Vandaag weer sinds maanden op m'n Pleintje gelopen. De laatste keer dat ik daar liep, krimpend van de pijn, was met zoon Aart op onze heerlijke moeder-zoondag. Sindsdien nooit meer lopend. Wel met bromautootje Dushi, wat natuurlijk idioot is, want m'n oergezellige Pleintje, vol heerlijke Brabantse kleinbedrijfjes en -winkeltjes, èn een AH+HEMA+Blokker+Kruidvat ligt maar een kleine 150 meter van m'n Hof. Alleen: na 25 meter lopen slaat de ijzeren klauw in m'n rug toe, waarvoor -echt waar- een kruid bestaat dat toepasselijk Duivelsklauw heet. Alleen helpt dat niet genoeg. Zelfs naar de huiarts, op misschien ruim 100 meter kwam ik niet meer zonder Dushi.


Vrijdag de grote stap gewaagd: op advies van huisarts naar de Welzijnswinkel getogen, en daar een rollator aangeschaft. Ik kreeg er les in: "U moet tùssen de handgrepen lopen, met uw rug recht, anders bent u net een oud dametje!" Oeps, dat laatste kwam goed binnen.
Gisteren durfde ik nog niet, liet het gevalletje nog ff in m'n kofferbak liggen.
Vandaag. Dapper de wieltjes uitgeklapt, en erop los.
Lopend naar m'n Pleintje. Daar remmen erop gezet en zittinkje uitgeklapt. Wat een weelde!
Er was braderie daar, niet mijn smaak, met veel jonge knullen die het zalig vinden als tussen de muziek door hun aankondigende stem door luidsprekers luid en duidelijk wordt versterkt. En lang. En iedereen interviewend die passeerde luid en duidelijk, zijzelf dan, de geïnterviewde niet, zodat ze ook nog dat wat die gezegd had nog eens luid en duidelijk over het pleintje kunnen laten schallen. Maar wat een weelde om daar gewoon te zitten. Weer helemaal onder het Volk.


Thuis hoefde ik niet eens uitgeteld te gaan zitten, snakkend naar een pijnstiller.
Pijnloos is het nog niet, wel draaglijk.
Het heet Elephantje (Light), die naam kreeg ze van de fabriek. Nu kan ik met Elephantje in Dushi weer naar het Philips de Jong Park. Eindelijk weer onder de bomen.
Vrijheid.........

En de rug recht!~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~