Ploeterend met mijn vliegveldbagekarretje door de sneeuw, en het sneeuwt, het sneeuwt zo hard dat je bijna niets meer ziet en je je alleen op de wereld waant. Alle geluid verstild, alle zicht gekrompen tot nog geen meter.
Douane had gezegd: "taxi's, hier links om de hoek het hele (!) gebouw aflopend; daar staan ze." Ja wel, maar dat waren de besproken taxi's. En die hadden -terecht- geen enkele meelij met mij, oude vrouw met stok, en koffer op karretje (overal ter wereld die dingen voor niks, maar hier in krieperig Nederland moet je er 2 euri in stoppen, en dan laten ze nog niet los van de rij)."U moet aan de andere zijde van het gebouw zijn, maar daar zullen er wel niet meer staan nu met dit weer!"
Dit weer. O God, dit weer. Komend van Tenerife met 25 graden + zonnetje, zien we tegen de eerste tussenstop ineens de hele wereld wit. Vinden we dan nog mooi, roepen we nog 'oh!' en 'ah', 'wat spannend'. Dat stopt abrupt als we te horen krijgen dat onze Amsterdam-uitstappers daar niet kunnen landen, omdat Schiphol al twee uur dicht is. Maastricht evenzo, maar daar zijn geen passagiers voor. Eerste tussenstop nu: Groningen.
Helemaal niet meer leuk en spannend, als we de Groningen-uitstappers zien glibberen tussen de landingstrap en hun gebouw. Groningen zal over een uur dicht gaan. Alleen Eindhoven is nog open, maar voor hoe lang? De bemanning maakt goddank haast.
Van deze tussenstop maken mobieleerders gebruik om de stand van zaken in het lieve vaderland te verkennen. Het lieve vaderland zit potdicht. Er is al bijna 900 kilometer file. Stilstaande file wel te verstaan. Beloofde afhalers laten weten niet bij het vliegveld te kunnen komen. "Wij nemen wel een taxi," beloven de thuiskomers." Welke taxi? Ik durf er niet aan te denken.

In Eindhoven is de sneeuwval een sneeuwjacht geworden. Zicht maar krap anderhalve meter. En ik sta daar dus aan de verkeerde kant van het gebouw. Helemaal verkeerd en helemaal alleen, en doodmoe (moest afgelopen nacht al om 4 uur op voor transfer), koud, kleumerig mijn karretje door de sneeuw duwend, mezelf voortdurend opkrikkend met mijn theatrale lievelingsmantra "o god, o god." Kreun en steun.
God zelf komt niet, maar stuurt zijn afgezanten.
Midden in de witte verlatenheid een gouden schijnsel. Onvoorstelbaar: in the middle of nowhere een oliebollenkraam. Eiland van warm licht in verder witte verlatenheid. Oliebollen! Kan het nog raarder worden? Eén klant ervoor maakt zich ervan los: 'n allene man in zwarte jas. Komt op me af: "kan ik u helpen, mevrouw?" Op mijn kreun 'taxi' -is mijn mond al bevroren?- gaat hij op zoek, en wijst me even later 'die kant op, die kant op'. En ja, in de verte zie ik vagelijk één taxibusje. 'Houdt u die voor me vast?' Want ik zie nu ook andere ploeteraars aan komen glibberen. De man in zwart houdt inderdaad, o wonder o wonder, de chauffeur van het busje bezwerend vast.
De chauffeur is niet alleen zwart van jas in leer, maar ook van huid. En het busje: ook zwart. Èn het is de laatste. Man en hij schuiven me naar binnen, koffer achterin. Ik roep nog 'dank u wel, meneer!', maar man in zwart, mijn vreemde redder, is al verdwenen, opgelost in de sneeuwjacht. Net als de oliebollentent, ook zo maar weg, weg.
Ik zit, goddank, ik zit.
Op een koppel uit Nuenen na, mijn richting op, maar dan iets verder, moeten alle andere nu naderende taxizoekers worden afgewezen. Ze staan hopeloos op een kluitje, al ras een kluit. Onze chauffeur, die maar 50 meter op kan trekken doordat alle verkeer rondom Eindhoven Airport muur- en muurvast staat, schreeuwt door z'n mobilofoon naar z'n baas dat hij taxi's moet sturen, omdat meer dan vijftig mensen staan te wachten. Zijn baas schreeuwt even hard terug dat hij geen enkele meer in de voorraad heeft, omdat ook het verkeer binnen Eindhoven muurvast staat.


Nou, op dit vliegeveld ook. Op de aan- en afvoerwegen kan geen voertuig meer in of uit. Lange, lange rijen stilstaande voertuigen, de meeste met hun motor dan al maar stilgezet. Nergens is gestrooid: het is al te koud voor zout. Vlak voor ons staan -ook stil- drie van die mooie elektrische bussen die passagiers in een kwartiertje Eindhoven Centraal beloven, achter elkaar. Hun passagiers met ontzet-verstarde gezichten achter de raampjes. Onze chauffeur krijgt te horen dat gewoon naar Eindhoven-stad rijden totaal niet in de mogelijkheden ligt. Alles ver-stop-t.
Hij weet er iets op: 'als ik 60 meter verderop kan afslaan en via het militaire vliegveld kan komen, dan breng ik jullie thuis, maar 't is wel een omweg.' Omweg of niet, hij heeft onze zegen. Na 3 kwartier zijn we zo ver. Achterom kijkend zien we op de officiële weg een auto schuin onderstebovenliggen met gevarendriehoek, en met zo'n weer natuurlijk nog geen ANWB te zien, in de verste verte niet, in de verste stilstand-verte niet. Hoe zou die er moeten komen?
Met een gangetje van wel 20 km/pu, wat ons nòg een wonder lijkt, schuift zwarte chauffeur ons stadwaarts. Midden onder de rit een sightseeing: 'als jullie nu naar links kijken via de rondweg, dan zien jullie hoe alles daar stil staat!' Stil worden wij er ervan, nog stiller: één lange rij rode achterlichten, geen beweging ìn. Hònderden, zo ver als we kijken kunnen. In heel m'n leven van toch bijna drie kwart eeuw maakte ik nooit mee dat ook het stadsverkeer van noord tot zuid tot oost tot west in de file staat. Stilsta-file.
Hoe hij het voor elkaar krijgt, stapje voor stapje, ik begrijp er niks van, maar na anderhalf uur stopt mijn zwarte engel aan de achterdeur van mijn Hof.
Ik ben waarschijnlijke de eerste en enige Eindhovenaar van de namiddagvluchten die -alhoewel bevend- de sleutel in het slot steekt. Home, sweet home, be it ever so homely.
Pas onder de warme douche besef ik hoe wonderlijk mij alles toekwam: zwartgejaste man bij vreemdverlichte oliebollenkraam in the middle of snowy nowhere, zwarte chauffeur in zwart busje met zwarte omweg-kunde, dit was niet normaal.
O god, o god, heeft u dan toch uw mooiste engelen gestuurd?

Schrik ik toch wel even van: 'mijn' ABP haalt komend jaar 7 % af van mijn toch al jarenlang niet geïndexeerde pensioentje en in 2014 nog eens 8 %. En ik woon nu al boven m'n stand.
Waar ik erger van schrik is dat er geen enkele protestkreet te horen valt. Geen enkele bestuurder wordt hierop aangesproken. Kan dat zomaar? Korten op zaken waar je altijd voor hebt betaald?
'Rekenrente',  zelfs mijn politiekeconomisch-afgestudeerde zoon snapt die niet.
Misschien is dát dan nog wel m'n ergste schrik.

*****************

'Misschien heeft ze het koud met die wind,' dacht ik toen mijn brommobiel-autootje Dushi (Antilliaans voor'schatje') een kleine kilometer van huis wat hortend aanreed. Op weg naar de tandarts aan het andere einde van de stad moet ik via de binnenstad, met héél véél stoplichten. Op het drukste kruispunt, hoek Emmasingel-Vrijstraat-KleineBerg, ook een stoplicht, spuugt de mortor ineens indrukwekkende rookwolken uit en ruik ik benzine.
Zie mezelf meteen levend verbranden.
Spring op de vluchtheuvel, achter me toeteren, middelvingers, zelfs scheldwoorden door opengedraaide raampjes.
Wat zie ik aan de overkant?
Engelen!

Een politiebusje, dat op mijn wapperende 'hallo!'-armen meteen het verkeer veilig klem zet. Twee blauw-geuniformeerde engelen. Hoe is 't mogelijk!
Eén ervan duwt me een trottoir op, naar een voetgangersgebied. Maar daar blijft het niet bij. Want natuurlijk had ik m'n mobieltje niet bij me. Dus Blauwe Engel telefoneert de ANWB voor mij, en belt zelfs de tandarts. Schat!
Nog geen half uur later de ANWB. Gele Engel. Wéér zo'n schat, die even meewarig naar m'n invaliden-parkeerpasje kijkt en dan onder het motorkapje duikt. Tsss. De aanvoerslang van de diesel naar de motor ligt er helemaal af. "Onlangs een grote beurt gehad?" vraagt m'n Gele Engel. Klopt. "Dan hebben ze die bout niet hard genoeg terug aangedraaid. Ik kan hem even provisorisch maken, maar u moet linea recta naar uw garage om de motor te laten schoonspuiten, anders vreet die diesel in." Schroef, draai, en een kannetje diesel uit zijn busje, want al mijn diesel ligt over het kruispunt.
En daar komt de brandweer voor aan. Zwaailichten, sirenes, al het verkeer uit de weg zwaaiend, spuit die het kruispunt schoon. Verlamd (ik) kijken Gele Engel ('weer 's wat anders') en ik naar de aanstormende Rode Engelen. Waw! Krachtwerk! Hier glibbert niemand meer op uit.
Rode Engelen houden zelfs het verkeer nog even tegen, zodat Gele Engel me aan kan duwen. Want ik moet nu in slakkengangetje naar mijn garage zien te komen, helemaal aan nog een andere kant van de stad, tegen Best aan.
Wat ik op de Provinciale weg tussen Eindhoven en mijn garage te horen krijg, vanwege mijn kilometertje of 30 p/u, ik wist niet dat er zo'n variatie in scheldwoorden bestónd!
Tegen dat ik daar ben, gier ik van de zenuwen. Zo strak gespannen, dat het hele apparaat daar meteen in het geweer komt, en de motor van m´n schatje accuut zo schoon spuit als ie nog nooit geweest is. Zo van in de begintijd. Donkerblauwe Engelen met olie onder hun nagels gooien er ook nog even een volle tank in.
Ondertussen bel ik daar m´n lieve tandarts, en ik mag toch even tussendoor.
Blijkt deze Witte Engel precies hetzelfde mee te hebben gemaakt na een grote beurt. Alleen hij in Freiburg en ik midden in Eindhoven. We zijn het erover eens dat midden in hartje Eindhoven erger is.
Thuis bibber ik uit. Dushi veilig beneden in haar garagebox. Hoe is het mogelijk? Dat meteen die Blauwe Engelen aankwamen, en dan die Gele en dan die Rode en dan die Donkerblauwe en dan die Witgejaste? Allemaal van die lieverds.
Zeg me niet dat ze niet bestaan.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Labels: Hannah alweer gelukkig

Pedofilie.
Nooit mijn ding geweest. Ik vind dat je seksueel af moet blijven van kinderen en babies, doodeenvoudig omdat het nooit een horizontale evenwichtige relatie is. Blovendien wordt zo'n kind weggegooid als het geen kind meer is.
Dus Sytze en Kees en Martin mogen van mij op de vlucht.
Scherper dan scherp treft me het misbruik door R.K. priesters en paters en enkele nonnen. Immers zij leven  in de pretentie dicht bij God te staan. De pretentie druipt ervan af. De hoogmoed van deze godgewijde personen, de arrogantie, waarmee de meesten van hen ons, zich boven het doodgewone lekenvolk wanen lijkt onuitroeibaar. En is nog een fors graadje erger als het om ontmoetingen met vrouwen gaat. Nooit heeft die kerk ook maar één stap gezet als het om respect t.o.v. vrouwen gaat. Vrouwen mogen nooit priester worden. Het celibaat voor mannen is heilig. En dan staan ze er -zo min mogelijk!- van te kijken als godgewijde mannen zich aan babies en jonge kinderen vergrijpen. Het verweer is dan: "in de gewone maatschappij gebeurt het toch ook?" Ja, maar 'gewone' pedo's hebben niet die godgewijde arrogantie en pretentie. En gebruiken God ook niet om aan hen toevertrouwde jongetjes te lokken.
Groot was mijn verbazing dus, en mijn  bewondering, toen ik op het blog van een  gerespecteerd CDA-raadslid in de Randstad, Aart Paardekooper, het volgende las:


Op bedevaart?
geplaatst op 18 december 2011 in de categorie Opinie
"Gisteren wilde ik bij Nieuwsuur wegzappen, maar bleef ik hangen toen ik Van Eijk in beeld zag tijdens een bijeenkomst met Deetman, slachtoffers en andere betrokkenen. Vanaf zijn tweede zin ging het m.i. mis. Hij dook de techniek van het rapport Deetman in. Een paar zinnen later zapte ik weg. Misschien heb ik het gemist maar hij had er maar één boodschap hoeven brengen: ik schaam me diep. Om daarna duidelijk te maken dat hij met de kerkelijke leiding alles zal doen om wat fout is gegaan, goed te maken en te helpen voorkomen in de toekomst. Nooit meer misbruik in de kerk. Dat had de boodschap moeten zijn. Mensen als Reagan, Kok en Blair verstonden de kunst om mensen in crisissituaties te raken met hun boodschap. Dit was voor Van Eijk c.s. zo’n situatie en hij miste deze kans. Vandaag werd in de mis van de Petrus- en Pauluskerk in Leidschendam een brief van alle bisschoppen voorgelezen. Met duidelijke spijtbetuiging. Helder. Laat, maar duidelijk. En nu? Ik bedoel na de compensatie en de onvermijdelijke maatregelen ter voorkoming van? Ter plekke schoot me de gedachte te binnen dat het goed zou zijn als de bisschoppen op pelgrimage zou gaan, Van Eijk voorop. Zonder zweepslagen op een ontblote rug of zo, dat was voor in de donkere middeleeuwen, maar minstens te voet. Stap voor stap. Dag voor dag. Week voor week. Naar Lourdes. Of Rome, dat moet men zelf uitzoeken. En idem weer terug. Ter boetedoening en vertoning van deemoed. Niemand kan dat zo goed als de kerk. Om te laten dat men toegewijd is aan herstel van de relatie met slachtoffers én (daarmee ook) de samenleving. Om de wereld te laten zien dat dat niet alleen vanuit met woorden beleden wordt, financieel getoond wordt (mede met mijn geld) en managementtechnisch onder controle komt, maar ook vanuit het hart gemeend is. Tuurlijk, een paar bisschoppen moeten achterblijven om de tent te runnen en de benodigde maatregelen te nemen. Maar alle schijnwerpers op de pelgrimage van Van Eijk c.s. Ouderwets? Ja. Maar behupzaam. Naast ratio wordt ook gevoelsmatig gedaan wat gedaan moet worden. En voel ik me behalve boos op degenen die deze wantoestanden hebben veroorzaakt, ook geraakt door wat ik ervaar als vereist moreel leiderschap van degenen die het nu voor het zeggen hebben. In de wetenschap dat het makkelijk is om anderen te vertellen wat ze moeten doen en moeilijker om zelf te doen wat nodig is, dit advies aan Van Eijk c.s.
http://www.aartpaardekooper.nl/

Labels: grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Om nog maar niet te spreken over oud worden zonder -er.
Golf van begrafenissen lijkt even voorbij, dus de golf van afscheids-droefenissen ook. Véél daarvan zou er ook niet meer bij kunnen.
Op 't ogenblik lijkt het wel alsof alle conversaties waar ik in tuimel over oud(er) worden gaan.
Al langer bestaat natuurlijk dat idiote statement van een deel van de jongeren dat ons verwijt op hun kosten te leven, als er op onze hoofden zilv'ren draden tussen 't goud verschijnen. Net alsof wij niet driftig meedoen aan de consumptiemaatschappij waar zij hun brood en huis en auto mee verdienen. En alsof wij niet driftig meebetaald hebben aan onze pensioenen die nu gekort worden. Nee,laten we het dáár maar niet weer over hebben.
Kwalen. Dat wel. Tja, en dát is niet misselijk. Sinds enkele maanden hoor ik bij de rollatorerenden in dit ouderencomplex. Wel blij dat ik dat ding heb, want ik beweeg tenminste. Alleen gaat je gevoel van zelfwaarde daar niet mee omhoog.
Wel met wat ik zojuist gekocht heb: een speciale wandelstok met ergonomische houdgreep. Voor de heel korte eindjes neem ik m'n rollator niet mee in Dushi2, de 2e versie van m'n schatje van een brommobieltje. Met als gevolg dat ik korte eindjes meed. Lukt niet altijd. Auwauwau dan, mijn versleten rug.
Zag een wandelloopstok bij 'n vriendin (die ook een rollator heeft, geen Dushi, maar wel weer een elektrische fiets,- ja je krijgt een heel assortiment hulpmiddelen als je ouder wordt!).



Laat er nu hier in mijn Eindhoven een Ouderenwinkel gekomen zijn! Vlak bij het centrum. Waw! Wat je daar niet allemaal ziet!
Een schat van een oudere heer snapt mijn korte-stukjes-probleem helemaal en meet mij een wandelstuk aan (met ergonomische houdgreep dus). En dan geschiedt het Wonder.
Wat mijn Dushi2 niet vermocht, en wat mijn rollator niet vermocht, dat vermag mijn wandelstok meteen! Hij geeft mij zwier.
Binnenin mij staan, denk ik, alle oude baronnen op, en alle oude gravinnen, en mijn oude vader die aan stijl hechtte, en mijn overgrootvader die inlanders als slaven hield, en mijn betovergrootmoeder die bedienden met de stok placht te geven als ze niet vlug genoeg waren met het opvolgen van haar orders,- kortom, mijn rug recht zich in zelfrespect. Ik bèn er weer. Als een seigneur, of toch minstens als een grande dame, schrijd ik naar de parkeerplaats. Mijn humeur op slag verheugd, mijn houding waardig, bijna flanerend. Zoekend naar wie ik genadig kan toewuiven met mijn vrije hand.
Het enige wat ik nu nog mis is een flambard of een andere, maar wel flamboyante hoed.
Maar daar waait het nu te hard voor.

Labels: Hannah alweer gelukkig

===

Mijn Friese vriend schrijft:

Het boek waarover ik het met je wilde hebben “Bezield leven” van Pamela Kribbe (in mijn ogen een fantastisch boek met doorgevingen van Jeshua  (Jezus) schrijft in een hoofdstuk over overwicht van vrouwelijke macht en energie (periode voor Atlantis) in een regressie naar een vorig leven:
………… Via een soort martelmethode worden ze gedwongen zaad te produceren. De bedoeling is dat zij tot een zaadlozing komen zonder daarbij lust en plezier te ervaren. Ik zie daarbij beelden voor me van een man die is vastgebonden in een soort machine waarbij zijn geslachtsdelen gestimuleerd worden tot een zaadlozing te komen, terwijl hij tegelijkertijd pijn ervaart in de rest van zijn lichaam.   ……….
En ik ben tot in mijn celkernen geschokt. Niet eens omwille van de inhoud, maar omdat ik het 2 jaar geleden zelf zo ervoer, er toen helemaal door van m'n sokken werd gemaaid, en nu weer. Afgelopen zomer publiceerde ik deze ervaring in Poort's Tijd-Schrift:

"...............2e ervaring
Deze bekijk ik vanuit schuin omhoog, maar vaak ook erin.
Weer einde Atlantis.
Het is in een bos. Een vrij schoon bos, veel diverse begroeiing.
Een tengere bleekhuidige jongeman ligt op een open stuk van het bos. Hij lijkt op de tengere jongemannen die ik ken van de oud-Kretenzische kunst, die over stieren sprongen. Maar deze springt niet meer. Hij ligt met handen en voeten wijduit vastgebonden aan paaltjes die in de grond zijn gedreven. Hij ligt op zijn rug. Zijn ogen zijn half dicht. Het zand is bleek geel. Het is dag.
In een kuil onder zijn lendenen is een machinerie met een soort elektriciteit. Die machinerie prikkelt iets in hem boven achter de anus. Telkens wordt zijn penis daardoor gevuld met zaad, en richt zich op. Onmiddellijk komt er dan iets vrouwelijks toegesneld om hem te verkrachten. Vaak ook tappen ze het manueel af.
Hij (ik?) wil niet meer. Zijn hele lichaam schokt. Maar telkens opnieuw laden ze hem op.  Hij kreunt en smeekt om de dood. Dit is geen lust meer, hoewel het daar wel mee begon (gisteren/? enkele dagen geleden, vóór ze hem vingen?).
Iets vrouwelijks stelt de machine af. Nu met iets langere tussenpoos, maar altijd nog om de paar minuten. Steeds mòet hij ejaculeren. Steeds opnieuw. Zijn zaad gaat niet verloren.
Ook hier de jongere vrouwen die het doen, en het zaad op vangen, in hun mond, in kommen, in hun wanstaltig-wijde vagina’s.
Vanwaar ik zit, begrijp ik: zij, de vrouwelijken, zijn al gedeterioriseerd, tot diersen vervallen. Maar mannen die dit nog niet zijn, hebben in hun zaad iets dat hun verval kan uitstellen, of zelfs ongedaan maken. Daarom dwingen ze zulke mannen tot onophoudelijke zaadvorming en -lozing. Oudere vrouwen, onder bevel van de godin, manen jongere vrouwen tot de jacht op jonge mannen die nog niet diers geworden zijn. Deze hier is een pracht-exemplaar. Kommetjes zaad worden doorgegeven naar achteren (?) waar vrouwen het drinken, bij elkaar inbrengen, of elkaar ermee insmeren rond vagina en mond.
De oude vrouwen staan rond een houten beeld van de godin. Het is primitief, gulzig, lelijk, een oude lelijke vrouw, een soort Kali.
De man zijn hoofd staat binnenin in brand. Hij kàn niet meer. Met een laatste schok geeft hij op, en valt bewusteloos (?).
Morgen zullen ze terug komen.
Deze keer krijg ik toelichting van een Wezen achter mij, ongeveer als zo:
“dit gebeurt nog steeds met mannen, maar op ander niveau. De prestatiemaatschappij waarin jij leeft is niet enkel een uitwas van het patriarchaat, maar eveneens van deze fase. Presteren, presteren, en niet enkel met zaad, maar met de geestelijke equivalent van zaad; viriel bewustzijn.
Jullie, vrouwen, hebben generaties lang mannen gepusht en gepusht tot hogerop. Zonder de vrouwelijke prikkel die de man als een soort werksoldaat inzette zou deze maatschappij nooit zo prestatiegericht geworden zijn. Jullie jagen mannen op; jullie putten mannen uit, tot ze niet verder meer kunnen. Jullie maken een held van elke viriele en kansrijke man. Maar nu op psychisch niveau. Tegelijk maken meisjes zich tot zaadobject, waarbij ze zelfs hun eigen vagina niet ontzien.
Jij dacht dat jouw feminisme een stap vooruit was. Het is echter hoofdzakelijk een echo van wat je gezien hebt: vrouwenmacht op mannelijke viriliteitsnormen.
Jouw feminisme met nadruk op gelijke kansen is een zwakke afschaduwing van het zelf man willen zijn met dit bewustzijn van mannen die het goed hebben en het maken in de maatschappij. Nog steeds willen jullie zijn bewustzijnszaad, hoe dan ook. Jullie willen zelf zaad zijn.
Jullie laten je besmetten, jullie zijn al vergiftigd door wat je zag.
Zo zitten echter mannelijk en vrouwelijkniet in elkaar.
Evolutie heeft telkens een mannelijke prikkel nodig die ontvangen wordt op vrouwelijke continuïteitsbedding. Maar dan uit vrije wil toegevoegd. Mannen zijn nu echter totaal niet vrij. Overal trachten jullie hem te vangen.
Let wel: dit is geen oordeel: dat jullie dit doen, komt voort uit een diepe gewondheid, opgelopen in ditzelfde tijdperk. Ook jullie wisten dat jullie bewustzijn daalde, afzakte en verdierlijkte. Jullie enige redmiddel, tijdelijk, was zijn zaad, als hij nog gezond was in jullie ogen. Maar jullie voelden jullie bewustzijn net zo goed zakken als hij dit voelde. Toen het patriarchaat aanbrak en de vreselijke wraak van mannen eruit bestond om op hun beurt júllie te misbruiken, onteren, mishandelen, en te zien als een stuk vlees zonder echt bewustzijn, werd dit door jullie, vrouwen, ervaren als een wond òp een wond. Veel van jullie ervoeren het als een straf, een vergelding, onbewust. In jullie maatschappij hebben jullie, samen met machtige mannen, een net over het bewustzijn gespannen. Laat het net los. Laat hen vrij!
Pas als de vrouw zichzelf herkent zonder op de man als prooi gericht te zijn, en als de man zichzelf herkent zonder als fokhengst (op welk niveau ook, van zaad tot en met top van bedrijfsleven of priesterschap)  gebruikt te worden en dus ook daarop gericht te zijn, dán kan het Gouden Tijdperk aanbreken.
Maar daar waar één van de seksen, zij het mannelijk, zij het vrouwelijk, de andere zonder respect bejegent en misbruikt,  deterioriseert een hele  mensheidsgemeenschap, vervalt een beschaving, en wordt zij uiteindelijk door Ons vernietigd, zoals deze.
Het verval tot dierlijker bewustzijn ligt altijd op de loer. Het kan bij beide seksen beginnen, maar na één of twee generaties ligt het dan al bij beide seksen.”
Van schrik viel ik uit de hoge palmachtige boom waarin ik me, naar ik nu zag, verscholen had. Hevig transpirerend kwam ik tot mezelf.
Nu moet ik zeggen dat ik altijd al een vermoeden had dat matriarchaat en godinnencultus niet zo madeliefjesachtig waren geweest als ze heden afgeschilderd worden. Maar dit had ik nooit verwacht.
3e ervaring
Ik zat in een witte neerslag; het was geen sneeuw, maar ook geen regen. Pas na enige tijd zag ik dat het witte tranen waren.
Mannen en vrouwen in lange rijen tegenover elkaar, bewust samen wenend over wat hun was aangedaan tegenover elkaar.
Slachtoffers en daders van alle tijden in lange rijen tegenover elkaar, bewust samen wenend over wat hun was aangedaan tegenover elkaar.
Er was een stem die zei dat vergeven mooi was, maar dat het pas was opgelost als je er als partijen, ooit tegenover elkaar, samen over kon wenen.
Het storten van witte tranen ging eindeloos lang door.................

Wat ik nu begrijp is dat de rampen die wij verwachten vóór of in of rond 2012 nog het minste van alle rampen zijn als ze met water of vuur te maken hebben. Dat de diepste van alle rampen voortkomen uit het menselijk onderbewuste, wonden die zo diep geslagen zijn, en zo vaak herhaald en opnieuw geslagen, in lange reeksen van levens, dat ze niet anders dan geheeld kunnen worden dan in dromen van mensen, of daden van mensen, die onbegrijpelijk zijn. Dat sommige mensen ervoor kiezen om daar uitvoerders van te zijn in hun ‘psychosen’, en anderen in hun onbegrijpelijke daden. Maar dat hoe dan ook het duister eruit moet.
Het oude modderwater uit de collectieve herinneringen gaat nu al en binnenkort nog veel sterker zo hoog stijgen dat het collectieve psychische angsten (en dus stagnatie en kans op omkeer en destructie) oproept. Dat kun je maar beter nu weten. Want dan kun je wellicht, als je wilt, een helper, een duider, en heel misschien een heler worden binnen een strategie van steun. Want ja, het mag losgelaten worden, maar pas nadat de dwingende klemmen van de collectieve herinnering  zijn losgehaakt. Anders gezegd: deze herinneringen -en geloof me, wat ik die nachten meegemaakt heb wil ik geen mens aandoen- zijn zo dwingend dat ze smeken om adekwaat begrepen te worden. Ja, zelfs liefgehad, maar dan met liefde op nieuwe wijze: mededogen.
Het gevaar is nog niet geweken: het grote collectieve is nog aan het komen.
Dit troosten en ont-angsten kan alleen maar als de mens wegklimt uit het dualiteitsbewustzijn, en met de vorming van eenheidsbewustzijn begint. Angst bestaat namelijk alleen maar in dualiteitsbewustzijn.
Daarom: als het je overkomt, zoek niet om het kwijt te raken. Nee, het is een deel van je leven, en je hele leven ben jij. Jij bent jouw hele leven, ook deze (soms traumatische) stukken. Zoek desnoods psychisch-professionele hulp! Maar laat het je niet afpakken of ondervegen.
Zie het! Zie het als een deel van jou en omarm het.
Zie het tevens en tegelijk als een vorm van helend mededogen van de vele krochten in het collectieve onderbewuste.
Je bent er niet alleen mee.
Liefdevolle ogen slaan jou gade, iedere tel van je bestaan.
Liefdevolle ogen zie hoe jij, of je nu dit soort dromen hebt of dat je aan de moordenaar op Utøya denkt, de heelheid nadert, juist hierdoor....."

Hoe kan dit? Hoe kan Pamela doorgeven wat ik exact zo twee jaar geleden doormaakte, ervoer, en nooit meer los kan laten? Wat is de zin hiervan? Waarom moeten twee vrouwen in hetzelfde taalgebied ongeveer gelijktijdig hierover publiceren?

De tentjes van Occupy in Amsterdam nemen in aantal toe. ABP gaat m’n toch al kleine pensioentje korten. We maken wat mee tegenwoordig!
Afgelopen dagen kwam ik in vrije val, met een heel stuk bewustwording als uiteindelijk resultaat. Soms moet dat zo.Aanleiding was het lezen van een binnenkort te verschijnen boek van de auteurs van ‘Het Elfde Licht’, dat ik in vorig POORT-bericht promootte. Sta ik nog steeds achter, want het is onthullend en dus de moeite waard. In dat toekomstig boek (ik las het in manuscript) wordt het nader uitgewerkt, in een totaal andere sfeer. Wat daarin koudbloedig vermeld wordt is dat we nog eerst eeuwenlang enorme dikke lagen van negatieve astraliteit moeten door- en omwerken, waar we 'nog geen enkele kaas van hebben gegeten', en dat we daar ieder in moeten duiken en het licht in moeten brengen. De Hel genaamd. Gesproken wordt over een duizend incarnaties om dit transformatieproces te doorwerken. Niks geen ascentie binnenkort, alleen maar hellevaarten. Want eigenlijk hebben we met ons allen als mensen niks goed gedaan, en slechts akelig-criminele wolken van helse astraliteit voortgebracht.

Mijn aanvankelijke entoesiasme verkilde tot op het bot. Waarom die denigrerende toon? Waartoe dat promoten van doorwerken en wederom doorwerken? Waarom steeds weer dat hameren op wat we verkeerd zouden hebben gedaan, en geen enkele notitie van wat het grote gros van de mensheid -ook in Atlantis, jawel!- oprecht in liefdes' en vredespogingen heeft uitgewerkt voor een betere wereld? Kan best wezen dat dit kinderlijke pogingen waren, maar mensen hebben ervoor geleefd en zijn ervoor gestorven,- en dat maakt voor mij alles ‘goed’ en zeer bewonderenswaardig. Dan maar in de dualiteit met dat woordje ‘goed’.....Ik ken de hel. Twee maal eerder was ik daar, en afgelopen dagen voor de derde en laatste keer. Diep genoeg om helemaal van de sokken te gaan, letterlijk en figuurlijk. Puurmenselijke liefde om mij heen helpt mij er nu weer bovenop, al kan ik aanstaande zaterdag niet de POORT-dag geven die ik uitgeschreven had. Ik ken de hel, en weet dus dat hij bestaat.


Maar ik ken ook de poort daartoe, en die heet angst. Als ik die poort niet in me had gehad, was ik er, boek of niet, nooit door binnen kunnen gaan. Die angst zit in de meesten van ons. Daar wordt mee gemanipuleerd. Op die poort wordt nu gebonsd, met harde bonzen, opdat wij erin zullen schieten.


Frank Hoogerbeets in Ditrianum van oktober (gratis te verkrijgen bij Ditrianum Nieuwsbrief nieuwsbrief@ditrianum.orgn ) en David Wilcock (http://www.wanttoknow.nl/overige/disclosure-in-volle-gang-jouw-keuze-angst-of-liefde ) wijzen met grote kracht op een andere poort die we allemaal in ons dragen: die van de liefde.Jaap Hiddinga schreef over hetzelfde onderwerp als dat van genoemde auteurs in 2006 al ‘De verwarde mens’, maar met hoeveel meer respect, met hoeveel meer tederheid, en met hoeveel meer zieleliefde!


Dan bedoelen Hiddinga, Wilcock, Hoogerbeets heus niet de liefde die toedekt, maar een heel aards en gefundeerde liefde: de liefde die ziet. Die van mens tot mens kijkt. Die de oprechte overtuiging ziet, waarmee mensen afgelopen zaterdag 15 oktober overal op de wereld in menigten zijn samengekomen om te roepen dat het nu genoeg was. De Occupy-beweging. Vreemd genoeg weinig aandacht daarvoor in onze media. Het andere is er al, en het groeit.


Lynn McTaggart schrijft daar over in haar laatste boek ‘De Verbinding’. Wij hoeven er niet naar te zoeken, wij leven daar al in. We hoeven het enkel nog maar iets helderder waar te maken. Sterker nog: wij hoeven enkel en alleen maar te beseffen dat we het zìjn, die liefde! Dat die poort de belangrijkste in ons leven is, hoe we ‘liefde’ ook invullen. En dát, ondervond ik nu, is verschrikkelijk moeilijk. Want hoe spiritueler we willen worden, hoe meer ons aangepraat wordt dat er nog heel wat door te worstelen valt aleer we Licht mogen zien en zijn. De poort van de liefde staat recht tegenover de poort van de angst. De poort van de angst staat nu wijd open, en heel veel mensen zullen -onder economische of spirituele pressie- niet anders kunnen dan daarmee in aanraking te komen. Des te sterker de noodzaak voor iedereen die maar het kleinste flintertje bewustzijn ontwikkelt om resoluut op de andere, grootsere poort van de liefde te wijzen.


De liefde die er al is, omdat wij er zijn, geboren uit die liefde. Allemaal, geen mens uitgezonderd, zijn we uitgestuurde vonken van de God/in die Liefde is. Allemaal zijn we aan deze incarnatie begonnen uit liefde. Om een plek in deze tijd in te vullen vanuit een specifieke vorm van liefde.Hoogerbeets, Wilcock en anderen hebben het over de ‘gewone’ angsten, waar we nu (financieel, economisch, militair en politiek) mee geconfronteerd worden, opdat we klein zouden blijven. Maar minstens zo destructief zijn de spirituele angsten die ons op het lijf worden geschoven. Vooral omdat die gericht worden op de goedwillenden onder ons, die er toch al mee worstelen of ze wel goed genoeg zijn.


Geloof me: ik heb een enerverend leven gehad, en navenant veel fouten gemaakt, maar ik zal er niet op worden afgerekend, want ik heb veel liefgehad. En dit, lieve mensen, geldt voor ons allemaal! Er valt nu, einde 2011, niets meer door te werken. Die tijd is voorbij. Zelfs voor ons die ‘aan Atlantis meededen’! Als er toen iets ‘fout’ is begaan, is dat niet het technische stuk, maar het krachtdadig ontkennen van de wezenlijke liefdesmacht van elke mens.Heel andere tijden breken nu aan, nog nauwelijks zichtbaar aan de oppervlakte.
Occupy.
Tijden van grote verantwoordelijkheid ten aanzien van onze zelfscheppende vermogens. Als wij onszelf en anderen angst aanpraten, openen wij de poort van de hel. Dan houden wij onszelf en anderen vast in de krimping. Ik spreek uit ervaring. Enkel geloven in dat je niet/nooit goed genoeg bent, opent de deur van je angst. Dit is het werktuig van de spirituele angst-aanjagers: appelleren op je neiging dat je niet en nooit goed genoeg bent. Van daaruit is het maar één stapje door de poort van de angst, de hel in.


Wij hoeven geen enkele hel meer in, want wij zijn die andere poort: van de liefde. Hóe wij ook hebben liefgehad, wij hebben liefgehad, eeuwen en eeuwen lang hebben we liefgehad, en we gaan nog veel en veel meer liefhebben in de zeer nabije toekomst waarin erbarmen, hoop, ‘nee tegen manipulatie’, en wederzijdsheid in vreugde een rol gaan spelen. Als bewuster mens heb je de keuze. Je kúnt op meerdere manieren kijken en zien. Met de ogen van de liefde speur je naar het constructieve in je ontmoetingen. Of, als je dat niet lukt, kijk dan naar het totaalplaatje waar zelfs een Kaddafi zin heeft gehad voor de ontwikkeling van duizenden. Je hebt de keuze tussen dualiteitsdenken en holistisch denken, waarin je elke mensenbeweging ziet in een grotere context, net zoals je ziel dat doet (zie hiervoor het genoemde boek van Hiddinga).
Je kunt het zelfs voelen: zit je in je angst, dan ontstaat er druk op je hart- en maagstreek. Zit je in je liefde, dan opent zich in diezelfde streken je adem, wijd en ontvankelijk. Denk niet: ‘oh, dat moet ik nog leren’, want je kunt het doordat je het bent. Sta het jezelf toe! Vertrouw op jezelf, in jezelf, in je draagkracht. Veel mensen om je heen zullen je zeer binnenkort als zodanig nodig hebben.Geloof me: geen doorwerken meer, maar vertrouwen op onze liefdeskrachten, en de grote inventiviteit en creativiteit daarin.Geloof me: geloof in jezelf als deur van liefde, en je staat versteld van jezelf.

***********************************************