareren. Het zal heus wel goed komen, op de manier waarop het in een patriarchaat altijd goed komt, aangepast dus. Daarvoor zitten ze immers midden in de natuur, en is de natuur niet de Goede Moeder, de lieflijke, de genezende? Het wel-doende vrouwelijke?

Halverwege, waar hij het rollenspel voorstelt, draait het echter om. Als hij haar confronteert met de schoentjes, en zij zwijgt. Èn vooral als zij hem weer eens 'opgenaaid' heeft en zijn penis verbrijzelt. Wanneer ze hem dan ook nog eens de molensteen aanschroeft, wordt het duidelijk dat we ronduit in de diepte van het destructieve vrouwelijke zijn aanbeland, de satanische natuur die wakker wordt, wanneer haar jong in dodelijk gevaar komt.
Hij ontkomt, maar ontkomt hij? De 'mieren' lopen in duizenden om hem heen. Zijn manzijn blijft verminkt, net zoals het been waarop hij hinkt. Maar hij begrijpt. De tevredengestelde natuur, ree, vossenvrouwtje, moedervogel, ontmoeten hem in vrede. Dit is geen mysoginie, geen gynocide. Dit is diep begrip.

In vrouwen, en diep in het vrouwelijke, schuilt een destructieve kracht waar geen man tegenop kan. Niet zoiets basaals als oorlog, kogels, bommen. Maar een kracht die een man pakt op z'n wezenlijke plek. Eén die mannen haat. Eén die mannen minacht om de oppervlakkigheid van hun ratio, waarmee ze denken dat ze alles op kunnen lossen. Een Medea-kracht. Een kracht die zelden ontketend raakt, maar àls ze ontketend gaat, dan treft ze de man in zijn man-zijn en zichzelf in haar vrouwzijn. Letterlijk en figuurlijk.
Onze maatschappij gelooft in vrouwenhaat door mannen. Absoluut waar. Er zijn zelfs kortgeleden tijden geweest waarin vrouwen op de brandstapel kwamen op beschuldiging van hekserij en omgang met de duivel. Er bestaat nog steeds een toonaangevende Kerk waarin vrouwen geen priester mogen worden. Er is nog steeds een politiek en een bedrijfsleven waar vrouwen niet de helft van de top mogen vormen.
Is dit vrouwenhaat? De laatste tijd vraag ik me dit ongerust af.
Is het niet eerder onbewuste angst voor vrouwen?
Kenden de beroemde psychologen Jung en Neumann niet het archetype van de Mutter waarmee elk jongetje wil paren, maar daarachter, als dreigende schaduw dat van de Schreckliche Mutter en de getande vagina, waar, naar hun mening, elk jongetje en elke man onbewust bang voor is, dat hij er zijn piemel aan kwijtraakt?
Bestaat er in het westerse collectieve mannenonderbewuste niet zoiets als een angst voor het geheimzinnige wezen vrouw waar je nooit echt vat op krijgt, en dat je daarom maar pakt, vernedert, inperkt, onzicht baar maakt, verdinglicht, doodt met je ratio?
Ligt er aan de basis van het patriarchaat waarin wij leven, en waarin vrouwen nog steeds een in vele opzichten oppervlakkige rol spelen, ligt er aan die basis geen diepe angst voor het wezen van de vrouw? Voor het dubbelhartige wezen van de vrouw: verzorgend aan de oppervlakte, treffende wreedheid ondershuids?

Zoiets wordt nooit hardop gezegd. (In het laatste nummer van Poort's Tijd-Schrift wordt er bij mijn weten voor de eerste keer in ons taalgebied duidelijk over gesproken).
Héél sommige vrouwen kennen die destructieve kant. Maar zwijgen in het openbaar daar ook altijd over. Eerlijk gezegd: de natuur is niet lief, en de vrouw ook niet. De natuur en de vrouw zijn dubbelhartig: enerzijds verdedigen ze hun jong totterdood, anderzijds verminken ze het de voetjes waarop hij moet lopen door schoentjes andersom (!) aan te doen.
En jagen en jutten vrouwen mannen niet tot steeds meer 'prestate' in alle opzichten? Mannen hebben de natuur vernietigd, maar op wier ongeziene ongemerkte aanmoediging en instigatie? Wie schuilt er maar al te vaak achter de eis tot 'meer' en 'nog meer' van deze maatschappij?

Christus is lief. De Antichrist is het tegendeel, net als bij die schoentjes.

Wat wil die film nou eigenlijk zeggen?Mannelijke creativiteit, ratio, is op zich niks. Vrouwelijke creativiteit op zichzelf ook niet. Om ze samen te binden voor wezenlijke creativiteit, moeten ze aan elkaar gepaard worden. Maar lijfelijke paring -zij verlokt hem telkens daartoe!- is niet genoeg. Dat 'gereedschap' voldoet niet. Het moet dieper, tot in de diepten van elkaars hel. Dan openbaart zich dat de vrouwelijke diepten dieper liggen dan die van de mannelijke ratio. De hare liggen veel en veel dieper, tot onder de boomwortels waar hij zich heen sleept met steen aan zijn been. Als de man inziet, hoe diep zij is, knijpt hij haar dood, zijn enige redding.

Lars von Trier is niet voor niets zeer depressief geweest voordat hij zonder woorden, zonder ratio, puur gevoelsmatig en dus ook soms chaotisch als een surrealistisch schilderij kon verfimen wie de Antichrist is/was. Hij moet in de hel geweest zijn.
Wie uit de hel kan kruipen, ik weet het uit ervaring, komt eruit met een verwoestende schat: dè een niets-ontziende Creativiteit, op waarheid gebaseerd. De enige Creativiteit. Von Trier klom er uit met een Creatie van een onverbiddelijke diepgang, die de massa's niet zullen begrijpen.

Ik bewonder hem diep. Ook als vrouw.

in wat voor buurt woont u?

2009-10-29T15:18:00.003+01:00

Nog niet eens november, en nu kunt u al weten of u in een nette buurt woont.
Zijn de brievenbussen in uw wijk verwijderd of dichtgemaakt? En moet u voor uw post nu de lange gang naar één van de weinige overgebleven postkantoors in uw woonplaats maken?
Dàn woont u helaas toch in een wat minder sociaal bekend staande buurt.

Is de brievenbus in uw wijk héél en aardig toegankelijk, dan woont u in een nette buurt.
Ik?
Ik woon in een vreselijk slechte buurt, brievenbus èn kapot en èn grotendeels verwijderd. Maar als ik mijn Odinpakket afhaal -dit wil ik er toch wel even bij melden!- , dan kom ik langs een héle, mooie, glanzende en uitnodigende brievenbus.

Nee, het zegt dus goddank niks over mij, hè.

oud

2009-10-17T13:20:00.006+02:00

Oud.
Ik had geen gemakkelijk leven. Maar daar sta ik niet alleen in.
Ik had geen gemakkelijk leven en dat heb ik eigenlijk in mijn altijd maar doorgaan en doorgaan nooit goed beseft. Ook daar sta ik echt niet alleen in.
Kom je boven de zestig, dan vallen beginnen draden om je heen te breken. Sterfgevallen. Vrouw-vriendinnen bij wie de man thuis komt leven in plaats van op z’n werk, en vanwege die thuizige man kunnen ze niet zo veel meer met jou. Ook daar sta ik niet alleen in. Ook daar loop je gemakkelijk overheen. Immers; jij leeft nog, jij werkt nog, al is het niet betaald, jij hebt een doel in je leven. Je vrouw-vriendinnen hadden dat ook, maar hun mannen lang niet altijd. Dus moeten ze zich nu aanpassen aan zijn doelloosheid,- althans dat doen de meesten.

Zulke zaken ervaar je tussen je begin zestig en begin tachtig. Ervoer ik zelf heel scherp. Vooral toen mijn broertje afgelopen zomer stierf, nauwelijks zestig, en een vriendin afhaakte wegens het bovenstaande. En ik had niet in de gaten dat zulke zaken de broosheid van draden die je op mijn leeftijd restten aantasten.
Want om dat te beseffen heb je tijd-nemen nodig, maar niet alleen dàt: je moet het ook wéten dat het je kan gebeuren in deze levensfase. Niemand echter zegt je dat.

Tot voor kort kreeg je na je 50e geen kans op psychologische hulp meer. Tegenwoordig is dat anders. Tegenwoordig weten sommigen het, maar dat weten is geen algemeen goed. Wist u het?
Wist u het dat onze draden met je gevoelsmatig-directe omgeving brozer worden na je zestigste? Omdat er mensen sterven waar je om gaf? Omdat er mensen, mannen, maar vrouwen veel vaker, zich terugtrekken op het huwelijksbastion? Omdat er geliefde mensen ziek worden, en niet meer zo goed hun huis uit kunnen?
Wist u dat dit je dradennet broos maakt, en dat dit jouw levensvreugde stiekem aantast? Omdat je dradennet een heel stuk jou is en andersom?
Ik wist het niet.
Dus toen de zomer mij zwaar bewolkt leek, terwijl toch de zon scheen, mijn eetlust afnam, mijn voortbewegen een zwaarte kreeg alsof er een loden mantel om me heen groeide, had ik niet in de gaten dat er al te veel broosgeworden draden waren aangetast, en op het punt stonden het te begeven.
Dus brak het, en ik daarbij.
En gebeurde het wonder.
Mijn dochter kwam naast mijn bed zitten, en vertelde me over haar jeugd bij mij en hoe ze nu zag hoe die op de mijne leek bij mijn moeder die me geen koestering kon geven, omdat mijn komst misplaatst was. Mijn schoondochter kwam en maakte mijn verwaarloosde huis schoon. Mijn zoon kwam en zag beide dingen aan, en hielp, en beaamde. En ik leunde in mijn kussens, en -open geworden door de val tot op de bodem- ademde dit in, en waande me in een soort voorportaal van de hemel. Want ik zei al: mijn leven was niet gemakkelijk.

Maar de echte hemel moest nog komen. De GGZ voor senioren (wist u dat die bestond? Ik niet) kwam. De arts ervan concludeerde dat ik zeven jaar lang van een onverschillige huisarts verkeerde, beladen, medicatie had gekregen. Ik huilde van opluchting, want ik had wel geklaagd maar hij had er niets aan gedaan. ‘De natuur, mevrouw!’ luidde zijn antwoord.
En ik kreeg zomaar een schat van een geriatrische psycho toegewezen, die uiterst respectvol mijn jeugd met me doorneemt en het daaraan gekoppelde huwelijk. Mijn jeugd? Ik? Ik ben 71, en mijn jeugd is nog nooit voor iemand interessant geweest, ook niet voor mijzelf. Mijn huwelijk? Ik bleef met vier kleine kinderen achter, dan heb je heus geen tijd om dáárover na te denken. Wordt dit dan nog interessant op je 70e en daarna? Voor jezelf? Dacht ik niet.
Toch wel.

Het respect en de behoedzaamheid waarmee mijn senioren-GGZ mij hanteert, is voor mij als een rozenblaadjesbad. Dit ben ik niet gewend van de medische stand.
Dit niet alleen: de aandacht waarmee ze mij, oude vrouw, gidsen in het spelonkenstelsel van leeftijdfasen waarin ik totaal geen aandacht voor mezelf had (wie wel?), geeft me een stuk authenticiteit waar ik vóór mijn breken niet over beschikte. Een stuk bestaansrecht dat me òp doet veren. Het waren witte vlekken op de landkaart van mijn leven, maar in werkelijkheid is het een grottenlandschap met ontroerende wandschilderingen waarvan ik moet erkennen dat ze van mijn hand zijn. Van mijn eigen hand, en o zo slecht onderhouden.

Ik krijg er draden bij, nu naar mijn eigen leven. Het stroomt dóór in mij. Ik begin mijzelf een rijpe vrouw te vinden, wijs door ervaring die gekend is vanaf mijn begin. Het is een cadeau. Het vult een holte op die door tijdgebrek en niet-weten-hoe-belangrijk nooit is gevuld. En het doet dit zacht, met respect voor hoe mijn leven verliep en verloopt.

Wat wil ik hiermee zeggen?
Er komt in elk leven een tijdstip, en dat wordt niet politiek bepaald door de AOW-leeftijd, dat het dradenstelsel broos wordt. Om bovengenoemde en andere redenen. Er valt een en ander weg aan vertrouwden om je heen. Dit is niet te voorkomen. Omdat ik in het onderwijs zat, begon dit bij mij al rond mijn 50e.
Het is niet te voorkomen, maar er zou meer openbare aandacht gegeven moeten worden aan het optreden van dit verschijnsel.
Dwars op dit dradenstelsel ligt een ander; dat met de verschillende periodes uit je eigen leven. Juist voor mensen die veel en hard gewerkt hebben (en met ‘hard’ bedoel ik niet alleen ‘lichamelijk zwaar’) is dit terra incognita. Ze hadden geen tijd om hierover te bezinnen, of hun leven was zo vol dat ze er ook geen moeite voor deden. Bovendien, en hier gaat het eigenlijk om: ze wisten niet dat geen tijd en geen belangstelling een holte zouden doen ontstaan, wanneer het tijdstip van reflectie zou komen. Bij iedereen komt dit, ooit. Die reflectie is nodig om de werkelijke ouderdom vreugde van oogst te geven.

Vreugde van oogst krijg je niet door vreugde in je vroege leven of je middelbare leven. Vreugde van oogst krijg je alleen maar als je ziet wat er was, en als je daar zodanige vrede mee kunt sluiten dat je een weldaad wordt voor jezelf en voor je omgeving.
Als het horizontale dradenstelsel broos wordt en her en der breekt, is het tijdstip gekomen om het verticale dradenstelsel aandacht te geven, zodanige aandacht dat er vreugde blijft, hoe dan ook, al is het maar in je stoel voor het raam. Dit is nodig.
Als ik politicus was, zou ik de AOW-leeftijd dus niet verhogen, want deze reflectie eist ruimte en tijd van voorbereiding.
Als ik politicus was, zou ik voorlichtingsprogramma’s laten opstellen omtrent het horizontale en verticale dradenstelsel bij elke mens, en het gevaar voor de verbrozing cq uitholling daarvan.
Als ik politicus was, zou ik de geriatrische hulpverlening uitbreiden, veel verder dan tot zulke bofferds als ik. Veel meer banen daarin, veel meer opleidingsmogelijkheden.
Als ik politicus was, zou ik zien hoe kostbaar deze levensfase niet alleen is voor de betrokkenen zelf, maar voor de beschaving, de collectieve wijsheid, de zingeving van een hele maatschappij.
Als ik politicus was, zou ik daar in investeren, in plaats van iedereen bang te maken voor de grijze golf.
Als ik politicus was, zou ik willen delen in de oogst, in de vreugde van oogst. Omdat die vrede van oogst op omgevingen uitstraalt. Omdat bewustheid hierop de dufheid van ouder worden die de meesten van ons ondergaan - o verschrikking van beelden uit verpleeghuizen! - tegenwicht biedt in nieuwe facetten van bewustzijn, en van opvering van levenskracht. In deelname aan het maatschappelijk proces, wéér, en constructief. Want, zoals ik zelf nu elke dag ervaar, vrede en vreugde met jezelf maakt vief en creatief naar je omgeving toe.
Als ik politicus was, zou ik deze mogelijkheden tot werkelijkheid willen maken vóórdat ik zelf 65 werd.

‘Wis en waratje’, zoals mijn oude vader zei, maar die wist in zíjn generatie helaas nog van niks.

woorden woorden.......

2009-10-11T16:59:00.004+02:00

Lijkt het maar zo, of is het echt waar dat er Babylonische spraakverwarringen lijken te ontstaan? Een op de koffie (Max Havelaar) komende vriendin meldt dat er om haar heen allemaal ruzies uitgevochten lijken te worden. Een ander krijgt voor de derde keer een Intra Justitia-aanmaning (met dreiging van deurwaarder) over een bedrag van €2,79 (!) over de NCRV-gids die ze al lang heeft betaald. Veronica afgelopen zaterdagavond: "U wordt gedropt op een eiland. Er zijn nog tien anderen. Vermoord ze alle tien, en u wint....." Krankzinnig maar waar.

Ik zelf krijg sinds gisteren mails van een mierenneukerig niveau met klachten over iets dat ik máánden geleden heb gezegd, of gedaan, of juist niet heb gedaan, en hoe ik verkeerd opvatte wat zij wel of niet zouden hebben gezegd, niet te geloven, enfin.... schade doet het in alle gevallen.
En het gaat altijd over woorden.
Wat is er aan de hand met woorden?
Het bekommert mij.

Want ik ben een mens met passie voor het woord. En hoewel ik weet dat taal maar een voorlopig iets is, alvorens wij weer toetreden tot het Gouden Tijdperk van Telepathie, probeer ik elk van mijn woorden (nogal heel veel) een glans van zorgvuldigheid mee te geven. Maar ik kom niet meer óver, en met mij velen niet meer.
Wat is er aan de hand met woorden?

Al een paar nachten droom ik deze droom:
ik sta voor een klas (ik heb in mijn lange leven aan scholen lesgegeven aan 6- tot en met 67-jarigen). De klas is wanordelijk, of liever gezegd: ik heb geen orde in de klas. Het Hoofd komt kijken, de Inspecteur komt kijken, en ze constateren allemaal dat juf Van Buuren geen orde heeft en dat haar klas een zootje is.
Dan ontwaak ik verbijsterd. Want ik had altíjd orde in mijn klassen. Doodgewoon omdat ik altijd spannend lesgaf. En omdat ik het gewoonweg altijd hàd, vanzelfsprekend, immers stammend uit een familie van schoolmeesters en -essen. Heb zelfs nooit met mijn ogen hoeven knìpperen! Had altijd mijn woordje(s) klaar.

Wat moet ik concluderen?
Dat de gewone manieren van communicatie ten einde lopen. De gewone manieren van communicatie liepen/lopen via het woord. Je taal wordt niet meegenomen in je incarnaties. Je ziel taalt niet, noch verwoordt zij. Zij print besef in je in, of niet. Jij verstaat haar daarop, of niet.
Oei.
Boekhandels klagen al langer, maar ik ga vermoeden dat het dieper ligt.
Dat we binnenkort elkaar niet meer kunnen bereiken met woorden, hoe diep uit het hart gewrongen ook. Op perkament of op internet. Met bloed of met tiktoets geschreven. Oprecht of geniepig manipulatief.
Waarmee dan wel?
Energie?
Gedachtenstromen? (De hemel beware me).
Aanraking?
U mag het zeggen, maar u geloven op uw woord is er helaas niet meer bij......

Gajael schrijft (reactie op volgend log)

2009-09-29T20:32:00.000+02:00

Lieve Hannah, ik wilde even een berichtje sturen. Het is een overdenking in hartenergie geworden. Mogelijk heb je geen puf om iets te lezen. Dat is niet van belang. De energie is al bij je en daar gaat het om. Bovendien schrijf ik weinig nieuws, maar ik was een lange tijd bij je, heel bewust.

Hannah, ik heb jouw herinneringen aan de Atlantische tijd gelezen, rillingen over mijn lijf, mijn adem stokte, mijn hart werd weemoedig. Ik dacht geschokt: het zal toch niet de bedoeling zijn dat wij dat allemaal nog eens zo duidelijk gaan waarnemen als jij nu beschrijft. Ik heb het nog eens herlezen en het voelt zo helder waar en verduidelijkt zoveel van wat er gaande is in deze tijd.

Verdringen leidt niet tot oplossen, wissen uit onze herinnering en tijdelijk laten zakken in onbewuste gebieden ook niet..., zoals jouw ervaring aangeeft. Maar wij met ons toegenomen bewustzijn en verlangen naar onze Engelenstaat kunnen deze donkere praktijken nauwelijks nog bedenken, willen wij ook niet meer, ik tenminste niet en met mij velen. Hannah wat moet jij al een goddelijke kracht in jou hebben blootgelegd om deze confrontatie aan te kunnen. Het enige wat je nog kunt doen, lijkt mij, te weten dat er rollen werden en worden gespeeld om de zoekgeraakte hartenergie, de binnenkant (Bron) terug te vinden en als tegenkracht in te zetten.

Wij kunnen en mogen nu transformeren en ons goddelijk inzicht activeren door beide polen van de dualiteit lief te hebben, plus en min wordt weer neutraal. Op dat moment kan alle energie hergebruikt worden. Die praktijken van levensvormen manipuleren en genetische experimenten uitvoeren om levensvormen te creëren die niets met hartenergie te maken hebben, zijn niet meer nodig. We hebben genoeg buitenkant en duisternis verkend en kiezen nu voor Licht.

Jij hebt de dimensies van uiterst lage trillingen weer ervaren in jouw bewustzijn, in jouw nachtelijke reizen. Wij hebben zelf een wereld geschapen van dualiteit door ons af te scheiden van het Licht, een illusionaire wereld om angst en liefde te leren kennen en te onderscheiden, de rol van slachtoffer en dader te doorgronden. In de Lemurische tijd waren wij meer vloeibare wezens - niet zo verstard in de materie als momenteel - die zich heel gemakkelijk konden verplaatsen van de ene dimensie naar de andere. In die vroege tijden waren uittredingen gewoon. Evenals telepathie, helderziendheid en allerlei geestelijke vermogens en daarmee werd volop geëxperimenteerd. Als wij bewuste zelfstandige autonome goden willen zijn, moeten wij onze eigen krachten van hoog tot laag en van laag tot hoog leren kennen.

Nu, één kant van de medaille hebben wij tot treurnis toe verkend. Deze krachten gaan wij weer opnieuw leren gebruiken, maar dan vanuit de liefde en kunnen dan weer (terug in de tijd) als multidimensionele wezens verschillende tijdsperioden bezoeken en uiteindelijk weer overal bewust gelijktijdig aanwezig zijn. (Volledig God zijn). Dit keer echter vanuit een hogere trilling en dus nergens afscheidingen, dus ook geen tijd en ruimte.

Ik hoop met heel mijn hart dat je door deze intense ervaring van afschuw en verontwaardiging jouw schitterende scheppingskracht, jouw Licht, helderder dan ooit kunt voelen en laten stromen en stralen. Mij heb je in elk geval al enorm geraakt en dat ik dit schrijf is meer om mee te helpen verwerken wat jij allemaal zo intens naar je hebt toegehaald. Ik geloof dat jij heel concreet en op een indringende manier in de kosmische tijd bent gestapt en nu heel bewust hebt doorleefd wat toen gaande was, volop gevoeld met je diepe gevoel om de goddelijke Eenheid in jezelf te herkennen.

Alles wat is geweest zijn ervaringen als groeikracht voor onze ziel. Alles wat is geweest heeft ons gebracht tot wie wij nu zijn.Nu hoeven wij niet meer de weg van lijden te gaan. rNu voegen wij de lage trillingen en de hoge trillingen weer samen tot een neutrale energie waarin alle mogelijkheden weer als potentie aanwezig zijn. Eenheid. Geen labels meer van goed of slecht, maar samengevoegd tot Nieuwe Energie, Christusenergie, Kristalenergie. Alles en iedereen, maar vooral onszelf vergeven. Ik geloof dat jij al deze uitingen die ik hier summier aanstip optimaal doorleeft, werkelijk doorvoelt.

Hannah er zijn weer facetten van jouw Kristallijnen Diamant, jouw goddelijk inzicht bronhelder geworden.
Hannah wij zijn Goden die de hoge moed hebben gehad alles te ervaren buiten de Eenheid van de Bron, onbewust en bewust om de twee uitersten in onszelf te leren kennen en op deze wijze kan de Schepper door zijn Schepping via het proces van scheppen zichzelf leren kennen en uitbreiden. Wij zijn de schepper, wij zijn de schepping en wij dragen het proces van schepping. Wij zijn deze drie-eenheid (Vader, Zoon en Heilige Geest) en als wij deze energie weer tot EEN vormen kan er een vierde KRACHT indalen. Groei stopt nooit, dan kunnen wij zelfs nieuwe potentiëlen scheppen.

Er is door Galactische Overheersers enorm geknoeid en op een niets ontziende manier geëxperimenteerd om menselijk rassen te creëren die heel geschikt zouden zijn als levende instrumenten. Levende Robots die overal en op alle mogelijke manieren konden worden ingezet in hun gigantische strijd om de heerschappij hier op deze aarde te verkrijgen. Natuurlijk mislukten - ondanks de hoogwaardige technologie op energetisch gebied - ook heel veel experimenten. Waar de liefde geen drijfveer is, zal geen bestaansrecht zijn, elk proces zal vroeg of laat weer uiteenvallen. Tot op de dag van vandaag zien wij daar nog gevolgen van.

De ondergang van Atlantis zal niet nog eens plaats vinden. We hebben van onze (liefdeloze) ervaringen geleerd en er is al een kritische massa in gang gezet. Ook al is het nog niet zo zichtbaar om ons heen, weet dat jij je hele leven hebt meegeholpen de rotte fundament boven te krijgen, opdat wij echt met de bouw van een Paradijs, een nieuw Lemurië kunnen doorgaan. Voor de buitenkant nog niet zo zichtbaar, maar aan de binnenkant wordt heel hard gewerkt. We zullen weer leren omgaan met materie vanuit de liefde, vanuit ons bewustzijn, door innerlijk contact te maken met al die gefragmenteerde 'bewustzijnsstukjes' . Ons weer verbinden met de miljoenen vormen in deze schepping. Zo versmelten wij alle schijnbaar gedeelde stukjes bewuszijn weer tot Eenheid, tot Bronkwaliteit, maar wel verrijkt met een overwinning op de duisternis. Dit keer is het Licht de grote Winnaar. Bewust de EENheid in VERscheidenheid ervaren.

God , het goddelijke in ons, heeft ons gezegend met zijn\haar afdruk - de Levensvonk - en altijd vrij gelaten, maar nooit verlaten en nu gaan wij weer voelen dat wij niet hoeven te ploeteren en onder druk moeten werken als slaven van onze eigen opgebouwde geloofssystemen. Deze spiegelen hoe weinig vertrouwen wij hebben in de zelfscheppende, creërende levensenergie, het bewustzijn. Eindelijk kunnen wij zijn wie wij werkelijk in wezen zijn, God. We hoeven aan onze ervaringen geen labels meer te hangen. Alles is goddelijk en wij zijn op weg gegaan in een Nieuwe Energie en laten ons niet meer misleiden door angst. De mens is een instrument van Liefde, van zijn Hoger Zelf. Eindelijk kunnen wij de Heelheid in ons toelaten en vanuit een kosmisch aspect leren waarnemen, als vlinders uit hun cocon.

Lieve Hannah, je bent een prachtmens. Je laat altijd jouw Hoger Wezen door alles heenschemeren. Dat geeft jou steeds weer zo'n kracht om zo ongelooflijk veel situaties mee te maken en te belichten. Richt nu maar eens een tijd alle liefde op jezelf en vul al je cellen met het lied van de Bron, de zuivere levenskracht, jouw Bewustzijn.

Lieve Hannah, ik schrijf dit voor mijzelf en alle mensen en zend het uit via de ether, maar het stoffelijk briefje, de woorden, stuur ik extra naar jou, opdat je weet dat jij mensen raakt en tot beweging brengt.

Ik wens jou alles wat je bent, Liefde, jouw eigen kracht en dat geneest Alles, de hele schepping.

tekst en tekeningen: www.gajael.nl